Todos os capítulos de สตรีที่ข้าชิงชัง: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรงั้นหรือ” เขาถามด้วยความสนอกสนใจออกนอกหน้า “ข้าชื่อจินซูซินเจ้าค่ะ” นางตอบคำถามชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าในหมู่พวกเขามีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นมิตรกับนาง “แม้แต่ชื่อยังงดงาม ว่าแต่แม่นางไม่ใช่คนเมืองหลวงหรอกหรือ” “ข้ามาจากเมืองหนานจิงเจ้าค่ะ” นางยิ้มแย้มตอบ ขณะที่เฉินเฟยฉีมองนางด้วยสีหน้าดุดัน “แม่นางเป็นญาติฝ่ายไหนของท่านแม่ทัพเฉินหรือ” “ข้าไม่ได้เป็นญาติกับตระกูลเฉินหรอกเจ้าค่ะ” “เช่นนั้น เอ่อ” “ข้าเป็นคู่หมั้นของท่านแม่ทัพเฉินเฟยฉี ฮูหยินเฉินจึงเรียกตัวข้าให้มาอยู่ที่นี่ เพื่อรอแต่งเข้าสกุลเฉิน” เฉินเฟยฉีแทบสำลักข้าวที่กำลังกินอยู่ เขาไม่คิดว่านางจะกล้าพูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ ส่วนหลัวเลี่ยงซูกับลู่หนิงอวี่แสดงสีหน้าออกมาชัดเจนว่าไม่ชอบพอนางและยิ่งไม่พอใจที่นางเป็นคู่หมั้นของบุรุษที่ตัวเองหมายปอง ผิดกับเซี่ยหยางที่แสดงสีหน้าตกใจและเสียดายในคราวเดียวกัน เหตุใดถึงไม่เป็นเขาที่เป็นคู่หมั้นนางแทนที่จะเป็นเฉินเฟยฉีผู้แข็งกร้าวนั่น “จริงหรือเจ้าคะ!” หลัวเลี่ยงซูถามเสียงดัง

“ข้าไร้มารยาทแล้วจะทำไม ทีพวกท่านสองคนยืนพลอดรักเอาอกเอาใจกันต่อหน้าข้าก็ไม่ต่างจากไร้สามัญสำนึกสักเท่าใดนัก” “จินซูซิน” เขาเรียกนางด้วยความไม่พอใจที่ถูกต่อว่ากลับคืน “อีกไม่นานแขกเหรื่อจะเดินทางมาแล้ว ข้าขอตัวไปเตรียมตัวก่อนนะเจ้าคะ” ฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์หกตระกูลได้เดินทางมาถึงเป็นที่เรียบร้อย งานเลี้ยงครั้งนี้เป็นงานเลี้ยงเฉพาะสตรีจึงไม่ได้เชิญแขกที่เป็นบุรุษ จินซูซินนั่งอยู่ข้างหน้าสุดมิใช่ตรงกลางห้องโถงที่เป็นที่ของฮูหยินเฉิน “ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินเฉินไม่อยู่ที่จวนมิใช่รึ แล้วเหตุใดถึงได้จัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นกัน” “นั่นสิเจ้าคะ” “ข้าว่าไม่พ้นที่แม่นางจินอยากแสดงตัวตนและคิดมาแทนที่ ฮูหยินของจวนสกุลเฉินหรอกหรือ” “อะ...แฮ่ม” นางกระแอมเสียงดัง เมื่อได้ยินเหล่าฮูหยินทั้งหลายนินทานางซึ่งหน้าอย่างไม่ให้เกียรติ พร้อมกับมองไปยังที่นั่งของลู่หนิงอวี่ที่กำลังนั่งจิบชาไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดของมารดาตัวเอง ทั้งที่หญิงสาวรู้ความจริงดีว่าอะไรเป็นอะไร “งานเลี้ยงดื่มชาครั้งนี้จัดขึ้นตามธรรมเนียมของ

“จะมีสักครั้งรึไม่ ที่ท่านจะเชื่อคำพูดของข้าบ้าง ท่านเอาแต่พูดว่าสตรีเมืองหลวงนั้นเลิศเลอเสียทุกอย่าง มีเพียงสตรีจากต่างเมืองเท่านั้นหรือที่เป็นฝ่ายรังแกพวกนางเหล่านั้น ปากท่านบอกกับฮูหยินเฉินว่าจะดูแลข้าแต่นี่หรือที่บอกว่าดูแล ทั้งที่สภาพของข้าเป็นเช่นนี้แท้ ๆ แต่ท่านกลับเข้าข้างคนอื่นแทนที่จะเข้าข้างคู่หมั้นอย่างข้า” “คนอื่นที่เจ้าว่า พวกนางล้วนเป็นบุตรสาวของขุนนางที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเฉินของข้า พวกนางเหล่านั้นล้วนมิใช่คนอื่น แต่เป็นเจ้าต่างหากที่หลงระเริงเอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นของข้า ถึงได้เข้าใจผิดไปไกลว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของสกุลเฉิน” คำพูดของเขาทุกคำล้วนแต่ทิ่มแทงใจนางทั้งสิ้น จนนางไม่อาจทนฟังได้อีกจึงได้ยืนหันหลังให้เพราะไม่อยากให้คนใจร้ายเช่นเขาเห็นหยดน้ำตาของนางที่หลั่งริน ประเดี๋ยวเขาอาจคิดว่านางแสร้งบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสนใจอีก “ที่แท้เป็นข้าที่คิดไปเองฝ่ายเดียว คุณชายเหลียว ขออภัยที่ข้าไม่อาจให้ท่านเดินไปส่งถึงที่เรือน และขออภัยที่เสียมารยาทเช่นนี้ ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” นางพยายามสะกดกลั้นน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื

