All Chapters of Mistakenly Yours, Boss: Chapter 21 - Chapter 30

96 Chapters

Chapter 21: The Unseen Strings

Chloe’s POVNaging parang isang marangyang kulungan ang penthouse ni Leo habang lumilipas ang mga oras. Kahit pa sabihin niyang ligtas ako rito, hindi ko magawang pakalmahin ang nanginginig kong sistema. Pagkaalis na pagkaalis ni Leo patungo sa kanyang study room kaninang madaling araw ay hindi na ako dinalaw ng antok.Nakaupo ako sa malambot na sofa sa sala, nakatitig sa kawalan. Hawak ko ang isang tasa ng mainit na tsaa na hinanda ng isa sa mga kasambahay, ngunit hinayaan ko lang itong lumamig. Huminga ako ng malalim. Walang sanggol. Walang inosenteng buhay na madadamay sa gulo ng mga Villafuerte. Dapat ay gumaan ang loob ko, ngunit bakit tila mas lalo akong binalot ng takot?Walang bata, Chloe. Ibig sabihin, wala kayong koneksyon ni Leo maliban sa isang kontratang binuwag na niya.Narinig ko ang mahinang pagpindot ng security code sa pinto. Agad akong napatayo, inaasahang si Leo ang papasok. Ngunit laking gulat ko nang bumukas ito at iniluwal ang isang pamilyar na mukha na hindi

Chapter 22: The Mastermind’s Possession

Leo’s POVBumagsak ang pinto ng penthouse matapos tuluyang makalabas ang mga tauhan ko kasama ang pakialamerong gago na si Adrian. Tumingin ako sa sahig kung saan basag ang tasa ng tsaa at kumalat ang mantsa sa carpet. Ngunit mas mabilis na humangos ang paningin ko kay Chloe.Nakasandal pa rin siya sa pader, ang kanyang dibdib ay marahas na tumataas-baba sa paghinga, at ang kanyang mga labi ay mamula-mula at bahagyang namamaga mula sa marahas na halik na iginawad ko sa kanya kanina. Ang bawat kurba ng kanyang hita na bahagyang nakalabas ay tila nag-aanyaya sa akin na huwag siyang bitawan. Ngunit sa likod ng pagnanasa sa kanyang mga mata, nakita ko ang nanginginig na takot. Takot na hindi para sa kanyang sarili, kundi para sa akin.“Leo...” bulong niya, halos kapos sa hangin. “Si Adrian... bakit kailangan mong gawin 'yon sa kanya? At ang pamilya mo... ang media... tuluyan na ba silang pababagsakin ng Vanguard Fund mo?”Humakbang ako palapit sa kanya, hinawakan ko ang kanyang baywang a

Chapter 23: The Illusion of Freedom

Chloe’s POVNakahiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame ng marangyang silid. Ramdam ko pa rin sa aking balat ang init ng mga haplos ni Leo mula sa ibabaw ng kanyang office desk kanina. Ang bawat halik niya ay tila isang tatak na nagsasabing kahit anong mangyari, wala na akong takas. Pilit kong inayos ang magulo kong damit habang pinakikinggan ang mahinang tunog ng pagtipa niya sa kanyang laptop sa katabing study room.Hindi ako buntis. Ligtas ako sa komplikasyon ng pagkakaroon ng anak sa isang bilyonaryo, ngunit bakit mas lalo akong nasasakal? Dahil alam ko, sa bawat oras na nananatili ako sa buhay nito, unti-unting namamatay ang dating si Chloe Dimaano. Ang simpleng guro na ang tanging pangarap ay magturo at mag-alaga sa kanyang maysakit na ina.Tumayo ako at dahan-dahang lumabas ng kwarto. Nakita ko si Leo na seryosong nakatitig sa monitor, ang kanyang panga ay nag-iigting habang binabasa ang takbo ng stock market. Ang Vanguard Fund niya ay tuluyan nang nagsisimulang lalamunin

