جميع فصول : الفصل -الفصل 30

สิบปีก่อน ร่างของคุณหนูสกุลจินพลัดตกน้ำเพราะถูกใครบางคนผลักจากด้านหลัง นางดำผุดดำว่ายในน้ำอยู่นานเพราะว่ายน้ำไม่เป็น น้ำเสียงที่แผดร้องเสียงดังเพื่อขอความช่วยเหลือค่อย ๆ แหบแห้งลง จนกระทั่งสาวใช้คนสนิทเดินมาพบเข้าและช่วยเหลือนางจึงรอดชีวิตจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ แต่ทว่าผ่านพ้นความตายได้ไม่กี่ชั่วยามหัวหน้าคนรับใช้ในจวนก็สั่งลงโทษสาวใช้ผู้นี้ด้วยความทารุณ กระทั่งทางทนความเจ็บปวดนี้ไม่ไหวจึงสิ้นใจในท้ายที่สุด จินซูซินวัยหกขวบนั่งร้องไห้ราวขาดใจ เมื่อสาวใช้ที่ดูแลนางมาตั้งแต่จำความได้ถูกโบยจนตาย เพราะตัวนางเป็นต้นเหตุ นับตั้งแต่นั้นมาจากเดิมที่ไม่เคยแม้แต่พูดจาถกเถียงผู้ใด โดยเฉพาะผู้อาวุโสที่รับหน้าที่ดูแลนาง ขณะที่บิดาไม่อยู่ที่จวน จินซูซินที่เก็บสะสมความรู้สึกคับแค้นใจมานาน เหตุเพราะถูกดูแลไม่ต่างจากสาวใช้ในจวนและยังถูกสาวใช้พวกนั้นรังแกทั้ง ๆ ที่นางเป็นถึงบุตรสาวของใต้เท้าจิน จากความอ่อนแอและสูญสิ้นทุกอย่างในวันนั้นค่อย ๆ หลอมรวมให้นางเป็นคนแข็งกร้าวและเข้มแข็งในคราวเดียวกัน นางกล้าที่จะโต้เถียงกับผู้อาวุโสที่กดขี่ข่มเหงนางและยังไม่เคยสั่งสอนสิ่งต่าง ๆ ใ

ครั้นอ่านจบสตรีย่างวัยชราได้ขยำจดหมายฉบับนี้จนยับยู่ยี่ นี่บุตรชายของนางร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ แค่เพราะว่าไม่ต้องการแต่งงานกับสตรีนางหนึ่งถึงกับต้องเขียนดูถูกดูแคลน ไม่ให้เกียรติเช่นนี้เลยหรือ “ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าแล้ว เพียงแต่” “แต่อะไรหรือเจ้าคะ” “ข้าอยากให้เจ้าลองทบทวนดูอีกครั้ง เจ้าเดินทางมาไกลถึงเมืองหลวงทั้งยังมาอยู่ที่จวนสกุลเฉินของเราอีก ชื่อเสียงของเจ้าคงด่างพร้อยไปแล้ว ยากนักที่จะหาบุรุษดี ๆ มาแต่งงานด้วย แล้วข้าจะมีหน้าไปพบมารดาของเจ้าที่จากไปแล้วได้เช่นไร แต่ว่าถ้าหากเจ้ายังยืนยันคำเดิมข้าคงไม่อาจทัดทาน” ฮูหยินเฉินเอ่ยตามตรงด้วยความเป็นห่วง เพราะสตรีที่ถูกถอนหมั้นนั้นล้วนส่งผลถึงชื่อเสียงคงยากที่จะได้ออกเรือน และยิ่งเป็นเมืองหลวงที่ให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้ด้วยแล้ว เห็นทีจินซูซินคงตกที่นั่งลำบากเสียแล้ว เฉินเฟยฉีมองหน้ามารดาที่จ้องมาที่เขาด้วยสีหน้าโกรธเคืองชัดเจน เขาจึงหันไปหาเหว่ยหลิงเผื่อเขาจะรู้สาเหตุ แต่กลับไม่เป็นผลเพราะคนรับใช้คนสนิทส่ายหน้าพรืดทันที “จดหมายนี้เจ้าเป็นคนส่งให้ซูซินใช่หรือไม่” วางพลางยื่น

“นะ...นี่ท่านทำอะไร!” นางถามขึ้นเสียงดัง เมื่อถูกอ้อมแขนแกร่งกอดเอวของนางเอาไว้แน่นจนไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้อีก “เจ้าอยากยิงธนูไม่ใช่หรือ ข้าจะสอนให้” เอ่ยตอบ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ปล่อยนางให้เป็นอิสระ มีแต่จะกอดแนบแน่นขึ้น “ปล่อยข้านะเจ้าคะ” “ไม่ปล่อย เจ้าเป็นคู่หมั้นของข้าคนเดียว อย่าได้คิดที่จะไปยุ่งกับบุรุษอื่นเชียว มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” “ข้าไม่เข้าใจท่านจริง ๆ ข้าทำตามความต้องการของท่านแล้วแท้ ๆ เหตุใดถึงไม่ยอมปล่อยข้าไป” นางเอ่ยอย่างปลงตก “เจ้าทนเห็นข้าอยู่ใกล้สตรีอื่นได้จริงหรือ” นอกจากจะไม่ตอบคำถามของนางแล้ว เขายังถามนางกลับ “ข้าไม่สนใจว่าข้างกายท่านจะมีสตรีใด ขอเพียงท่านปล่อยข้าไปก็เป็นพอ” แม้ปากของนางจะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ นางน่ะหรือจะทนเห็นคนที่ตนเองรักอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่นางได้ แต่พอคิดถึงเรื่องในอดีตที่เพิ่งผ่านพ้นมาจึงได้เอ่ยคำพูดที่ตรงข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริงออกไป “ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าก็รู้จักพูดปดเป็นด้วย ข้าน่ะพึ่งรู้ตัวว่าชอบต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าก็ตอนที

คำโปรยด้วยแสนดีจนโง่งมจึงต้องสูญเสียทุกอย่าง ทั้งบุตรชายอันเป็นที่รักและลูกน้อยในครรภ์ นางสิ้นชีพไปอย่างไร้การเหลียวแลจากผู้เป็นสามี หวนคืนครานี้ขอเพียงได้ใช้ชีวิตอยู่กับลูก ๆ ต่อให้ต้องกลายเป็นคนชั่วช้าอำมหิตนางก็หาได้ใส่ใจ เป้าหมายในชีวิตนี้มีเพียงปกป้องบุตรทั้งสองให้รอดพ้นเงื้อมมือคนชั่วเป็นพอ สตรีที่แสนดีผู้นั้นได้ตายจากทุกคนไปแล้ว...รวมทั้งสตรีที่เคยรักเทิดทูนผู้เป็นสามีเสียยิ่งกว่าสิ่งใดนั่นด้วยเนื่องจากไม่ใช่เรื่องยาว ไรท์เลยจะอัปนิยายเรื่อง "หวนคืนครานี้ ข้าไม่ใช่สตรีแสนดีอีกต่อไป" ต่อเลยนะคะ ตอนแรกเริ่มอ่านข้างล่างได้เลยค่ะ *****ห้าปีก่อนตระกูลหย่งส่งหย่งชวี่อิงแต่งเข้าตระกูลซ่ง เหตุเพราะทั้งสองตระกูลต้องการเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่หลังจากที่แม่ทัพตงหยางนำชัยชนะกลับมายังเมืองหลวง คราแรกที่ได้เห็นหน้าว่าที่สามีของตัวเองนางตกหลุมรักเขาทันทีดั่งรักแรกพบก็ไม่ปาน ทว่าสามีของนางกับไร้ใจมิได้มีใจให้แม้แต่น้อย มีเพียงสายตาเย็นชาเท่านั้นที่มองมา เวลาผ่านไปสี่ปีเศษเขาก็แต่งอนุเข้าจวนมาโดยให้เหตุผลว่านางตั้งครร

“เช่นนั้นหรือ” ซ่งตงหยางพูดยิ้ม ๆ ขณะจ้องมองใบหน้าของลูกชาย มีพียงใบหน้าของเด็กคนนี้ที่คล้ายคลึงกับเขาเมื่อยังเด็ก ส่วนนิสัยใจคอล้วนต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาไม่อยากจะคิดว่าถ้าหากหย่งชวี่อิงคลอดลูกคนที่สอง ใบหน้าของเด็กน้อยในครรภ์จะคล้ายเขาอีกหรือไม่ ถ้าหากเป็นเช่นนั้นทั้งเขาและตงเฉิงคงได้มีแฝดเพิ่มมาอีกคนเป็นแน่ สาวใช้คนสนิทตรวจสอบอาหารให้นายหญิงของตัวเองตามปกติ ชวี่อิงมองไปยังอาหารพวกนั้นพร้อมกับตั้งข้อสังเกตหลายอย่าง หากอาหารที่ห้องครัวนำมามาให้นางทานทุกมื้อมีของบางอย่างผสมอยู่ต้องเกิดอะไรขึ้นกับซูปี้ก่อนแน่ แล้วเหตุใดถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกัน “ฮูหยิน บ่าวตรวจสอบอาหารเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ว่าพลางให้สาวใช้นำสำรับมาวางไว้ที่โต๊ะเหมือนอย่างเคย “ลำบากเจ้าแล้ว” “ขอเพียงฮูหยินคลอดอย่างปลอดภัย แม้บ่าวต้องตายแทนท่านก็ยอมเจ้าค่ะ” “ซูปี้ เจ้าอย่าได้พูดเช่นนี้อีก ไม่ว่าจะเป็นลูกน้อยในครรภ์หรือเจ้า ข้าล้วนไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนั้นทั้งคู่” “เจ้าค่ะ ข้าจะไม่พูดเช่นนั้นอีก” หากอาหารไม่มีปัญหาคงเหลือเพียงชาที่