All Chapters of พลิกชะตาคุณหนูตกอับ: Chapter 31 - Chapter 40

32ยังมีอีกสองคนแสงไฟจากคบเพลิงสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของชาวบ้าน เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของเด็กและสตรีถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมของกลุ่มชายฉกรรจ์เจ็ดคนที่ยืนล้อมอยู่ หนึ่งในนั้นเป็นหัวหน้าโจรร่างกายกำยำพาดดาบเล่มใหญ่ไว้บนบ่า มันกวาดสายตามองไปรอบบริเวณพลางตะคอกถามเสียงดังกังวาน"ข้าจะถามพวกเจ้าอีกครั้ง มีใครในหมู่บ้านที่ยังไม่ถูกต้อนมารวมตัวกันที่นี่อีกหรือไม่!"ชาวบ้านทุกคนต่างก้มหน้ามองดิน บ้างก็สบตากันอย่างมีความหมาย พวกเขารู้ดีว่ามู่ชิงเหยาและเซียวอวี้ไม่ได้ถูกต้อนมารวมกลุ่ม ทว่าด้วยความรักที่มีต่อชิงเหยาทุกคนจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากบอกโจรว่าขาดคนไปอีกสองคน เพราะนั่นคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวของหมู่บ้านหัวหน้าโจรแค่นยิ้มเย็น มันเดินวนไปรอบๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหลอกล่อ "พวกเจ้าอย่าได้โง่เขลานักเลย หากใครพูดความจริงกับข้า ข้าสัญญาว่าจะไว้ชีวิต แต่ถ้าข้าค้นเจอเองเมื่อไหร่ พวกเจ้าทุกคนจะต้องตายพร้อมกันที่นี่!"เมื่อหัวหน้าโจรพูดจบ ในจังหวะนั้นเอง เสียงแหบแห้งก็โพล่งขึ้น"มี! ยังมีอีกสองคนที่ยังจับไม่ครบ!"เป็นเสียงของยายเฒ่าฉินนั่นเอง นาง

34คราวนี้จะพูดความจริงได้หรือยังหลังจากที่มู่ชิงเหยาต้มโจ๊กเสร็จ นางก็เดินไปเรียกมารดาและเซียวอวี้ให้มาทานมื้อเช้าพร้อมกัน ทว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงตะเกียบกระทบชามเป็นระยะ นายหญิงเยี่ยแม้จะพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ แต่แววตาของนางยังคงมีความหวาดกลัวจากเหตุการณ์โจรภูเขาปิดล้อมหมู่บ้านซ่อนอยู่ นางทานข้าวไปได้เพียงครึ่งชามก็วางตะเกียบลง“แม่อิ่มแล้วล่ะ เดี๋ยวแม่ว่าจะไปบ้านหลี่เฉียงเสียหน่อย” นายหญิงเยี่ยเอ่ยพลางลุกขึ้นไปหยิบห่อผ้าที่นางบรรจงห่อขนมกุ้ยฮวาที่ตั้งใจทำไว้ตั้งแต่ช่วงเย็นวาน “แม่ทำขนมกุ้ยฮวาไว้ห้าหกชิ้น จะเอาไปให้หว่านอิง เด็กคนนั้นคงจะขวัญเสียไม่น้อยจากเรื่องวันก่อน อีกอย่างในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ขนมหวานแบบในเมืองหลวงหาทานได้ยากนัก หว่านอิงคงไม่ค่อยมีโอกาสได้กิน แม่อยากให้นางได้ทานของอร่อยๆ จะได้รู้สึกดีขึ้น”นายหญิงเยี่ยพูดไปก็ยิ้มไป นางเมตตาหว่านอิงเป็นอย่างยิ่ง เพราะทุกครั้งที่เด็กหญิงตัวน้อยมาที่บ้าน นางช่างพูดช่างเจรจา เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงทำให้นายหญิงเยี่ยมีชีวิตชีวากว่าเมื่อก่อน เมื่อจัดห่อขนมเสร็จแล้วนายหญิงเยี่ยก็กำชับใ

36แค่หญิงชาวบ้านธรรมดา“อ่านอ๋อง กระหม่อมขอบังอาจถาม แม่นางน้อยผู้นี้เป็นอะไรกับท่านอย่างนั้นหรือ”“หึ แม่นางคนนี้นะหรือ...”หลี่เซียวอวี้ปรายตามองมู่ชิงเหยาที่ยามนี้ก้มหน้าจนคางจะชิดอก แววตาของเขาฉายความเอ็นดูนางหลายส่วน"นางเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเกิดไฟป่าลุกลามใหญ่โต นางเป็นคนบุกเข้าไปช่วยข้าออกมาจากกองเพลิง มิหนำซ้ำยังเป็นผู้ดูแลรักษาขาของข้าจนกลับมาเดินได้อีกครั้ง"พอได้ฟังดังนั้น ท่าทีของกงกงก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ เขาเบิกตาโต รีบเข้าไปผายมือเชิญชิงเหยาให้ลุกขึ้นยืนทันที"โอ้ ที่แท้ก็เป็นผู้มีพระคุณผู้ช่วยชีวิตท่านอ๋องหรอกหรือนี่ แม่นางเจ้ามีความดีความชอบใหญ่หลวงแล้ว ข้าจะนำเรื่องของเจ้าไปกราบทูลฝ่าบาท เพื่อขอประทานรางวัลและความดีความชอบให้เจ้า"หลี่เซียวอวี้เห็นท่าทางของกงกงเขาก็ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาหันมาจ้องมองมู่ชิงเหยาที่ยามนี้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนทว่าใบหน้ายังซีดขาว เขาแสร้งทำเป็นใจกว้างแล้วเอ่ยถาม"บอกมาเถิดมู่ชิงเหยา เจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นรางวัลตอบแทนความดีความชอบนี้ เจ้าสามารถขอได้ทุกอย่างตามที่ใจปรารถนา"ในใจของท่านอ๋องหนุ่มแอบพ

38เข้าสู่จวนอ๋องเมื่อขบวนเดินทางมาถึงเขตเมืองหลวง เสียงอึกทึกของตลาดทำให้มู่ชิงเหยาถึงกับต้องเลิกผ้าม่านรถม้าขึ้นมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ ทว่าเมื่อถึงทางแยกสำคัญ ขบวนกลับถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน รถม้าคันใหญ่ของเซียวอวี้มุ่งหน้าตรงไปยังเขตพระราชฐานชั้นในเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ตามพระบัญชา ส่วนรถม้าของสองแม่ลูกมู่นั้นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนจวิ้นอ๋องทันทีที่ล้อรถม้าหยุดสนิทลงที่หน้าประตูจวนอันโอ่อ่า มู่ชิงเหยาและนายหญิงเยี่ยก้าวลงมาจากรถม้าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกประหม่า ที่หน้าประตูใหญ่มีสาวใช้อาวุโสท่าทางเจ้าระเบียบยืนรออยู่พร้อมกับสาวใช้อายุน้อยอีกนางหนึ่งที่มีท่าทางแคล่วคล่อง"เชิญทั้งสองตามข้ามาเจ้าค่ะ"สาวใช้อาวุโสกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ นางเดินนำทั้งคู่ผ่านสวนหินและทางเดินระเบียงไม้ มุ่งตรงไปยังเรือนเล็กฝั่งตะวันตกเมื่อมาถึงเรือนหลังดังกล่าว มู่ชิงเหยาก็ต้องประหลาดใจ เพราะแม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นเรือนเล็ก แต่กลับถูกจัดเตรียมไว้อย่างดียิ่ง พื้นไม้ขัดมันวาววับจนสะอาดสะอ้าน ข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นล้วนเป็นของมีราคาและครบครันจนแทบไม่ต้องหยิบจับสิ่งใดเพิ่ม ภ

40ต้วนต้วนเขาเพียงแต่เหลือบมองเว่ยอวี้หลินด้วยสายตาเย็นเยียบเพียงแวบเดียว ไม่ได้ตอบคำถามเจ้ากี้เจ้าการของนาง ซึ่งนี่เป็นนัยเตือนให้นางรู้ถึงขอบเขตของตนเองเว่ยอวี้หลินเมื่อเห็นท่าทีเมินเฉย นางก็สงบปากสงบคำลงทันควัน ขยับตัวเล็กน้อยหยิบพัดจีบมากางแล้วเผยรอยยิ้มประจบประแจง ก่อนจะแสร้งทำเป็นเปลี่ยนเรื่องพูดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้"จริงสิท่านอ๋อง น้าเกือบลืมไปเสียสนิท พอจื่อรั่วได้ข่าวว่าท่านอ๋องกลับมาแล้วนางก็ดีใจมาก ดีใจจนร้องไห้เชียวล่ะ เด็กคนนี้นี่ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ”ทันทีที่ชื่อนี้หลุดออกมา บรรยากาศในศาลาพลันนิ่งสนิทไปชั่วขณะ มู่ชิงเหยาได้ยินชื่อบุคคลที่สามก็นึกสนใจ นางลอบสังเกตสีหน้าของเซียวอวี้ที่ขรึมลงกว่าเดิม"ท่านอ๋องจำได้ไหม เมื่อครั้งอดีตก่อนที่เรื่องราวเลวร้ายจะเกิดขึ้น ก่อนที่ท่านอ๋องจะถูกเนรเทศจื่อรั่วเคยเป็นคู่หมั้นคู่หมายที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างเห็นพ้องต้องกัน ตระกูลจ้าวเองก็นับว่าเป็นตระกูลที่มีเกียรติและเหมาะสมกับท่านอ๋องที่สุด" เว่ยอวี้หลินพูดยิ้มๆ หันมามองชิงเหยาเป็นระยะ"ช่วงที่ท่านอ๋องไม่อยู่ นางยังแวะเวียนมาถามไถ่ข่าวคราวกับน้าอยู่บ่อยครั้ง ช่างเป็นสตรีที่ม