สตรีที่ข้าชิงชัง

          รถม้าคันงามนำขบวนเกวียนนับสิบได้เดินทางถึงเมืองหลวง ก่อนที่รถม้าจะหยุดลงที่หน้าจวนสกุลเฉินพร้อมกับการปรากฏตัวของจินซูซิน บุตรสาวคนโตของใต้เท้าจินฮุ่ยหมิ่นแห่งเมืองหนานจิง

          “ฮูหยินให้บ่าวมารับท่านเข้าจวนขอรับ” เสียงพ่อบ้านหลีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้าเป็นใคร

          “ท่านคือพ่อบ้านหลีใช่หรือไม่”

          “ใช่ขอรับ”

          “ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของท่านมาบ้าง”

          “เรื่องของบ่าวน่ะหรือจะคู่ควรให้แม่นางจินนำมาใส่ใจ” ชายวัยชราตอบอย่างนอบน้อม

          “ท่านเป็นถึงพ่อบ้านของสกุลเฉิน อีกไม่นานข้าก็จะกลายเป็นฮูหยินน้อยแล้ว ข้าล้วนต้องใส่ใจ” ซูซินตอบกลับเสียงเรียบ

          คำพูดทุกคำของหญิงสาวดังเข้าหูเฉินเฟยฉีทุกประโยค ยังก้าวเท้าเข้าจวนได้ไม่ทันไรก็คิดฝันอยากแต่งเป็นฮูหยินของเขาแล้วอย่างนั้นหรือ ช่างอวดดีเสียจริง ครั้นจ้องมองชุดที่นางสวมใส่อยู่ทุกอย่างล้วนมีราคาแพงลิบลิ่วชนิดที่ฮูหยินขุนนางบางคนยังไม่กล้าซื้อใส่เสียด้วยซ้ำ แล้วนางเป็นใครกันถึงได้ถือดีคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าผู้อื่น เขามองตามหลังร่างเล็กไปจนลับสายตาพร้อมกับคิดในใจว่าสตรีแซ่จินไม่เหมาะที่จะมาเป็นภรรยาของตัวเอง นางต่างจากสตรีทุกคนที่เขาเคยพบ พวกนางเหล่านั้นต่างอ่อนโยนและอ่อนหวานทั้งยังมารยาทงาม

          “งดงามสมคำล่ำลือนะขอรับ” บ่าวรับใช้คนสนิทเอ่ยขึ้น

          “หึ อย่างนางคงมีดีแค่นี้กระมัง ในเมืองหลวงมีหญิงงามมากมาย หากข้าต้องเลือกใครสักคนมาเป็นฮูหยิน คนผู้นั้นย่อมไม่ใช่นาง”

          “ทำไมถึงคิดเช่นนั้นล่ะขอรับ แม่นางจินอุตส่าห์เดินทางไกลเพื่อเข้าเมืองหลวงมาหาท่านเชียวนะขอรับ”

          “นางมาหาข้าเสียที่ไหนกัน ที่นางต้องถ่อมาถึงที่นี่เป็นเพราะท่านแม่ต่างหาก” ท้ายประโยคเขากล่าวถึงมารดา ที่บัดนี้มีอำนาจเหนือทุกคนในจวน แม้แต่เขาที่เป็นถึงแม่ทัพยังต้องฟังคำสั่ง

          เรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับนางเขาล้วนรู้อยู่ก่อนแล้ว นอกจากใบหน้างดงามชวนให้บุรุษลุ่มหลงแล้วอย่างอื่นล้วนธรรมดาทั้งสิ้น ไหนจะเรื่องฉาวโฉ่ของนางที่เมืองหนานจิงนั่นอีก เมื่อหลายปีก่อนเป็นเพราะความไม่พอใจที่บิดาแต่งงานใหม่นางถึงกับกล้าแผงฤทธิ์ต่อหน้าผู้คนในงาน แม้มิพอใจก็มิควรกระทำตัวเช่นนั้น ยิ่งได้ฟังเรื่องของนางเขายิ่งไม่อยากเข้าใกล้มากขึ้นเท่านั้น อย่าได้คิดได้ฝันว่าเขาจะยอมแต่งนางมาเป็นฮูหยิน!

