สตรีที่ข้าชิงชัง のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 17

“ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรงั้นหรือ” เขาถามด้วยความสนอกสนใจออกนอกหน้า “ข้าชื่อจินซูซินเจ้าค่ะ” นางตอบคำถามชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าในหมู่พวกเขามีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นมิตรกับนาง “แม้แต่ชื่อยังงดงาม ว่าแต่แม่นางไม่ใช่คนเมืองหลวงหรอกหรือ” “ข้ามาจากเมืองหนานจิงเจ้าค่ะ” นางยิ้มแย้มตอบ ขณะที่เฉินเฟยฉีมองนางด้วยสีหน้าดุดัน “แม่นางเป็นญาติฝ่ายไหนของท่านแม่ทัพเฉินหรือ” “ข้าไม่ได้เป็นญาติกับตระกูลเฉินหรอกเจ้าค่ะ” “เช่นนั้น เอ่อ” “ข้าเป็นคู่หมั้นของท่านแม่ทัพเฉินเฟยฉี ฮูหยินเฉินจึงเรียกตัวข้าให้มาอยู่ที่นี่ เพื่อรอแต่งเข้าสกุลเฉิน” เฉินเฟยฉีแทบสำลักข้าวที่กำลังกินอยู่ เขาไม่คิดว่านางจะกล้าพูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ ส่วนหลัวเลี่ยงซูกับลู่หนิงอวี่แสดงสีหน้าออกมาชัดเจนว่าไม่ชอบพอนางและยิ่งไม่พอใจที่นางเป็นคู่หมั้นของบุรุษที่ตัวเองหมายปอง ผิดกับเซี่ยหยางที่แสดงสีหน้าตกใจและเสียดายในคราวเดียวกัน เหตุใดถึงไม่เป็นเขาที่เป็นคู่หมั้นนางแทนที่จะเป็นเฉินเฟยฉีผู้แข็งกร้าวนั่น “จริงหรือเจ้าคะ!” หลัวเลี่ยงซูถามเสียงดัง

“ข้าไร้มารยาทแล้วจะทำไม ทีพวกท่านสองคนยืนพลอดรักเอาอกเอาใจกันต่อหน้าข้าก็ไม่ต่างจากไร้สามัญสำนึกสักเท่าใดนัก” “จินซูซิน” เขาเรียกนางด้วยความไม่พอใจที่ถูกต่อว่ากลับคืน “อีกไม่นานแขกเหรื่อจะเดินทางมาแล้ว ข้าขอตัวไปเตรียมตัวก่อนนะเจ้าคะ” ฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์หกตระกูลได้เดินทางมาถึงเป็นที่เรียบร้อย งานเลี้ยงครั้งนี้เป็นงานเลี้ยงเฉพาะสตรีจึงไม่ได้เชิญแขกที่เป็นบุรุษ จินซูซินนั่งอยู่ข้างหน้าสุดมิใช่ตรงกลางห้องโถงที่เป็นที่ของฮูหยินเฉิน “ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินเฉินไม่อยู่ที่จวนมิใช่รึ แล้วเหตุใดถึงได้จัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นกัน” “นั่นสิเจ้าคะ” “ข้าว่าไม่พ้นที่แม่นางจินอยากแสดงตัวตนและคิดมาแทนที่ ฮูหยินของจวนสกุลเฉินหรอกหรือ” “อะ...แฮ่ม” นางกระแอมเสียงดัง เมื่อได้ยินเหล่าฮูหยินทั้งหลายนินทานางซึ่งหน้าอย่างไม่ให้เกียรติ พร้อมกับมองไปยังที่นั่งของลู่หนิงอวี่ที่กำลังนั่งจิบชาไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดของมารดาตัวเอง ทั้งที่หญิงสาวรู้ความจริงดีว่าอะไรเป็นอะไร “งานเลี้ยงดื่มชาครั้งนี้จัดขึ้นตามธรรมเนียมของ

“จะมีสักครั้งรึไม่ ที่ท่านจะเชื่อคำพูดของข้าบ้าง ท่านเอาแต่พูดว่าสตรีเมืองหลวงนั้นเลิศเลอเสียทุกอย่าง มีเพียงสตรีจากต่างเมืองเท่านั้นหรือที่เป็นฝ่ายรังแกพวกนางเหล่านั้น ปากท่านบอกกับฮูหยินเฉินว่าจะดูแลข้าแต่นี่หรือที่บอกว่าดูแล ทั้งที่สภาพของข้าเป็นเช่นนี้แท้ ๆ แต่ท่านกลับเข้าข้างคนอื่นแทนที่จะเข้าข้างคู่หมั้นอย่างข้า” “คนอื่นที่เจ้าว่า พวกนางล้วนเป็นบุตรสาวของขุนนางที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเฉินของข้า พวกนางเหล่านั้นล้วนมิใช่คนอื่น แต่เป็นเจ้าต่างหากที่หลงระเริงเอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นของข้า ถึงได้เข้าใจผิดไปไกลว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของสกุลเฉิน” คำพูดของเขาทุกคำล้วนแต่ทิ่มแทงใจนางทั้งสิ้น จนนางไม่อาจทนฟังได้อีกจึงได้ยืนหันหลังให้เพราะไม่อยากให้คนใจร้ายเช่นเขาเห็นหยดน้ำตาของนางที่หลั่งริน ประเดี๋ยวเขาอาจคิดว่านางแสร้งบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสนใจอีก “ที่แท้เป็นข้าที่คิดไปเองฝ่ายเดียว คุณชายเหลียว ขออภัยที่ข้าไม่อาจให้ท่านเดินไปส่งถึงที่เรือน และขออภัยที่เสียมารยาทเช่นนี้ ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” นางพยายามสะกดกลั้นน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื