Mistakenly Yours, Boss のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Chloe’s POVNaging parang isang marangyang kulungan ang penthouse ni Leo habang lumilipas ang mga oras. Kahit pa sabihin niyang ligtas ako rito, hindi ko magawang pakalmahin ang nanginginig kong sistema. Pagkaalis na pagkaalis ni Leo patungo sa kanyang study room kaninang madaling araw ay hindi na ako dinalaw ng antok.Nakaupo ako sa malambot na sofa sa sala, nakatitig sa kawalan. Hawak ko ang isang tasa ng mainit na tsaa na hinanda ng isa sa mga kasambahay, ngunit hinayaan ko lang itong lumamig. Huminga ako ng malalim. Walang sanggol. Walang inosenteng buhay na madadamay sa gulo ng mga Villafuerte. Dapat ay gumaan ang loob ko, ngunit bakit tila mas lalo akong binalot ng takot?Walang bata, Chloe. Ibig sabihin, wala kayong koneksyon ni Leo maliban sa isang kontratang binuwag na niya.Narinig ko ang mahinang pagpindot ng security code sa pinto. Agad akong napatayo, inaasahang si Leo ang papasok. Ngunit laking gulat ko nang bumukas ito at iniluwal ang isang pamilyar na mukha na hindi

Chloe’s POVNakahiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame ng marangyang silid. Ramdam ko pa rin sa aking balat ang init ng mga haplos ni Leo mula sa ibabaw ng kanyang office desk kanina. Ang bawat halik niya ay tila isang tatak na nagsasabing kahit anong mangyari, wala na akong takas. Pilit kong inayos ang magulo kong damit habang pinakikinggan ang mahinang tunog ng pagtipa niya sa kanyang laptop sa katabing study room.Hindi ako buntis. Ligtas ako sa komplikasyon ng pagkakaroon ng anak sa isang bilyonaryo, ngunit bakit mas lalo akong nasasakal? Dahil alam ko, sa bawat oras na nananatili ako sa buhay nito, unti-unting namamatay ang dating si Chloe Dimaano. Ang simpleng guro na ang tanging pangarap ay magturo at mag-alaga sa kanyang maysakit na ina.Tumayo ako at dahan-dahang lumabas ng kwarto. Nakita ko si Leo na seryosong nakatitig sa monitor, ang kanyang panga ay nag-iigting habang binabasa ang takbo ng stock market. Ang Vanguard Fund niya ay tuluyan nang nagsisimulang lalamunin

Chloe’s POVNagising akong mabigat ang pakiramdam.Tahimik ang buong penthouse, ngunit ang katahimikang iyon ay mas nakakatakot kaysa sigawan. Mula sa kama, tanaw ko ang madilim na ulap sa labas ng floor-to-ceiling windows. Tila ba may paparating na bagyo.Katulad ng buhay ko ngayon.Wala si Leo sa tabi ko.Mabilis akong bumangon at lumabas ng kwarto. Pagdating ko sa sala ay nadatnan ko si Marcus na seryosong may kausap sa telepono. Nang makita niya ako ay agad niya itong pinatay.“Nasaan si Leo?” tanong ko.“May inaasikaso lang po siya, Miss Chloe.”Kumunot ang noo ko. “Marcus, anong nangyayari?”Saglit siyang nag-atubili bago nagsalita.“May sunog po sa Bright Beginnings Kindergarten kaninang madaling-araw.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.“A-anong sabi mo?”“Nasunog po ang records room.”Nanlambot ang tuhod ko.Hindi ko alam kung paano ako napaupo sa sofa. Nanginginig ang mga kamay ko habang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang eskwelahang ilang taon

Leo’s POVHindi gumagalaw si Leo.Nakatayo lamang siya sa gitna ng warehouse habang umaalingawngaw sa buong paligid ang iyak ni Chloe.“Mama… mama please…”Parang paulit-ulit na sinasaksak ang dibdib niya sa bawat hikbi ng babae.Hindi siya sanay sa ganitong pakiramdam.Si Leo Villafuerte ay lumaking walang awa. Tinuruan siyang maging malamig, matigas, at walang takot. Sa mundo niya, kahinaan ang emosyon.Pero ngayong gabi—pakiramdam niya ay may unti-unting pumapatay sa kanya.Nakaluhod si Chloe sa duguang sahig habang yakap ang walang buhay na katawan ng kanyang ina. Nanginginig ang balikat nito sa sobrang pag-iyak.At wala siyang magawa.“Sir!” sigaw ni Marcus habang mabilis na lumapit. “Nakatakas si Sophia!”Biglang nagdilim ang mukha ni Leo.“Hanapin niyo siya.”“Already deployed our men—”“BUHAY man o patay,” malamig niyang putol. “Dalhin niyo siya sa akin.”Kahit si Marcus ay natigilan sa lamig ng boses niya.Dahan-dahang lumapit si Leo kay Chloe.“Chloe…”Ngunit mabilis itong

Leo’s POVHindi na pumasok si Chloe sa kwarto nila. At iyon ang unang gabing hindi kinaya ni Leo ang sarili niyang katahimikan.Mag-isa siyang nakaupo sa madilim na study room habang hawak ang baso ng whiskey. Ngunit kahit ilang beses niyang ubusin iyon, hindi mawala-wala ang imahe ni Chloe habang umiiyak sa harapan niya.“Minsan… hindi sapat ang pagmamahal para manatili.”Parang paulit-ulit iyong humihiwa sa dibdib niya.Sanay siyang nawawalan ng tao.Pero hindi si Chloe.Hindi ang babaeng nagturo sa kanya kung paano maging tao.Biglang bumukas ang pinto.Pumasok si Marcus na bakas ang kaba sa mukha.“Sir…”Hindi siya agad sumagot.“May balita na po tungkol kay Sophia.”Unti-unting nagdilim ang ekspresyon ni Leo.“Nasaan siya?”“Hindi pa po sigurado. Pero may impormasyon kaming may kasabwat siya sa loob ng Villafuerte Corporation.”Humigpit ang hawak ni Leo sa baso.Hindi na siya nagulat.Sa mundo nila, walang permanenteng kakampi.Kahit pamilya.“Hanapin niyo siya,” malamig niyang u