บททั้งหมดของ Mistakenly Yours, Boss: บทที่ 1 - บทที่ 10

Chloe’s POV Sabado na. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, mabilis ang paghinga habang tinititigan ang mukhang bago sa paningin ko. Sakto na sakto sa katawan ko ang puting bestida, parang hinubog lang para sa kurba ko. Naka-low bun ang buhok ko gaya ng bilin ni Alexa, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon… ramdam ko talaga na maganda ako. Pero kasabay ng paghanga ko sa sarili ay ang matinding kaba na parang gustong kumawala sa dibdib ko. Pagdating namin sa Villafuerte Hotel, lalong lumala ang pakiramdam ko. Nakaka-pressure ang laki at ganda ng lugar. Matataas na kisame, palamuting ginto, at mga taong halatang mayayaman. Ang kaunting excitement na naramdaman ko kanina ay agad napalitan ng kaba. “Alexa,” bulong ko habang mahigpit na nakakapit sa braso niya, “parang mali yata na nandito ako. I don’t belong here.” “You look rich enough to own the hotel, Chlo! Stop overthinking,” sagot niya habang tinitingnan ang cellphone. Pero biglang nagbago ang mukha niya nang mabasa a

Leo’s POV Tahimik na tahimik ang buong penthouse ko. Ang lamig ng aircon ay tumatagos kahit sa suot kong damit—bagay na bagay sa imahe kong “Ice King” na laging pinapakita ko sa lahat. Sa labas ng malalaking bintana, makikita ang kumikinang na ilaw ng siyudad ng Maynila, pero ang buong atensyon ko ay nakatuon lang sa babaeng nakaupo sa gilid ng leather sofa. Parang hindi siya bagay sa paligid ko, suot lang ang simpleng puting damit at sapatos. Isang guro lang sa kindergarten. At iyon mismo ang dahilan kung bakit kailangan ko siya. Sa mundong puno ng kasinungalingan at pakitang-tao, siya lang ang tila totoo—kahit na ang relasyong bubuuin namin ang magiging pinakamalaking kasinungalingan sa lahat. Lumapit ako sa mesa kung saan nakapatong ang folder. Sinigurado kong maayos at may diin ang bawat galaw ko. Matapos ang eksenang ginawa ni Sophia sa pagdiriwang, alam kong hindi ko na pwedeng palayain lang si Chloe nang basta-basta. Kailangan ko ng panangga, at siya naman ay may kailangang m

Chloe’s POV The drive back to the penthouse felt suffocating. Pagkatapos ng gulo sa office niya at ng biglaang pagpapakita ni Sophia, sobrang bigat ng katahimikan sa loob ng itim na SUV ni Leo. Mahigpit niyang hawak ang manibela kaya mapuputi na ang kanyang mga buko. He was driving with reckless precision—parang tinatakasan niya ang multo ng kanyang nakaraan. “Leo, talk to me,” bulong ko, pero hindi man lang siya lumingon sa akin. His jaw was set in a hard, dangerous line. Pagdating namin sa penthouse, hindi na siya naghintay pa ng valet. Diretso siyang lumapit sa akin, hinawakan ang kamay ko, at parang hinila ako papunta sa private elevator. The moment the heavy doors of his unit closed behind us, sumabog ang matinding tensyon. “Bakit hindi mo sinabi?” bigla kong nasambit, nanginginig ang boses. “Sino ba si Sophia? This was supposed to be a simple arrangement lang, Leo! Bakit parang ginagawa mo akong panakip-butas?” Humarap siya sa akin, madilim at nagliliyab ang kanyang mga mata

Chloe’s POV Nakasandal ako sa likod ng pinto ng master bedroom, mabilis ang tibok ng puso ko na hindi ko maintindihan. Ramdam ko pa rin ang hapdi sa pagitan ng aking mga hita—isang pisikal na paalala ng gabing ibinigay ko ang lahat sa lalaking tinatrato na naman ako ngayon na parang isang kahihiyan na kailangang itago. “Isang hamak na teacher na binayaran mo para lokohin kami.” Ang boses ng ama ni Leo ay tumagos sa pandinig ko na parang matalim na patalim. Malamig ito, matalas, at punong-puno ng panghahamak. Pero ang mas masakit ay ang katahimikan ni Leo. Bakit hindi siya sumisigaw? Bakit hindi niya ako ipinagtatanggol? Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Alam kong dapat manatili lang akong nakatago, gaya ng utos niya. Pero ang pride ko ay nagsisimula nang kumulo. Hindi lang ako basta “binayarang artista.” Ako ‘yung babaeng nagbigay sa kanya ng aking pagkabirhen. Mas higit pa doon ang nararapat sa akin kaysa ikulong lang sa kwarto. Sumilip ako sa siwang ng pinto. Doon, sa gitn

Leo’s POV Usually, the view from the top floor of Villafuerte Towers gives me that feeling of total control. But today, the skyline of Manila looked like just a blurry mess. Humarap ako sa salamin ng opisina at inayos ang necktie ko—parang lalong sumisikip ito sa leeg ko, tila ba sinasakal ako. Paulit-ulit na tumatak sa isip ko ang utos ng ama ko. Three hours. Lumipas pa man ang oras na iyon, hindi pa rin mawala sa isip ko si Chloe. Ang mapang-asar na ngiti ni Sophia, ang mga banta ng aking ama—lahat ‘yon ay parang ingay lang kumpara sa alaala ng mga luhang pumatak mula sa mga mata ni Chloe. “It was a deal. At tapos na ang usapan.” Hell it is. Mabilis kong binuksan ang pinto nang marinig ang katok, akala ko ay ang sekretarya ko. Pero hindi. Nakatayo doon si Chloe—matapang ang tindig pero halatang marupok pa rin sa loob—suot ang simpleng damit ng isang guro. Nandito siya para isauli ang credit card at ang susi ng penthouse. “I’m done, Leo,” sabi niya, nanginginig ang boses pero n