All Chapters of Mistakenly Yours, Boss: Chapter 41 - Chapter 50

Chloe’s POV Ang marangyang kwartong minsang naging saksi sa masasayang gabi naming dalawa ay isa na ngayong malamig na kulungan ng aking dignidad. Nasa ibabaw ng kama ang luma kong bag, handang lagyan ng iilang piraso ng damit na natira sa akin. Ngunit sa bawat tiklop ko ng tela, tuloy-tuloy naman ang pagpatak ng luha ko sa nanginginig kong mga kamay. Napahawak ako sa tiyan ko. Anak… patawarin mo si Mommy. Ang hina ni Mommy, tahimik kong bulong sa isip ko habang pilit kong pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. Paano ko siya iiwan? Paano ko tatalikuran ang lalaking minsang isinugal ang lahat para sa amin? Ang lalaking nagtiis sa probinsya, nasugatan ang mga kamay, at lumuhod sa harap ng pamilya ko para lang maibalik kami sa kanya? Ang lalaking kasama ngayon ni Sophia sa sala ay hindi ang Leo na minahal ko. Isa siyang estranghero. Isang lalaking bihag ng sarili niyang sirang alaala. At kung aalis ako ngayon, tuluyan nang mananalo si Sophia. Mawawala ang pamilyang matagal

Chloe’s POV Hindi ko na naramdaman ang sakit ng muntik kong pagbangga sa glass table. Sa halip, ang una kong namalayan pagdilat ko ay ang matitigas ngunit nanginginig na mga braso ni Leo na mahigpit na nakapulupot sa akin. Kitang-kita ko ang takot na dumaan sa kanyang mga mata bago niya agad itinago iyon sa likod ng malamig niyang ekspresyon at marahan akong binitawan. “Ayusin mo ang pagkilos mo, Chloe,” malamig niyang sabi bago mabilis na tumalikod. Pero bago siya tuluyang makapasok sa opisina niya, nasilayan ko ang mabilis niyang pagpunas sa pawis sa noo niya. At doon ko lalong natiyak…may unti-unting nagbabago kay Leo. Ang tensyong nabuo sa pagitan namin sa opisina, ang muntik niyang paghalik sa akin habang nakasandal ako sa pader, at ang desperado niyang pagsalo sa akin kanina ay malinaw na mga bitak sa makapal na yelong bumabalot sa kanyang alaala. ________ Kinabukasan, may dumating na malaking itim na package sa penthouse na nakapangalan kay Leo. Dahil bawal nang lumapi

Leo’s POVHindi ko na maalala kung kailan ako huling nakaramdam ng ganitong klaseng takot. Hindi takot sa negosyo. Hindi takot sa kalaban. Kundi takot na tuluyan kong mawala ang babaeng pinakamahal ko.Tahimik ang buong penthouse habang maingat kong nilalagyan ng ointment ang paso sa binti ni Chloe. Nakaupo siya sa gilid ng kama, balot ng manipis na kumot habang pilit iniiwas ang tingin sa akin.At bawat marka sa balat niya ay parang apoy na sumusunog sa konsensya ko.Hindi siya umiimik. Hindi rin siya tumitingin sa akin. At mas masakit iyon kaysa sa kahit anong sigaw.“Masakit pa ba?” mahina kong tanong habang dahan-dahang binabalutan ang sugat niya.Bahagya siyang napailing. Pero alam kong hindi lang paso ang masakit sa kanya.Ako.Ako ang tunay na dahilan kung bakit siya unti-unting nasisira. Napapikit ako sandali habang mariing hawak ang bulak sa kamay ko.“Chloe…” paos kong tawag. “Patawarin mo ako.”Tahimik lang siya. Tanging tunog ng ulan sa labas ang naririnig sa pagitan namin

Leo’s POVTahimik ang buong penthouse. Tanging mahinang tunog lang ng ulan sa labas ang pumupuno sa pagitan naming dalawa ni Chloe habang magkatapat kaming nakaupo sa nursery room.Ang silid na minsan naming pinangarap punuin ng tawanan ng anak namin ay ngayon nababalot ng takot, trauma, at mga sikretong unti-unting sumisira sa amin.Tahimik lang si Chloe habang hinahaplos ang kanyang tiyan. Samantalang ako… pakiramdam ko unti-unti na akong nauubusan ng pagkakataong ayusin ang lahat.“Chloe…” mahina kong tawag.Hindi siya agad tumingin. At sa simpleng pag-iwas niya ng tingin, parang may mabigat na kamay na sumakal sa dibdib ko.Hindi ko siya masisisi. Ako ang dahilan kung bakit siya nasaktan nang paulit-ulit. Huminga ako nang malalim bago tuluyang lumuhod sa harapan niya.Nagulat siya.“Leo… anong ginagawa mo?”Pero hindi ako sumagot agad. Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, wala akong pakialam sa pride ko. Wala akong pakialam kung gaano ako kahina sa harapan niya.Dahil kung may

Leo’s POVMistulang gustong lunurin ng langit ang buong probinsya nang gabing iyon.Malalakas na hampas ng ulan ang walang tigil na bumabagsak sa bubong ng bahay ni Tiya Adele habang paulit-ulit na kumikidlat sa labas. Ilang oras nang walang kuryente sa buong baryo dahilan para ang tanging liwanag lamang sa loob ng bahay ay manggaling sa mumunting apoy ng gas lamp sa sala.Tahimik ang paligid. Masyadong tahimik. At sa katahimikang iyon, mas lalong lumalakas ang ingay ng takot sa loob ko.Nakatulog na si Tiya Adele sa kwarto nito habang si Alexa naman ay abalang may kausap sa telepono tungkol sa mga dokumentong hawak niya laban sa Villafuerte family.Samantalang ako...naiwang mag-isa kasama si Chloe sa lumang sala.Tahimik siyang nakaupo sa sofa habang nakabalot ng makapal na kumot. Paminsan-minsan ay sumisilip ang ilaw ng kidlat sa bintana dahilan para mas luminaw ang pagod at lungkot sa kanyang mukha.At bawat tingin ko sa kanya...mas lalo akong kinakain ng guilt.“Hindi ka pa rin ma