All Chapters of Mistakenly Yours, Boss: Chapter 51 - Chapter 60

Chloe’s POV Hindi ako pinatulog ng video na kumalat online. Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang mukha ni Leo sa loob ng laboratoryo—seryoso, malamig, at tila ba may itinatagong sikreto na hindi niya kayang sabihin sa akin. > “Alisin n’yo ang lahat ng ebidensya.” Kahit anong pilit kong isipin na baka may kulang sa video, hindi mawala ang takot sa dibdib ko. Paano kung totoo? Paano kung may bahagi si Leo sa bangungot na sumira sa buhay ng Mommy ko? Tahimik akong nakaupo sa tabi ng bintana habang pinapanood ang ambon sa labas ng bahay ni Tiya Adele. Ilang araw na rin simula nang sugatan si Leo matapos kaming salakayin ng mga tauhan ni Don Emilio. At simula noon— parang may malaking pader na namamagitan sa amin. Hindi na siya gaanong nagsasalita. Palagi siyang nakakulong sa lumang study room ni Tiya Adele kasama si Marcus habang may kung anu-anong files na iniimbestigahan. At sa bawat paglayo niya...mas lalo akong kinakain ng takot. Takot na baka hindi ko talaga lubos na kila

Third Person POV “Mommy…?” Nanginginig ang buong katawan ni Chloe habang hawak ang cellphone sa kanyang tainga. Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, biglang naputol ang tawag. Nanatili siyang nakatulala habang mabilis ang tibok ng puso niya. “Chloe?” agad na lapit ni Leo habang hinahawakan ang kanyang mga balikat. “Ano’ng sinabi?” Namumutla siyang napatingin dito. “Boses ni Mommy…” mahina niyang bulong. “Sigurado ako.” Nagkatinginan sina Leo, Alexa, at Marcus. Tahimik na bumigat ang hangin sa loob ng bahay ni Tiya Adele. Kung buhay nga ang ina ni Chloe— ibig sabihin mas malalim pa ang kasalanan ng Villafuerte family kaysa sa inaakala nila. --- Kinabukasan, lihim silang bumalik sa Maynila. Madilim pa ang langit habang mabilis na binabaybay ng itim na SUV ang expressway. Walang nagsasalita sa loob ng sasakyan. Tanging tunog lamang ng ulan at mahinang music mula sa radyo ang naririnig. Tahimik na nakasandal si Chloe kay Leo sa backseat habang mahigpit nitong hawak ang ka

Leo's POV Umuugong pa rin ang sirena ng ambulansya habang mabilis itong bumabagtas sa madilim na kalsada. Pero wala akong naririnig. Wala akong nakikita. Dahil ang buong atensyon ko ay nakatuon lang sa babaeng mahigpit kong yakap. Si Chloe. Nakahilig ang ulo niya sa dibdib ko habang nanginginig pa rin ang kanyang katawan. Nakabalot sa kanya ang emergency blanket na ibinigay ng mga paramedic, pero alam kong hindi lamig ang dahilan ng kanyang panginginig. Takot. Pagod. Trauma. At marahil... ang katotohanang muntik na naman namin siyang mawala. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko. Damn. Ilang beses ko pa siyang ilalagay sa panganib? Ilang beses ko pa siyang ililigtas sa huling segundo? Hindi ko na mabilang. At sa bawat pagkakataon, pakiramdam ko ay may bahagi ng sarili kong namamatay. Narinig ko ang mahina niyang pagsinghot. Agad akong yumuko. "Hey..." marahan kong bulong. Unti-unti siyang tumingala. Namumula ang kanyang mga mata. May mga tuyong bakas pa ng luha

Chloe's POV May mga sugat na hindi nakikita. Mga sugat na kahit walang dugo, patuloy na dumudurog sa puso. At iyon ang nararamdaman ko ngayon. Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama sa master bedroom ng penthouse habang nakatitig sa malawak na tanawin ng lungsod sa labas ng floor-to-ceiling window. Makulimlim ang langit. Katulad ng isip ko. Halos isang linggo na ang nakalipas mula nang mabunyag ang katotohanan tungkol kina Sophia at Don Emilio. Isang linggo. Pero pakiramdam ko ay ilang taon na ang lumipas. Napahawak ako sa tiyan ko. Bahagyang gumalaw ang baby. Napangiti ako nang kaunti. Siya na lang yata ang dahilan kung bakit nakakabangon pa rin ako araw-araw. "Dapat nagpapahinga ka." Napalingon ako. Nakatayo si Leo sa pintuan ng kwarto. May hawak na tray ng pagkain. At gaya ng nakagawian niya nitong mga nakaraang araw, nakatitig siya sa akin na para bang ako ang pinakamahalagang tao sa mundo. Napairap ako. "Leo, hindi ako may sakit." Ngumisi siya. "Alam ko." "Kung makabant

Leo's POVMay mga lihim na dapat manatiling nakabaon. At may mga lihim na kapag nahukay, kayang wasakin ang buong imperyo. Sa kasamaang-palad, mukhang natagpuan namin ang pangalawa.Mabigat ang hangin sa conference room ng Villafuerte Holdings. Nasa harap ko sina Marcus, Alexa, at ang ama kong si Leonard Sr.Nakabukas sa malaking screen ang dokumentong natagpuan ni Alexa. At habang binabasa ko ang bawat pahina, pakiramdam ko ay unti-unting lumulubog ang mundo ko."Impossible."Iyon lang ang nasabi ko. Ngunit walang sumagot.Dahil pare-pareho naming alam na totoo ang nasa harap namin.Project Lazarus.Ang pangalang matagal nang nakakabit sa mga lihim, pagkawala, at pagkamatay ng mga taong konektado sa pamilya namin.Pero ngayon...May bago kaming natuklasan. Isang detalyeng hindi kailanman nabanggit sa alinman sa mga ulat.May nawawalang tagapagmana.Isang bata. Isang legal na tagapagmana. At ayon sa dokumento, ang batang iyon ang sentro ng buong proyekto."Diyos ko..." bulong ni Alexa