บททั้งหมดของ Mistakenly Yours, Boss: บทที่ 11 - บทที่ 20

Chloe’s POV Nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ang suot kong blouse sa loob ng kotse ni Leo. The driver was silent, but I could feel the suffocating presence of the security cars tailing us. Leo’s words in the office kept playing in my head like a haunting melody. I keep what is mine. Pakiramdam ko ay isa akong mamahaling gamit na nakakulong sa gintong hawla. “Manong, paki-hinto po sa tapat ng grocery,” sabi ko nang malapit na kami sa kanto ng aking apartment. “Kailangan ko lang bumili ng gamot para kay Nanay.” “Ma’am, bilin po ni Sir Leo—” “Sandali lang po ito. Hindi naman ako tatakas,” putol ko sa kanya. The frustration was bubbling over. I needed just five minutes of not being watched. The driver reluctantly pulled over. Pagbaba ko, ramdam ko ang pagsunod ng dalawang lalaking naka-suit. I sighed and walked into the small, crowded supermarket, trying to shake off the feeling of being a captive. Pero pagliko ko sa isang tahimik na aisle, biglang nagbago an

Chloe’s POVThe morning air inside the penthouse felt different—masyadong mapusok, masyadong mabigat. Pagkatapos ng nangyari kagabi, hindi ko na alam kung paano tumingin ng diretso kay Leo. He was a force of nature. Pero gaano man kalambot ang kama at gaano man kamahal ang telang nakabalot sa akin, I still felt like a fugitive in his world.“Are you ready?”Napatalon ako sa gulat nang marinig ko ang baritono niyang boses. Leo was leaning against the doorframe, wearing a charcoal grey suit that made him look like the king he truly was. He was sipping espresso, his eyes dark and unreadable as they tracked my every move.“I told you, Leo. Sasamahan mo lang ako sa ospital, but after that, I’m going back to my place,” matigas kong sabi habang kinukuha ang bag ko.He didn't answer. Instead, he stepped into the room, cutting off the space between us. Inihilig niya ang ulo niya, a playful yet dangerous glint in his eyes.“You’re still talking about that apartment? Stubborn, Chloe. I like that

Leo’s POVThe drive back from the school was a heavy, suffocating silence. Nakatingin lang si Chloe sa labas ng bintana, her arms crossed tightly over her chest as if she could shield herself from the tension vibrating between us. She was trying so hard to play the part of the indifferent teacher, but I could see the way her chest heaved, her breathing shallow and uneven.“You’re quiet,” I said, my voice low, cutting through the hum of the SUV’s engine.“Anong gusto mong sabihin ko, Leo? Thank you for marking your territory in front of my boss?” she retorted, her eyes finally snapping to mine. She was furious, but beneath that anger, I saw a flicker of the same hunger that was currently clawing at my gut.I didn't answer. I just watched her. I watched the way the streetlights danced across her skin, highlighting the flush on her neck. I wanted her.Pagdating namin sa penthouse, she tried to bolt for the guest room immediately. But I was faster. I caught her arm at the base of the stai

Leo’s POV Pinagmasdan ko ang natutulog na si Chloe sa tabi ko. Ang dahan-dahang pagtaas at pagbaba ng kanyang dibdib ang tanging bagay na nagpapanatili ng katinuan ko sa gitna ng lahat ng gulo. Dahan-dahan kong inalis ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa kanyang mukha. Napakainosente niyang tingnan—sobrang layo sa magulong mundong pilit kong inaayos at pinoprotektahan para lang hindi siya madamay. Ibinigay ko na ang posisyon ko bilang CEO ng Villafuerte Group. Binalewala ko ang utos ng sarili kong ama. Sa paningin ng publiko, isa akong pinatalsik na tagapagmana, nawalan ng kapangyarihan at impluwensya. Pero dito, sa loob ng kwartong ito, sa piling ng babaeng ito, pakiramdam ko ako ang pinakamakapangyarihang lalaki sa buong mundo. Tumayo ako at lumapit sa malaking bintanang salamin ng penthouse. Madilim pa ang langit at walang tigil ang pagbuhos ng malakas na ulan. Kinuha ko ang cellphone ko na kanina pa walang tigil sa pag-vibrate. Puno ito ng mga ulat mula sa aking mga tauhan:

Chloe’s POV“Baliw ka na ba, Chloe?!”Ang boses ni Alexa sa kabilang linya ay tila kidlat na pumunit sa katahimikan ng silid—puno ng nag-aalab na galit at gumagapang na takot. “Nasa lahat ng balita ang pangalan mo! Sinisira ka ng mga Montenegro sa social media, at ang ama ni Leo ay nagbabalak na kasuhan ka ng fraud! At ikaw... nasaan ka? Nakakulong sa penthouse ng lalaking 'yan?”Napapikit ako nang mariin, isinandal ang aking ulo sa malamig at naglalakihang glass window ng penthouse ni Leo. Sa labas, mapayapa ang lungsod, ngunit sa loob ko ay may nagbabadyang bagyo.“Alexa, hindi mo naiintindihan,” pakiusap ko, humihingi ng kaunting unawa. “Iniwan ni Leo ang kumpanya niya para sa akin. Hindi niya ako kinulong dito. Pinoprotektahan niya ako.”“Proteksyon? Chloe, gising!” Bumatikos ang matalim na buntong-hininga ni Alexa, halatang naiiyak na sa labis na pag-aalala. “Kung ganito lang naman ang mangyayari sa 'yo… hindi na sana… Guro ka, Chloe. May simpleng buhay ka bago mo nakilala ang b