Semua Bab สตรีที่ข้าชิงชัง: Bab 1 - Bab 10

รถม้าคันงามนำขบวนเกวียนนับสิบได้เดินทางถึงเมืองหลวง ก่อนที่รถม้าจะหยุดลงที่หน้าจวนสกุลเฉินพร้อมกับการปรากฏตัวของจินซูซิน บุตรสาวคนโตของใต้เท้าจินฮุ่ยหมิ่นแห่งเมืองหนานจิง “ฮูหยินให้บ่าวมารับท่านเข้าจวนขอรับ” เสียงพ่อบ้านหลีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้าเป็นใคร “ท่านคือพ่อบ้านหลีใช่หรือไม่” “ใช่ขอรับ” “ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของท่านมาบ้าง” “เรื่องของบ่าวน่ะหรือจะคู่ควรให้แม่นางจินนำมาใส่ใจ” ชายวัยชราตอบอย่างนอบน้อม “ท่านเป็นถึงพ่อบ้านของสกุลเฉิน อีกไม่นานข้าก็จะกลายเป็นฮูหยินน้อยแล้ว ข้าล้วนต้องใส่ใจ” ซูซินตอบกลับเสียงเรียบ คำพูดทุกคำของหญิงสาวดังเข้าหูเฉินเฟยฉีทุกประโยค ยังก้าวเท้าเข้าจวนได้ไม่ทันไรก็คิดฝันอยากแต่งเป็นฮูหยินของเขาแล้วอย่างนั้นหรือ ช่างอวดดีเสียจริง ครั้นจ้องมองชุดที่นางสวมใส่อยู่ทุกอย่างล้วนมีราคาแพงลิบลิ่วชนิดที่ฮูหยินขุนนางบางคนยังไม่กล้าซื้อใส่เสียด้วยซ้ำ แล้วนางเป็นใครกันถึงได้ถือดีคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าผู้อื่น เขามองตามหลังร่างเล็กไปจนลับสายตาพร้อมกับคิดในใจว่าสตรีแซ่จินไม่เหมาะที่จะม

ฮูหยินเฉินทราบเรื่องทุกอย่างที่บุตรชายเอ่ยกับว่าที่ลูกสะใภ้ จินซูซินจะนำเรื่องนี้มาบอกแก่นางก็ย่อมได้ ทว่านางกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนอย่างนางย่อมดูออกว่าสตรีตรงหน้าเป็นคนเช่นไร อีกอย่างตระกูลเฉินเป็นตระกูลใหญ่ทั้งยังมีความสำคัญต่อราชสำนัก นางจะกล้าเลือกคนที่จะมาเป็นนายหญิงสกุลเฉินต่อจากนางแบบผิวเผินได้เช่นไร ใช่ว่านางไม่เคยพบปะพูดคุยกับคุณหนูสกุลต่าง ๆ เสียที่ไหน พวกนางเหล่านั้นต่างเป็นคนจำพวกหัวอ่อน เคร่งเรื่องขนบธรรมเนียมและมารยาท แต่สิ่งที่สตรีเหล่านั้นไม่มีคือความกล้าหาญ เด็ดขาดและกล้าที่จะโต้เถียงบุรุษ สตรีในใต้หล้านี้จินซูซินผู้นี้เหมาะสมที่สุดแล้ว หากจะกำราบบุตรชายหัวดื้อของนางจำต้องหาสตรีเช่นนี้มาอยู่ข้างกายเขา จะได้รู้ซึ้งเสียบ้างว่าแม้เป็นบุรุษก็ไม่อาจทำเรื่องใดตามอำเภอใจได้ทุกเรื่อง “ท่านแม่ ลายปักนี้ข้าเพิ่งเคยปักเป็นครั้งแรกอาจดูไม่งดงามเท่าใดนัก” นางยื่นผ้าที่ปักลวดลายดอกเหมยให้ฮูหยินเฉินดู “เจ้าปักดอกเหมยใช่หรือไม่” “ดูออกด้วยหรือเจ้าคะ” “ฝีมือใช้ได้ทีเดียว” “ที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่ข

