Mistakenly Yours, Boss のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Chloe’s POVAng tunog ng pagsara ng pinto ng mansyon ni Leo ay parang hatol ng kamatayan na umalingawngaw sa buong pagkatao ko. Kasabay ng marahas na buhos ng ulan sa gabing iyon, tinalikuran ko ang natatanging lalaking nagparamdam sa akin ng langit, ngunit nagdala rin sa akin sa impiyerno ng takot at pighati. “Kung mahal mo talaga ako… hayaan mo akong umalis.” Ang sarili kong mga salita ang paulit-ulit na tumatatak sa isip ko habang bumibiyahe ako patungo sa isang lugar kung saan alam kong hindi ako madaling mahanap ng kapangyarihan ng mga Villafuerte. Narito ako ngayon sa isang malayong probinsya sa dulo ng Hilagang Luzon, nakikitira sa lumang bahay-kubo ni Tita Adele—ang nakababatang kapatid ng aking yumaong ina. Si Tita Adele ang naging kanlungan ko. Sa piling niya, malayo sa marangyang buhay at mapanganib na mundo ni Leo, sinubukan kong buuin ang nadurog kong pagkatao. Patay na si Mama. Suspendido ang lisensya ko bilang guro. Wala na akong natira kundi ang sarili ko—at ang is

Chloe’s POV Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatayo sa tapat ng bintana. Hawak-hawak ko pa rin ang itim na envelope. Sa labas, sa gitna ng malakas na buhos ng ulan sa probinsya, dahan-dahang umandar ang itim na SUV. Alam kong naroon siya. Nararamdaman ko ang mabibigat at pamilyar niyang mga titig na nakatagos sa tinted na bintana ng sasakyan, diretso sa aking naguguluhang puso. Nasa labas si Leo. Hindi ko alam kung paano niya ako nahanap sa napakalayong lugar na ito. Ang akala ko, sapat na ang tatlong sakay ng bus at isang gabi ng paglalakbay para maitago ang aking sarili at ang anak namin. Ngunit nagkamali ako. Si Leo Villafuerte ang uri ng lalaki na kayang baligtarin ang mundo kapag may gusto siyang makuha. At sa pagkakataong ito, ako—at ang lihim sa aking sinapupunan ang kanyang pakay. "Chloe? Diyos ko, anak, bakit ganyan ang itsura mo?" Mabilis na pumasok si Tita Adele sa aking silid, bitbit ang isang baso ng mainit na tubig. Agad kong itinago sa aking likod ang s

Chloe’s POV Ang init ng katawan ni Leo habang nakaluhod sa aking harapan ay tila tunay na apoy na tumunaw sa lahat ng natitirang yelo ng takot sa aking puso. Habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa akin at ang kanyang noo ay nakasandig sa aking mga palad, naramdaman ko ang bawat panginginig ng kanyang malapad na balikat. Ang bilyonaryong walang sinasanto, ang lalaking binuwag ang sarili niyang pamilya para sa hustisya, ay umiiyak ngayon sa harap ko—hindi bilang isang makapangyarihang Villafuerte, kundi bilang isang lalaking na natatakot na muling maiwan sa dilim. Dahan-dahan kong sinuklay ng aking mga daliri ang kanyang magulong buhok. "Leo..." bulong ko, habang ang sarili kong mga luha ay malayang pumatak sa kanyang pisngi. "Tumayo ka na riyan, pakiusap." Nang umangat ang kanyang tingin, nakita ko ang pamumula ng kanyang mga mata, ngunit ang mas nagpabilis sa tibok ng aking puso ko ay ang kakaibang lambot at proteksyon na sumilay doon. Dahan-dahan siyang tumay

Chloe’s POV Ang init ng sikat ng araw na tumatama sa aking mukha ay tila nagbibigay sa akin ng lakas ng loob. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, at ang unang sumalubong sa akin ay ang bintana ng aming kusina kung saan malinaw kong nakikita ang likod ng bahay. Doon, sa ilalim ng matikas na puno ng manga, nakatayo pa rin ang bilyonaryong si Leo Villafuerte. Ang kanyang dating mamahaling puting polo ay basang-basa na ng pawis, nakadikit sa kanyang malapad at matipunong likod habang muli niyang itinataas ang mabigat na palakol. Paltos-paltos at may kaunting dugo na ang kanyang mga palad, ngunit sa bawat bagsak ng bakal sa matigas na troso, nakikita ko ang lalong pag-igting ng kanyang panga. Hindi siya sumusuko. Ang lalaking sanay magpatakbo ng mga kumpanya sa isang salita lang ay nagpapakababa ngayon sa utos ng aking tita para lang patunayan ang kanyang pagmamahal sa akin. "Chloe, dalhan mo nga ng kape roon sa likod. Kanina pa 'yang walang tigil," untag ni Tita Adele habang

Chloe’s POV Limang araw. Limang mahahabang araw at gabi na ang nakalilipas mula nang gumuho ang maliit na mundong binuo namin dito sa probinsya. Ang ICU ng pampublikong ospital ay nababalot ng nakabibinging tunog ng mga medikal aparato—ang paulit-ulit na beep ng heart monitor ang tanging nagpapatunay na humihinga pa ang lalaking pinakamamahal ko. Nakatitig ako sa mukha ni Leo. Makapal ang benda sa kanyang ulo, tuyo ang kanyang mga labi, at ang kanyang matitigas na panga ay tila lalo pang pumayat. Hawak-hawak ko ang kanyang kanang kamay, idinidikit ito sa aking basang pisngi habang ang isa kong kamay ay marahang nakapatong sa aking tiyan. “Pakiusap, Leo...” hikbi ko sa malamlam na silid habang malayang umaagos ang aking mga luha. “Gising na, oh. Narito na kami ng anak mo. Sabi mo... sabi mo ipaglalaban mo kami kahit buhay mo pa ang maging kapalit. Huwag mo naman kaming iwan nang ganito.” Bigla kong naramdaman ang marahang paggalaw ng kanyang mga daliri. Diyos ko, dininig ang panala