登入เธอพยายามต่อต้านและผลักชายหนุ่มให้ออกไปไกลๆ แต่ว่าเขาก็ไม่มีท่าทีขยับหรือสะทกสะท้านแต่อย่างใด
‘เธอเกลียด เกลียดเขาที่สุด’
“ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด ไอ้สารเลว” นาเดียร์ตะโกนด่าชายหนุ่มออกมาด้วยความเครียดแค้น
“หึ จำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดี ฉันคือคนที่จะทำให้เธอตายทั้งเป็น”
“นายไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ จะมายุ่งกับฉันทำไม”
“ฉันบอกเหตุผลไปแล้ว”
“เหตุผลของนายมันไร้สาระสิ้นดี ฉันจะให้พ่อของฉันลากคอแกไปลงนรก”
“ก่อนจะลากคอฉัน พ่อของเธอก็คงจะสิ้นเนื้อประดาตัวแล้วล่ะ”
“นายหมายความว่ายังไง?”
“ธุรกิจของครอบครัวเธอกำลังจะล้มละลาย จำเอาไว้ด้วยว่าอย่ามาเล่นแบบนี้กับพวกฉัน”
“...”
“เพราะพวกฉัน กัดไม่ยอมปล่อย หึหึ” ลอเรนแสยะยิ้มออกมา ทำให้หญิงสาวที่เห็นก็โกรธและโมโหมากยิ่งขึ้นทันที
“ไอ้พวกสารเลว ฉันจะหนีไปจากที่นี่ และจะกลับมายิงแกให้ตายด้วยน้ำมือของฉัน”
“หึ ฉันรอวันนั้นอยู่นะ”
“อึก!!”
“ว๊า วันนี้ฉันสนุกจังเลย วันพรุ่งนี้เจอกันใหม่นะที่รัก” ลอเรนยืดและยืนตัวตรงก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากห้อง โดยมีหญิงสาวด่าท่อเขาจนปิดไปประตูลับไป
“ไอ้สารเลว!!!”
ตอนนี้เธอกระวนกระวายใจเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินสิ่งที่ลอเรนพูดออกมา เธอจะทำอย่างไรดี เธอจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ในขณะที่เธอคิดก็เหลือบเห็นผ้าม่านบริเวณหน้าต่างที่กำลังพริ้วไหวด้วยแรงลม เมื่อเห็นดังนั้นเธอก็ตัดสินใจกระชากสายน้ำเกลือที่แขนของเธอออกและลุกไปจากเตียงนอนทันที
เธอใช้ผ้าห่มมัดยึดติดกับขอบหน้าต่างเอาไว้ก่อนจะโยนผ้าห่มผืนหนาออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดปีนป่ายออกไปด้านนอกและโรยตัวกระโดดลงมาจากชั้นสองของตัวคฤหาสน์
เธอใช้เวลานานหลายนาที และในที่สุดเธอก็สามารถทำมันได้ เธอกระโดดลงมายังพื้นหญ้าที่เขียวขจีสำเร็จ แต่ร่างกายของเธอกลับมีรอยแดงและน้ำเลือดสีแดงออกมาเพิ่มมากขึ้นที่บริเวณแขนที่โดนยิงของเธอ และบริเวณข้อแขนที่เธอเพิ่งกระชากสายน้ำเกลือออก
“อึก!!”
เธอใช้มือกุมต้นแขนเอาไว้ เพื่อบรรเทาเลือดไม่ให้ไหล และใช้เท้าทั้งสองของเธอรีบก้าวออกไปจากจุดนี้ เธอพยายามวิ่งหลบหลีกกล้องวงจรปิดต่างๆ รวมถึงเหล่าชายหนุ่มชุดดำในคฤหาสน์หลังนี้ และเธอก็เหมือนจะทำมันได้สำเร็จ เมื่อเท้าทั้งสองของเธอกำลังจะก้าวออกไปประตูหน้าบ้าน ที่มีรปภ. นั่งหลับอยู่
‘ทำไมการหลบหนีครั้งนี้มันง่ายกว่าที่คิดนะ’ เธอยิ้มและนึกคิดภายในใจ
แอ๊ดดด!!!