“ใครกัน! กล้ามาทำร้ายข้า” “จะใครเล่า ถ้าไม่ใช่ข้า” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมตอบกลับทันควัน ผิดกับใบหน้างดงามของนาง ถ้าหากผู้ใดได้พบเข้าคงลุ่มหลงไปตาม ๆ กัน “มะ...แม่นางจิน” “พวกเจ้ากล้ารังแกนางได้อย่างไรกัน มิรู้หรือว่านางเป็นสาวใช้ของข้า” “นางจะเป็นสาวใช้ของท่านได้เช่นไร เห็น ๆ อยู่ว่านางเพิ่งถูกซื้อตัวมาเมื่อไม่กี่วันก่อน” “เช่นนั้นจงรู้ไว้เสีย ว่านับแต่นี้ไปนางคือสาวใช้ส่วนตัวของข้า ใครกล้ารังแกนางอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” เอ่ยจบก็ผลักพวกนางทั้งสองคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง “โอ๊ย!” “ท่านถือดีอย่างไรถึงได้กล้ามาทำร้ายสาวใช้ในสกุลเฉิน เป็นแค่กาฝากแท้ ๆ” “เพี๊ยะ!” เสียงฝ่ามือตบหน้าสาวใช้ที่พูดจาสามหาวดังขึ้นหลายที จนแก้มทั้งสองข้างของนางเกิดรอยแดงช้ำเพราะถูกตบ “แม้ข้าจะเป็นกาฝาก แต่ก็สูงศักดิ์กว่าพวกเจ้า เป็นแค่บ่าวอย่าได้คิดมาเทียบเคียงข้า ส่วนเจ้าตามข้ามา” ท้ายประโยคนางหันไปบอกสาวใช้ที่ถูกรังแก ลี่ซือเดินตามหลังสตรีแปลกหน้าด้วยความงุนงง นางเพิ่งถูกขายมาที่จวนสกุลเฉินเมื่อสามวันก่อนจึงไ

“รอให้แผลของนางหายดีก่อนเถิด ข้าจะรอดูว่าพวกนางทั้งสองคนจะใช้แผนการอะไรเพื่อให้ตัวเองพ้นผิด” “แม่นางจินเป็นคนเถรตรง ไม่น่ามีเล่ห์เหลี่ยมอันใด ส่วนหลีโม่วหรานมองออกไม่ยากขอรับ อย่างมากคงมีเพียงลูกไม้ตื้น ๆ” “ข้ารอดูหลีซวนต่างหาก ว่าเขาจะหาข้ออ้างอันใดมาหว่านล้อมข้า” ทางฝั่งของจินซูซินที่นั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่หลายชั่วยามแล้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะทำเสร็จสิ้นในเร็ววันเพราะมีการบันทึกรายการยิบย่อยเป็นจำนวนมาก นี่แค่บัญชีของเดือนนี้เท่านั้น หากนางต้องแต่งให้ท่านแม่ทัพเห็นทีคงยุ่งวุ่นวายมากกว่านี้เป็นพันเท่าแน่ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นนางก็ยินดี ขอเพียงได้เป็น ฮูหยินของบุรุษที่นางรักต่อให้เจอเรื่องลำบากเพียงใดนางก็พร้อมสู้ “คุณหนู พักก่อนเถิดเจ้าค่ะ” ลี่ซือบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พร้อมกับมือที่รินน้ำชาให้ “ขอบใจ” เอ่ยตอบ ก่อนที่จะดื่มน้ำชาเพื่อผ่อนคลายจากงานตรงหน้า ครึ่งเดือนมานี้นางกับลี่ซือสนิทสนมกันมากขึ้นกว่าแต่ก่อน เพราะนิสัยหลาย ๆ อย่างที่คล้ายคลึงกัน “อีกสามวันข้างหน้าจะถึงงานเลี้ยงวันเกิดที่จวนสกุลลู

งานเลี้ยงค่ำคืนนี้ช่างน่าเบื่อหน่ายในความรู้สึกของจินซูซิน จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกถึงได้ขอตัวออกจากห้องโถงจัดงานแล้วออกมาสูดอากาศด้านนอก ขณะที่นางกำลังมองทิวทัศน์โดยรอบอย่างเลื่อนลอยก็ได้ยินเสียงสตรีสามคนดังเข้าหู “จินซูซินผู้นั้น นางกล้าดีอย่างไรถึงได้บากหน้ามาเข้าร่วมงานเลี้ยงในจวนของท่านกัน” เผิงซิ่วอิงเปิดบทสนทนา “นางมากับท่านแม่ทัพเฉิน ตระกูลลู่ของเราจะกล้าไล่นางกลับไปได้เช่นไร” ลู่หนิงอวี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ไม่ควรให้นางเข้ามานั่งร่วมกับพวกเรานะเจ้าคะ เป็นแค่ลูกสาวขุนนางบ้านนอกแท้ ๆ แต่กลับคิดอยากมาเชิดหน้าชูตากับพวกเรา” เหลียงเจียเหรินเอ่ยออกมาบ้างด้วยความริษยาที่เห็นจินซูซินมีใบหน้างดงามกว่าตัวเอง “แม้เจ้าจะพูดเช่นนั้นแต่นางก็ถือว่าเป็นแขกคนหนึ่ง อีกทั้งนางยังมีใบหน้าที่งดงามจนผู้คนต้องเหลียวมอง” “หน้าตาของนางเทียบท่านไม่ได้สักนิด ยิ่งคิดถึงชาติตระกูลยิ่งไม่อาจเทียบท่านได้” ถ้าจะมีใครสักคนที่นางยอมแพ้ให้คงมีเพียงลู่หนิงอวี่ที่นางจะยอมหลีกทางให้ “จริงอย่างที่แม่นางเผิงพูด ในเมืองห