Chapter 24: The Weight of the Crown

Leo’s POVIpinatong ko ang aking siko sa tuhod habang nakaupo sa gilid ng leather sofa, pinagmamasdan si Chloe na dahan-dahang isinusuot muli ang kanyang nagulong damit. Ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig, at ang kanyang mga mata ay umiiwas sa akin, nakatitig sa mga papeles ng Vanguard Fund na nagkalat sa sahig.May kaunting marka ng pamumula sa kanyang leeg—isang permanenteng paalala ng marahas na pag-angkin na ginawa ko sa kanya kanina lang dito mismo sa sofa ng study room. Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng kanyang puso sa aking mga palad, ang pagsuko ng kanyang katawan na tila ba naging nag-iisa niyang paraan para makatakas sa bigat ng realidad.Ngunit ang katahimikan niya pagkatapos ng aming marubdob na sandali ay nagpapakaba sa akin. Hindi ito ang katahimikan ng isang babaeng nasisiyahan; ito ang katahimikan ng isang ibon na unti-unting napapagod.“Leo,” basag niya sa katahimikan, ang boses ay manipis at pinaliligiran ng lungkot. “Ang sabi mo... ilang araw na l

Chapter 25: Burned Bridges

Chloe’s POVNagising akong mabigat ang pakiramdam.Tahimik ang buong penthouse, ngunit ang katahimikang iyon ay mas nakakatakot kaysa sigawan. Mula sa kama, tanaw ko ang madilim na ulap sa labas ng floor-to-ceiling windows. Tila ba may paparating na bagyo.Katulad ng buhay ko ngayon.Wala si Leo sa tabi ko.Mabilis akong bumangon at lumabas ng kwarto. Pagdating ko sa sala ay nadatnan ko si Marcus na seryosong may kausap sa telepono. Nang makita niya ako ay agad niya itong pinatay.“Nasaan si Leo?” tanong ko.“May inaasikaso lang po siya, Miss Chloe.”Kumunot ang noo ko. “Marcus, anong nangyayari?”Saglit siyang nag-atubili bago nagsalita.“May sunog po sa Bright Beginnings Kindergarten kaninang madaling-araw.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.“A-anong sabi mo?”“Nasunog po ang records room.”Nanlambot ang tuhod ko.Hindi ko alam kung paano ako napaupo sa sofa. Nanginginig ang mga kamay ko habang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang eskwelahang ilang taon

Chapter 26: The Price of Loving Leo

Third Person POVUmuulan nang gabing iyon.Malakas ang buhos ng ulan habang mabilis na humahagibis ang itim na sasakyan ni Leo Villafuerte sa madilim na highway. Katabi niya si Chloe na nanginginig habang mahigpit ang hawak sa cellphone.Paulit-ulit niyang tinatawagan ang numero ng kanyang ina.Ngunit walang sumasagot.“Please…” bulong niya habang umiiyak. “Please, Mama…”Tahimik si Leo, ngunit bakas sa matalim niyang tingin ang nagbabadyang panganib. Kanina pa sunod-sunod ang tawag ni Marcus tungkol sa location trace ng unknown number.At iisa lang ang malinaw—pinaglalaruan sila.“Sir,” biglang sambit ni Marcus mula sa kabilang linya ng earpiece. “May nahanap kaming warehouse malapit sa pier.”Humigpit ang hawak ni Leo sa manibela.“Sigurado ba kayo?”“Yes, sir. Doon huling na-track ang phone.”Napapikit si Chloe habang pinipigilan ang hikbi.“Please save my mother…”Saglit siyang tinignan ni Leo.At doon niya nakita ang bagay na matagal na niyang kinatatakutan—takot.Hindi para sa

Chapter 27: Ruins of the Heart

Leo’s POVHindi gumagalaw si Leo.Nakatayo lamang siya sa gitna ng warehouse habang umaalingawngaw sa buong paligid ang iyak ni Chloe.“Mama… mama please…”Parang paulit-ulit na sinasaksak ang dibdib niya sa bawat hikbi ng babae.Hindi siya sanay sa ganitong pakiramdam.Si Leo Villafuerte ay lumaking walang awa. Tinuruan siyang maging malamig, matigas, at walang takot. Sa mundo niya, kahinaan ang emosyon.Pero ngayong gabi—pakiramdam niya ay may unti-unting pumapatay sa kanya.Nakaluhod si Chloe sa duguang sahig habang yakap ang walang buhay na katawan ng kanyang ina. Nanginginig ang balikat nito sa sobrang pag-iyak.At wala siyang magawa.“Sir!” sigaw ni Marcus habang mabilis na lumapit. “Nakatakas si Sophia!”Biglang nagdilim ang mukha ni Leo.“Hanapin niyo siya.”“Already deployed our men—”“BUHAY man o patay,” malamig niyang putol. “Dalhin niyo siya sa akin.”Kahit si Marcus ay natigilan sa lamig ng boses niya.Dahan-dahang lumapit si Leo kay Chloe.“Chloe…”Ngunit mabilis itong