“ข้าอยู่ของข้าเฉย ๆ แต่ที่พวกเขาแอบตามมามิใช่เพราะข้าเป็นคนล่อลวง หากจะโทษก็โทษที่ข้าหน้าตางดงามจนบุรุษพวกนั้นมิอาจละสายตาได้ จนถึงกับแอบตามข้ามาถึงที่นี่เถิดเจ้าค่ะ” นางบอกเขาตามความจริง ใช่ว่านางใช้มารยาล่อลวงคุณชายเหล่านั้นเสียที่ไหน แต่เป็นพวกเขาเองต่างหากที่ตามนางมาเอง! “ช่างเป็นสตรีที่หลงตัวเองเสียจริง หากเจ้าไม่ได้ทำอะไรจริงมีหรือคนพวกนั้นจะตามเจ้ามาเช่นนี้” “ข้าไม่อาจบังคับให้ผู้ใดมาเชื่อข้าได้อยู่แล้ว หากท่านแม่ทัพไม่เชื่อก็แล้วแต่ท่านเถิด ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” “เดี๋ยว ข้ายังพูดไม่จบ” “มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีเวลาไม่มาก” “เจ้าออกนอกจวนไปแทบทุกวัน ออกไปทำอะไรนักหนา สตรีไม่ควรออกนอกจวนเรื่องนี้เจ้าไม่รู้หรือเป็นเพราะข้าไม่ปริปากห้ามปรามเจ้าถึงได้คิดจะทำทุกอย่างตามแต่ใจต้องการได้” “จริงอยู่ที่สตรีไม่ควรออกจากจวนบ่อยนัก แต่นั่นมีข้อยกเว้นสำหรับสตรีที่มีคู่หมั้นแล้วมิใช่หรือ อีกอย่างข้ามีท่านเป็นคู่หมั้นแล้ว” “มีคนในเมืองหลวงสักกี่คนกันเชียวที่รู้ว่าเจ้ากับข้าเป็นคู่หมั้นกัน” “เช่

นับแต่นั้นมาจนเวลาผ่านไปครึ่งค่อนเดือน ลู่หนิงอวี่ยังคงมาที่จวนสกุลเฉินบ่อยครั้ง โดยนางยกเอาข้ออ้างว่าต้องการเรียนเย็บปักถุงหอมกับฮูหยินเฉินมาเป็นเหตุผลในการมาพบปะกับบุรุษที่นางชอบพอ ยามบ่ายของวันนี้ฮูหยินเฉินต้องเข้าวังทำให้เหลือเพียงพวกนางสองคนที่ยังคงนั่งเย็บปักถุงหอมอยู่ที่ศาลาริมน้ำ “ข้าขอผ้าสีน้ำเงินนี้ได้รึไม่” แม้ปากของลู่หนิงอวี่จะเอ่ยเช่นนั้น ทว่ามือของนางกลับถือวิสาสะหยิบผ้าพับนั้นไป โดยที่ผู้เป็นเจ้าของยังไม่ได้อนุญาต “ใครให้เจ้าหยิบผ้าไปไม่ทราบ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือไปดึงผ้ากลับคืนมา แต่ลู่หนิงอวี่ไม่ยินยอมให้นางทำเช่นนั้นจึงเกิดการดึงรั้งกันขึ้นมา สตรีทั้งสองฉุดกระชากกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งตกน้ำไปด้วยกันทั้งคู่ ลู่หนิงอวี่สบโอกาสที่จินซูซินกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ นางใช้สองมือกดหัวสตรีผู้นี้จนจมลงสู่พื้นน้ำด้วยความได้เปรียบเพราะตนว่ายน้ำเป็น ผิดกับหญิงสาวที่ดูเหมือนว่านางไม่ค่อยชำนาญในการว่ายน้ำสักเท่าใดนัก "จินซูซิน เจ้าอย่าได้โทษข้าเลย เป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักเจียมตัวคิดอยากเป็นฮูหยินน