เสียงประตูเปิดออกอย่างเบามือ และเมื่อกำลังจะก้าวเท้าออกไปเธอก็เพิ่งรู้ว่านี่มันคือ ‘กับดัก’
แปะ!! แปะ!! แปะ!!
“เก่งดีนี่ ที่หนีออกมาได้ขนาดนี้”
“นาย!!” เธอพูดเสียงรอดไรฟันออกมา
“แต่ขอโทษนะ เธอยังอ่อนหัด คงต้องกลับไปฝึกมาใหม่”
ลอเรนที่ยืนปรบมือมองดูเธออยู่ด้านนอกประตู ก็พูดชมเธอ แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อย
‘เธอพลาดอีกแล้ว เขาเห็นเธอเป็นตัวตลกหรือยังไงกันนะ’
“กรี๊ดดด ไอ้เลว ปล่อยฉันนะ”
ตุบตับ!! ตุบตับ!!
เธอพยายามทุบตีชายหนุ่มที่เพิ่งจะอุ้มเธอพาดบ่ากลับเข้าไปยังคฤหาสน์หลังเดิมที่เธอหนีออกมา
แต่สายตาก็เหลือบไปเห็น รปภ ที่ตอนนี้ยืนและคอยดูเธอ ทำให้เธอโมโหยิ่งนัก เธอโดนพวกเขาเล่นงานและมองเธอเป็นตัวตลก เมื่อนึกได้ดังนั้น ก็ยิ่งรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีทุบไปยังชายหนุ่มโดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง ว่าต่อจากนี้เธอจะต้องพบเจอกับอะไร
ไม่นานเธอก็กลับมาอยู่ ณ จุดเดิม ที่เธอเคยอยู่ แต่เขาใจดีกับเธอนิดหน่อย ที่ไม่ได้จับเธอไปที่ห้องใต้ดินอีกครั้ง แต่กลับมาอยู่ ณ ห้องที่เธอเพิ่งปีนป่ายมันออกมา
ตุ้บ!!
“อึก!!” เขาโยนเธอลงบนเตียงอย่างแรง จนเธอตัวงออัติโนมัติจากแรงกระแทก
“คนสารเลว ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ”
“หึ คงยากหน่อยนะ วันนี้ฉันจะสั่งสอนคนอย่างเธอเอง ว่าไม่ควรทำให้ฉันเสียเวลา”
‘ใช่ เขาพลาดการประชุมที่สำคัญเพราะเธอ และวันนี้เธอจะต้องชดใช้มัน’
เขาใช้มือทั้งสองของตัวเองจับตัวเธอลุกนั่งขึ้นมาก่อนจะจับเธอถอดเสื้อกับกางเกงจนตอนนี้ทั้งตัวของเธอไม่มีอะไรปิดบังอยู่เลย
เขาตะลึงเป็นอย่างมาก อายุของเธอที่เท่าๆ กับเขา ร่างกายกลับดูสาวเหมือนวัยแรกแย้ม หน้าอกของเธอกลมโตไม่หย่อนคล้อยแต่อย่างใด และตรงนั้นของเธอมันช่างสวยงามและกลีบกุหลาบของเธอก็ดูเหมือนว่ามันปิดสนิท ราวกับว่าไม่ได้มีใครเคยได้ชื่นชมมัน
“กรี๊ดดด ไอ้สารเลว มาถอดเสื้อผ้าฉันออกทำไม เอาคืนมานะไอ้คนป่าเถื่อน”
เธอกรีดร้องออกมาด้วยความไม่พอใจและมือของเธอในตอนนี้ก็กำลังปกปิดร่างกายของเธอเอาไว้
“อึก!!” ในขณะที่เธอกำลังดิ้นอยู่ เขาก็ใช้มือจับช้อนใบหน้าของเธอเงยหน้าขึ้นก่อนจะใช้ริมฝีปากของเขาบดจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ
เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต และในที่สุดเธอก็ตัดสินใจกัดไปที่ริมฝีปากของเขา ทำให้เขานั้นต้องรีบผละริมฝีปากออกจากเธอพร้อมกับรอยเลือดที่ติดอยู่มุมปาก