Chapter 28: The Vows We Couldn’t Keep

Chloe’s POVTahimik ang buong penthouse.Masyadong tahimik.Nakaupo lamang ako sa gilid ng kama habang hawak ang litrato ni Mama. Namumugto na ang mga mata ko kakaiyak, ngunit pakiramdam ko ay wala nang luhang natitira.Masakit pa rin. Parang bangungot na ayaw matapos. Unti-unting bumukas ang pinto ng kwarto. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.Si Leo.Tahimik siyang lumapit sa akin, ngunit hindi ko siya tinignan. Hindi ko kaya.Hindi matapos-tapos ang galit ko sa kanya.Pero mas lalong hindi matapos ang pagmamahal ko.At iyon ang pinakamahirap.“Hindi ka pa kumakain,” mahina niyang sabi.Wala akong sinagot.Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang mabigat niyang buntong-hininga.“Chloe…”“Alam mo ba,” putol ko habang nakatitig sa litrato ni Mama, “pangarap ni Mama na makita akong ikasal.”Natahimik siya.“Gusto niya simple lang,” nanginginig kong pagpapatuloy. “Maliit na simbahan. Tahimik na buhay. Yung tipong gigising ako sa umaga na walang takot.”Unti

Chapter 29: If Loving You Means Losing You

Leo’s POVHindi na pumasok si Chloe sa kwarto nila. At iyon ang unang gabing hindi kinaya ni Leo ang sarili niyang katahimikan.Mag-isa siyang nakaupo sa madilim na study room habang hawak ang baso ng whiskey. Ngunit kahit ilang beses niyang ubusin iyon, hindi mawala-wala ang imahe ni Chloe habang umiiyak sa harapan niya.“Minsan… hindi sapat ang pagmamahal para manatili.”Parang paulit-ulit iyong humihiwa sa dibdib niya.Sanay siyang nawawalan ng tao.Pero hindi si Chloe.Hindi ang babaeng nagturo sa kanya kung paano maging tao.Biglang bumukas ang pinto.Pumasok si Marcus na bakas ang kaba sa mukha.“Sir…”Hindi siya agad sumagot.“May balita na po tungkol kay Sophia.”Unti-unting nagdilim ang ekspresyon ni Leo.“Nasaan siya?”“Hindi pa po sigurado. Pero may impormasyon kaming may kasabwat siya sa loob ng Villafuerte Corporation.”Humigpit ang hawak ni Leo sa baso.Hindi na siya nagulat.Sa mundo nila, walang permanenteng kakampi.Kahit pamilya.“Hanapin niyo siya,” malamig niyang u

Chapter 30: The Hardest Goodbye

Chloe’s POVHindi pa rin tumitigil ang ulan. Mula sa loob ng kwarto ay rinig ko ang sunod-sunod na yabag ng mga tauhan ni Leo sa mansion matapos ang nangyaring pag-atake kagabi.May mga duguang salamin pa rin sa garden. May bakas pa rin ng putok ng baril sa dingding.At habang nakatingin ako roon—lalo kong naiintindihan na hindi ako kailanman magiging ligtas sa mundo ni Leo Villafuerte.Kahit mahal niya ako.Kahit mahal ko siya.Tahimik akong napaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak ang kuwintas ni Mama.“Kapag nagmahal ka,” sabi niya noon, “siguraduhin mong hindi mawawala ang sarili mo.”Unti-unting pumikit ang mga mata ko. Kasi pakiramdam ko matagal ko nang nawawala ang sarili ko kay Leo.Biglang bumukas ang pinto. Agad akong napatingin. Naroon si Leo. Naka-black polo siya at bakas sa mukha ang pagod. May maliit siyang sugat sa gilid ng labi at bahagyang duguan pa ang kamao.Mukha siyang hindi natulog buong gabi. Pagkakita sa akin ay agad siyang lumapit.“May sugat ka ba?”

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP