บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์: บทที่ 31 - บทที่ 40

บ้านโจวเฉิงเคอโจวอี้หานมาตามนัด แต่ไม่ได้มาคนเดียวเขามากับจางเจี้ยนเวย แต่อีกฝ่ายรออยู่ด้านนอกไม่ได้เข้ามาด้านในด้วย ตั้งแต่เกิดเรื่องบ้านก็ปิดเงียบไม่ได้ออกไปไหนกัน"เข้าเรื่องเลยนะอี้หาน ลุงอย่าให้เจ้าแต่งกับลู่อี""ขอเหตุผลขอรับ เพราะเรื่องนี้มันเรื่องใหญ่ขอรับ""เพราะลุงเองไม่มั่นใจว่าใครจะสามารถมาดูแลลู่อีได้เท่าเจ้า ลู่อีเองก็ชอบเจ้าด้วย""เหตุผลมีแค่นี้จริง ๆ หรือขอรับท่านลุงใหญ่""ก็ไม่ทั้งหมดหรอกอีกอย่างพวกเราก็คนกันเองทั้งนั้น เรือล่มในหนองทองจะไปไหน เจ้าว่าไหมอี้หาน""แล้วเช่นไรหรือขอรับ ข้าเองนับถือท่านลุงเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่เคารพ เรื่องที่ท่านลุงพูดเมื่อครู่ข้าเองคงทำให้ไม่ได้ เพราะมันมากเกินไปและอยู่ในจุดที่ข้าเองหนักใจขอรับ ลู่อีรู้ดีว่าทำไมถึงไม่ได้ ท่านลุง ท่านป้า เองก็ควรจะรู้ถูกผิด ชั่วดีนะขอรับ""พี่อี้หาน""จำข้าวที่เคยกินที่นี่ไม่ได้แล้วหรือ ตอนที่เจ้าลำบากใครยื่นมือไปช่วยเจ้ากับน้องกัน คิดจะลืมบุญคุณหรือ""ข้าไม่เคยลืมขอรับท่านลุงใหญ่ แต่ข้าคิดว่าข้าได้ตอบแทนไปหมดแล้ว งานที่นาและที่สวนของท่านลุงข้าคิดว่าข้าได้ตอบแทนไปหมดแล้ว ไม่ต้องให้ข้าพูดนะขอรับ อีกอย่างที่ด

ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.)บ้านอู๋จุดไฟสว่างไสวแต่เช้ามืด ไอร้อนของข้าวเหนียวลอยขึ้นในอากาศ กลิ่นหอมของข้าวอ่อน ๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง"อาเป่ากว่าจะถึงเวลาไปเรียนเจ้าอยู่คนเดียวได้หรือไม่ หากไม่ได้พี่จะให้ท่านป้าเย่จวนมาอยู่เป็นเพื่อนด้วย""พี่ใหญ่ข้าอยู่ได้ขอรับสบายมาก""เก่งมาก นี่ ยามเหม่าพี่กับท่านพ่อและพี่รองของเจ้าก็ต้องออกไปขายของแล้ว ประตูบ้านล็อกให้แน่น ใครมาเรียกห้ามเปิดเด็ดขาดเข้าใจไหม""เข้าใจขอรับพี่ใหญ่ ท่านบอกข้ามาเป็นร้อยครั้งได้แล้ว ประตู หน้าต่าง ล็อกให้แน่นหนาในครัวมีมีดอีโต้ให้เอามาไว้ป้องกันตัวขอรับ""เจ้าเด็กคนนี้นิ"อู๋ซั่วหยางได้ทำกับข้าวเช้าให้อาเป่าเสร็จเป็นที่เรียบร้อย แต่ไม่ใช่ข้าวเหนียวหมูทอดเหมือนเมื่อวานนี้พอเข้ายามเหม่าท่านพ่ออู๋ก็ขับเกวียนออกจากบ้านแต่เช้ามืด ในการไปครั้งนี้ทุกคนตั้งความหวังไว้สูงมากว่าจะขายหมด"พอไปถึงท่านพ่อกับซินถงก็ไปเช่าที่และตั้งร้านเตรียมของ ส่วนข้าจะไปเอาเนื้อหมูขอรับ"เนื้อหมูที่ได้มาก็ต้องมาจัดการหั่นล้างเอง เพราะไม่รู้ว่าที่ร้านมีบริการหั่นให้หรือเปล่า"ตกลง"อู๋เจียงสงตื่นเต้นมาก แต่ต้องทำเข้มขรึมเอาไว้ เพราะกลัวว่าลูก ๆ

3 วันต่อมาหลังจากวันนั้นที่เจอโจวลู่อีอู๋ซั่วหยางก็ไม่เจออีกเลย รวมถึงโจวอี้หานด้วยก็ไม่ได้มาที่ไร่ที่นา "พี่ใหญ่ขอรับ มากันอีกแล้วขอรับ""อยู่กันดี ๆ คงจะไม่ได้"ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมาอู๋ซั่วหยางมักจะเจอเหว่ยฟางกับอู๋ฉานอิ่งอยู่ตลอดคนทั้งสองทำตัวสูงส่ง แต่ก็เป็นได้แค่อนุภรรยาสาวรับใช้สักคนก็ไม่มี หากมีคงเดินตามมาให้เห็นแล้ว"ฉานเอ๋อร์ลูกจะเอากี่ห่อดีถือว่าช่วยเหลือคนค้าขาย""ท่านแม่จะมาซื้อทำไมทุกวัน ซื้อไปก็ทิ้งให้หมามันกินอยู่ดี"สิ่งที่อู๋ฉานอิ่งพูดไม่เป็นความจริง เพราะติดใจในรสของอาหารตั้งหากเลยมาซื้อทุกวัน และอีกอย่างต้องมาเข้าแถวแย้งกันอีกด้วย"เจ้าเป็นอนุภรรยาตระกูลไหนกันเนี่ยถึงได้พูดจาดูถูกคนอื่นเช่นนี้ หากเจ้าไม่ต้องการซื้อยังมีคนอีกมากที่เขาต้องการกัน"หนึ่งในลูกค้า"ข้าเป็นภรรยาท่านคุณต๋าพวกเจ้าไม่รู้หรือ""ฮ่า ๆ ก็นึกว่าใครอนุภรรยาเรือท่านคุณต๋าเองหรือ ข้าจะบอกอะไรให้นะ อนุภรรยาท่านคุณต๋าหากนับในเมืองมีเป็นร้อย แต่ภรรยามีแค่คนเดียวที่ท่านคุณต๋าเชิดหน้าชูตา เพราะมาจากตระกูลผู้ดี ไม่ใช่สาวบ้านป่าชุบตัวเช่นเจ้า"หนึ่งในลูกค้า"อ๊าย! เจ้าพวกบ้าข้าคือภรรยาของท่านคุณต๋า หากพวกเ

วันนี้อู๋ซั่วหยางและทุกคนมาขายของตามปกติทุกวัน แต่วันคงจะต่างออกไป เพราะหลังจากวันนี้ที่เหว่ยฟางและอู๋ฉานอิ่งมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับลูกที่มาต่อแถวซื้อของ คนทั้งสองก็หายไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ มาวันนี้ยังมาเจอเรื่องน่าปวดหัว ปวดกระบาลอื่น"ดู ๆ ลูกข้ากินของที่ซื้อจากร้านพวกเจ้า แล้วท้องเสีย ดูสิใบหน้าซีดเซียวไปหมดแล้ว ของที่ร้านพวกเจ้าสกปรกมากจริง ๆ""ข้าจะไปแจ้งความ เรียกค่าหมอ ค่ายาให้ลูกข้า ขายของสกปรกพวกเจ้าทำได้ยังไงกัน ไม่รู้ว่ามีคนท้องเสียไปแล้วกี่คนกัน""ท่านป้าท่านต้องเข้าใจอะไรผิดแล้ว ของที่ข้าขายสะอาดปลอดภัยทุกขั้นตอน ตอนที่ทอดข้าก็ทอดให้เห็น เนื้อหมู เนื้อไก่ ข้าก็รับมาจากร้านในตลาดในเมือง"อู๋ซั่วหยางไม่ได้เชื่อสองแม่ลูกที่แสดงละคร เพราะของที่ขายนั้นยากที่จะบูดหรือเสีย อีกอย่างผู้คนที่มาซื้อ ส่วนใหญ่ก็กินแทนมื้อเช้า หากจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเที่ยงก็ไม่บูดอย่างแน่นอน"เชื่อได้ที่ไหนดูสารรูปของเจ้าสิ แต่งกายปกปิดมิดชิดเช่นนี้ เป็นโรคติดต่อหรือเปล่า หรือไม่ก็คงจะอัปลักษณ์ ใช่หรือไม่ ถึงไม่กล้าเปิดหน้าขายของเช่นนี้""นี่ หยุดพูดจาพล่อย ๆ ได้แล้ว พี่ข้าไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านว่า""เรื่อ

ด้านจางเจี้ยนเวยที่เดินหาอู๋ซินถง แต่ก็มาเจออีกฝ่ายอยู่ที่สระบัวอย่างเช่นครั้งนั้น แต่เหมือนไม่ได้ต้องการสายบัวไปทำกับข้าว"สวยยิ่งนักดอกบัว เจ้าจะเอาไปทำอะไรหรือ""ท่านอีกแล้วใครใช้ให้มากัน ยุ่งไม่เข้าเรื่อง""พี่มาหา เพราะพี่คิดถึงเจ้าตั้งหากช่วงนี้ไม่ได้เจอกันเลย""แล้วทำไมต้องเจอกันด้วย ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย""หึ พี่เป็นอะไรเจ้ารู้ดี หรืออยากจะ…"จางเจี้ยนเวยไม่ได้คิดจะทำเรื่องแบบนั้น แต่ต้องการจะแกล้งคนตรงหน้าที่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เท่านั้น…ดื้อเสียจริง"บังเอิญว่าข้านั้นโง่เขลา ไม่เข้าใจที่ท่านจะสื่อ"อู๋ซินถงเองแกล้งโง่เขลากลับ เพราะคนเช่นนี้คงเป็นคนดีได้ไม่นาน"พี่ชอบยิ่งนักคนดื้อรั้น โบราณเขาว่าเนื้อจะหวาน""โรคจิต""พี่ยอมรับ ที่พี่มาก็เพราะอยากเจอเจ้า แต่พี่มีเวลาไม่นานวันนี้พี่มีงานรัดตัวเต็มไปหมด หาเวลาว่างมาหาเจ้าได้น้อย เจ้าเข้าใจพี่ใช่ไหม""เเล้วเกี่ยวอะไรกับข้ากัน ท่านจะทำอะไร จะไปที่ไหนจะมาบอกข้าทำไมกัน ไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย"อู๋ซินถงเองก็ทราบว่าอีกฝ่ายงานยุ่งมากแค่ไหน ก็เป็นถึงลูกชายผู้ใหญ่บ้านทั้งงานส่วนตัว งานหลวง ก็ต้องทำทั้งหมด"เรื่องของพี่เกี่ยวกับเจ้าทุก