          ตกเย็นฮูหยินเฉินได้เชิญทุกคนมาร่วมกินข้าวเย็นพร้อมหน้ากัน ลูกชายเพียงคนเดียวของนางปฏิเสธทันควัน ทว่าบัดนี้กลับได้มานั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าถมึงทึง

          “แม่นางจิน กินเยอะ ๆ เจ้าเพิ่งมาเมืองหลวงเป็นครั้งแรกยังมีเรื่องที่ต้องปรับตัวอีกมาก” ว่าพลางตักอาหารให้นางด้วยความเอ็นดู นับตั้งแต่ได้เห็นหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่วันแรกที่นางลืมตาดูโลก นางก็ตัดสินใจทันทีว่าจะให้จินซูซินมาเป็นลูกสะใภ้ของนาง

          “ขอบคุณเจ้าค่ะ ฮูหยิน”

          “ฮูหยินอะไรกัน เรียกข้าว่าท่านแม่เถิด อีกไม่นานเจ้าก็จะแต่งเข้าตระกูลเฉินของเราแล้ว” สิ้นคำของสตรีวัยย่างวัยชรา นางถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะหันไปมองหน้าชายหนุ่มเพื่อถามความเห็น แต่เขากลับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

          “ว่ายังไง หรือว่าเจ้ารังเกียจที่จะเรียกข้าเช่นนี้”

          “มะ...ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ”

          “เช่นนั้นลองเรียกข้าว่าท่านแม่ได้หรือไม่ ข้ามีบุตรชายคนเดียวคงดีไม่น้อยถ้าได้มีบุตรสาวเพิ่มมาอีกคน”

          “เจ้าค่ะ ท่านแม่” สุดท้ายนางก็ยอมเรียกตามคำขอ

          “ข้าอิ่มแล้วขอรับ” เอ่ยจบก็ลุกขึ้นยืน แต่ถูกผู้เป็นมารดาขัดขึ้นเสียก่อน

          “จะรีบไปที่ใดกัน”

          “ข้ายังมีงานมากมายที่ต้องสะสางขอรับ”

          “แต่เจ้าไม่ควรเสียมารยาทเช่นนี้ ไม่เห็นหรือว่าแม่นาง        จินก็อยู่ด้วย”

          “นางอยู่ด้วยแล้วอย่างไรล่ะขอรับ”

          “เจ้าพูดเช่นนี้กับคนที่จะมาเป็นฮูหยินของเจ้าได้เช่นไร”

          “ข้าไม่เคยพูดว่าจะแต่งนางมาเป็นฮูหยิน เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นท่านแม่ที่คิดเองฝ่ายเดียว”

          “เฟยฉี!” นางเรียกชื่อบุตรชายเสียงดัง

          “ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”

          เสิ่นเนี่ยนเจินถอนหายใจยาวเหยียดตามแผ่นหลังลูกชายที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ บุตรชายคนนี้ของนางนอกจากความฉลาดเฉลียวและความสามารถในการสู้รบแล้ว ยังมีนิสัยดื้อดึงหัวแข็งที่ได้สามีของนางมาเต็ม ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว คงต้องรอให้บิดาของเฟยฉีกลับจวนมาก่อนคนที่สามารถกำราบแม่ทัพหนุ่มได้คงมีเพียงเฉินต้าจงผู้เป็นบิดาที่ชายหนุ่มเกรงกลัว

          “ข้าขอโทษแทนลูกชายของข้าด้วย เป็นความผิดข้าเองที่ตามใจเขาจนเสียคนเช่นนี้”

          “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพคงตกใจที่จู่ ๆ ต้องแต่งงานออกเรือนกับสตรีแปลกหน้าเช่นข้า”

          “ตกใจหรือ หึ หาได้เป็นเช่นนั้น เรื่องเกี่ยวดองระหว่างตระกูลเฉินและตระกูลจินเขาล้วนรู้อยู่เต็มอก สิบกว่าปีได้แล้วกระมัง”