“เธอกล้ามากนะ นาเดียร์ ไม่เคยมีใครกล้ากัดปากของฉัน”
“ถุย!! ไอ้สวะ” หญิงสาวยิ้มออกมาก่อนจะถมน้ำลายใส่ใบหน้าของชายหนุ่ม
“เธอเตรียมตัวรับผลกรรมที่เธอก่อไว้ได้เลย”
สองเดือนต่อมา…งานแต่งงานของทั้งสองได้จัดขึ้นในคฤหาสน์ของลอเรน ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นเรือนหอของเขาและเธอ ในตอนแรกเขาต้องการที่จะจัดอย่างยิ่งใหญ่ แต่ว่าหญิงสาวไม่ต้องการให้ข่าวนั้นต้องการแพร่ออกไป เพราะเธอและครอบครัวของเธอได้ตัดขาดความสัมพันธ์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอให้เหตุผลกับชายหนุ่มว่า ขอให้ชีวิตแย่ๆ ของเธอมันได้ตายไปพร้อมกับเธอคนเก่า เธอขอขาดการติดต่อทั้งหมดกับผู้เป็นพ่อของเธอ เพราะพ่อของเธอก็ตัดสินใจเลือกครอบครัวใหม่ของเขาแล้วธุรกิจและบ้านทั้งหมดของแม่เธอ ก็ได้คืนกลับมา เพราะสามีของเธอเป็นคนจัดการ เมื่อเธอได้ยินว่าเขาทำทุกวิถีทางตามความปรารถนาในครั้งนั้นของเธอ เธอก็รู้สึกตกหลุมรักเขาเพิ่มขึ้นอีก ลอเรนคนเก่าแสนโหดร้าย ที่เธอเคยรู้จักได้หายไปแล้ว เหลือเพียงผู้ชายอบอุ่นที่คอยให้ความรักกับเธอและลูกในทุกๆ วันบรรยายกาศงานแต่งเล็กๆ จัดขึ้นอย่างอบอุ่น เพื่อนพ้องของฝั่งลอเรนก็ได้มาร่วมยินดีกับเธอ และฝั่งเธอก็มีพงษ์ เพื่อนที่แสนดีจากบนดอย เดินทางมาแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน“ขอบคุณที่พงษ์มางานของพวกเรานะ”“เรายินดี ว่าแต่เดียร์ นี่เขาเรียกว่าบ้านจริงๆ หรือ ทำไมมันใหญ่ต่อขนาดนี้ มันใหญ่เกือ
“จะ จริงเหรอไอ้เตอร์” ลอเรนถามออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเขาได้ยินหัวใจเขาแทบจะหยุดเต้น เขาดีใจจนแทบจะเก็บมันไว้ไม่อยู่“เออ ขยันมีนะมึงกูยังไม่มีเมียเลย แซงกูไปล่ะ” วิเตอร์พูดปนขำออกมาลอเรนฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาแดงกล่ำอีกครั้งวันนี้ทำไมความรู้สึกของเขามันหลากหลายอารมณ์จังเลยนะ เมื่อเช้าก็ร้องไห้เพราะเป็นห่วงนาเดียร์ ตอนนี้ก็ร้องไห้ที่ได้ยินว่าเดียร์ตั้งครรภ์‘พระเจ้า เขาอยากตะโกนขอบคุณออกมาดังๆ ให้ได้ยินทั่วโรงพยาบาลนี้ไปเลย’“เดียร์ครับ เรากำลังจะมีลูกกันอีกคนแล้วนะครับ” ลอเรนหันไปสวมกอดนาเดียร์ ในตอนนี้นาเดียร์ก็ตะลึงเช่นเดียวกัน เธอยอมช่วยเขาในวันนี้ที่ลำธารแค่ครั้งเดียวเอง ทำไมถึงติดง่ายดายขนาดนี้นะ“ฉันต้องยอมรับนายเป็นพ่อของลูกจริงๆ แล้วใช่ไหม” หญิงสาวพูดแซวออกมา“ใช่ เฮียจะเป็น จะเป็นพ่อของลูกเดียร์ ถึงจะมีอีกสิบคน เฮียก็เลี้ยงไหว” เขาพูดออกมาทั้งน้ำตา“ขี้แยจังวะ กูนึกว่านาเดียร์มีลูกชาย” วิกเตอร์พูดออกมา“มึงไม่มีลูกไม่มีเมีย มึงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของกูหรอก ว่ามันมีความสุขขนาดไหน” ลอเรนเงยหน้าไปยักคิ้วใส่พื่อนของตน“อย่าให้กูมีบ้างก็แล้วกัน”จากนั้นวิกเตอร์ก็อธิบายเกี่ย
ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน… ร่างกายของชายหนุ่มที่ป่วยก็ดีขึ้นและหายเป็นปกติแล้ว ตลอดระยะเวลาที่พาหญิงสาวกลับมาจากดอย เขาก็ปฏิบัติตัวเป็นสามีและพ่อที่ดี ไม่เที่ยวเตร่ ไม่ดื่ม และไม่สูบบุหรี่ จนเพื่อนๆ ของเขายังต้องตกใจพ่อและแม่ของชายหนุ่มก็มาเยี่ยมเยียน แวะมาพาหลานของตนไปเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง ท่านทั้งสองดีใจมากๆ ที่ได้ลูกชายของเขากลับคืนมา พร้อมยังมีภรรยาที่แสนดีและหลานที่แสนน่ารักให้กับพวกเขา ต่อไปนี้พวกท่านทั้งสองไม่ต้องกังวลเรื่องใดๆ จะมีเพียงแต่ตอนนี้ กำลังถกเถียงกันเรื่องส่งไอริสเข้าโรงเรียน“ไม่ต้องกังวล ค่าใช้จ่ายการเล่าเรียนป๊ากับม๊าจะดูแลให้ทั้งหมดเอง” วิเวียนพูดออกมา พร้อมกับตักเค้กรสบลูเบอร์รี่เข้าปากของหลานสาวที่ห้องนั่งเล่น“ขอบคุณค่ะ คุณย่า เค้กอร่อยที่สุดในโลกเลย”“อร่อยใช่ไหมจ๊ะ งั้นกินเยอะๆ นะ ย่าจะให้คนไปต่อแถวซื้อมาให้หนูไอริสอีก ร้านนี้ดังมากเลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณย่า ไอริสกินอะไรก็ได้ ไม่ต้องไปต่อแถวนานๆ” “น่ารักจังเลย หลานสาวของย่า” วิเวียนพูดพร้อมใช้มือลูบผมของหลานสาวด้วยความเอ็นดู“คุณแม่ครับ ผมเกรงใจ เรื่องค่าใช้จ่ายของไอริส ผมขอจัดการเอง”“ใช่ค่ะ คุณท่าน เดียร์ขอจ
เสียงละเมอของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก่อนเธอจะตกอยู่ในภวังค์คำพูดของเขา คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัดเจน‘เขาเป็นอะไรหรือเปล่านะ’ เธอมองดูตามตัวของเขาก็พบว่ามีจุดแดงๆ เหมือนผื่นขึ้นตามตัว ก่อนจะใช้มือสัมผัสที่หน้าผากของเขา ก็ทำให้เธอยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่“นะ นาย ลอเรน” ตัวของเขาร้อนราวกับไฟ เธอชะงักมือออก และรีบโทรหาวิกเตอร์ทันทีเท้าของเธอไวกว่าความคิด รีบวิ่งไปยังห้องครัว สั่งให้แม่บ้านน้ำกะละมังและผ้าผื่นเล็กขึ้นมา โดยไม่ลืมที่จะบอกให้ลูกน้องของเขาเคลื่อนย้ายเขาไปยังเตียงขนาดใหญ่ที่เธอเอนกายนอนก่อนหน้านี้“ทุกคนออกไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเดียร์ดูแลเอง ฝากดูไอริสด้วยนะคะ อย่าให้เธอเข้ามาใกล้ เพราะกว่าว่าจะติดไข้จากพ่อของเขา” เธอหันไปพูดกับแม่บ้านและลูกน้องของชายหนุ่ม“รับทราบครับ/ค่ะ นายหญิง”ในขณะที่รอวิกเตอร์เดินทางมายังคฤหาสน์แห่งนี้ เธอจึงได้เอื้อมมือไปหยิบผ้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดตามตัวของชายหนุ่ม เพื่อหวังว่าอุณหภูมิในร่างกายของเขาลดน้อยลงบ้าง‘ทำไมถึงเป็นไข้สูงขนาดนี้นะ หรือเป็นเพราะว่าวันนั้นเขานั่งเฝ้าเธอและลูกที่อยู่ด้านนอกทั้งคืนกัน เหตุการณ์ใ
เมื่อชายหนุ่มได้ยิน สติเขาก็แทบกระเจิง จนอยากจะกดเธอเอาไว้ใต้ร่าง‘เย็นๆ ลอเรน อย่าทำให้เดียร์เจ็บตัว’ เขาพ่นลมหายใจออกมาเพื่อเตือนสติตัวเองมันทรมานเหลือเกิน เสียงหายใจติดขัดของเขามันดังขึ้นจน หญิงสาวถามออกมา“นายเจ็บเหรอ?”“เปล่า เฮียทรมาน” เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า“งั้นฉันจะเอามันออก” หญิงสาวพูดพร้อมกับขยับตัวยกสะโพกขึ้น แต่มือหนาของลอเรนกลับรั้งเอาไว้ไม่ให้เธอขยับออกไป“อย่า ได้โปรด ช่วยขยับหน่อยได้ไหม ไอ้นั่นของเฮียมันเหมือนจะระเบิดเลย”“เข้าใจแล้ว จะขยับแล้วนะ ถ้าเจ็บนายบอกฉันนะ”“ไม่เจ็บ ทำแรงๆ ได้เลย แต่เธอห้ามเจ็บก็พอ” “อือ” เธอตอบรับ ก่อนจะขยับสะโพกขึ้นลง“ฮึ่มมม โครตเสียวเลยเดียร์ ขอดูดนมหน่อยนะ” “อือ แต่อย่ากัดนะ” หญิงสาวพูดเชิงอนุญาต เขาก็จัดการถลกเสื้อของเธอขึ้นสูงและใช้ปากงับไปที่เต้าอวบอิ่มทันที“อื้อออ” หญิงสาวที่ได้รับความเสียวรอยเชื่อมด้านล่างและด้านบนของเธอ มือบางของเธอเลื่อนไปขย้ำเส้นผมของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวออกมาจ๊วบ!!“ลอเรน หือออ สะ เสียวจัง”ลอเรนที่ได้ยินคำพูดของหญิงสาวร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มเป็นทวีคูณ“เดียร์ ขยับเร็วกว่านี้หน่อยไหมครับ เฮียทรมานมาก”
นาเดียร์ได้ยินก็เข้าใจในสถานการณ์ทันที...แต่ทว่า เมื่อลอเรนคลานเข่าเข้ามาใกล้ๆ เธอก็ต้องหยุดชะงัก ภาพตรงหน้าใต้แสงตะเกียงภายในห้องก็คือ เธอหลับตาปี๋ และก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว“นาเดียร์ครับ เฮียขอได้ไหม?” เขาเปลี่ยนสรรพนามให้คุ้นเคยและนุ่มนวลกว่าเดิม“ยะ อย่าทำนะ” เธอใช้มือผลักหน้าอกแกร่งของเขาให้ออกห่างจากตัวของเธอชายหนุ่มที่ได้ยินก็ขยับตัวออกห่างทันที แต่ว่าเสียงหอบหายใจของเขากลับหนักขึ้นเรื่อยๆ และดังกว่าเดิม“นะ นายโอเคหรือเปล่า” หญิงสาวถามออกมาด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง ชายหนุ่มส่ายหน้าและพูดกับเธอ“นอนคนเดียวได้ใช่ไหม?” “นะ นายจะไปไหน?” หญิงสาวพูดพร้อมจับมือของเขาแล้วใช้นิ้วโป้งลูบที่หลังมือ“อย่าทำแบบนี้ เฮียจะร้อนกว่าเดิม” เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างจับมือหญิงสาวออกห่างจากตัว“ฉันกลัว กลัวว่ามันจะเจ็บปวดเหมือนวันนั้น” เธอพูดออกไปตามความรู้สึกที่เธอเคยผ่านมา เพราะครั้งสุดท้ายที่เธอจำได้ มันทำให้เธอนั้นเจ็บเจียนตาย น้ำตาของเธอคลอออกมาด้วยความกังวล ชายหนุ่มที่เห็นก็ใช้มือปาดน้ำตาของเธออย่างเบามือ ก่อนจะเลื่อนมาลูบที่ศีรษะและจูบไปที่เส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“ไม่ต้องก
ครืด!! ครืด!! ครืด!!ในเช้าวันใหม่ หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเธอ เธอคว้าและกดรับสายมันทันที[ฮัลโหลค่ะ คุณพ่อ][นังลูกไม่รักดี ตอนนี้แกอยู่ไหน ทำไมไม่กลับบ้าน][ก็คุณพ่อไล่หนูออกจากบ้านเมื่อวานแล้วนี่คะ][นับวันยิ่งอวดเก่งเหมือนแม่ของแก][อย่าพูดถึงแม่ของหนูแบบนี้นะคะ][ถ้าแกไม
เธอตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นเวลากี่โมงแล้ว แต่แสงแดดที่ส่องเข้าใบหน้าก็ทำให้รู้ได้ว่านี่คือเช้าวันใหม่‘เธอหลับใหลไปนานขนาดนี้เชียวหรือ?’ ดวงตาที่หนักอึ้งของเธอพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะมองดูรอบๆ กายของตัวเอง และก็พบว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นมันคือความจริง ไม่ใช่ความ
เมื่อวิกเตอร์ทำแผลและทำการรักษาเธอเสร็จเรียบร้อย ในที่สุดเธอก็ต้องมานอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ของลอเรน ไข้ของเธอนั้นขึ้นสูงมาก ต้องฉีดยาลดไข้ และยังต้องให้น้ำเกลือ เพราะร่างกายของเธออดอาหารมาหลายวัน เธอจึงได้แต่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงนอนและผล็อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยาเมื่อลอเรนส่งวิกเตอร์เสร็จแล้ว เข
หญิงสาวที่ได้ยินคำพูดดังนั้นก็โมโห และรู้สึกเกลียดชังเขาเป็นอย่างมาก“นายเพิ่งบอกฉันเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันโสโครก ทำไมถึงกลับคำพูดเสียล่ะ”“งั้นเหรอ ฉันพูดอย่างนั้นเหรอ??”“คนที่มีอิทธิพลอย่างนาย พูดจาแบบนี้ไม่กลัวว่าลูกน้องจะไม่เคารพเอาหรือไง” เธอพูดแขวะชายหนุ่มที่นอนมองดูเธออยู่บนเตียงอย่างสบายใจ โด







