Masukไร่ตระกูลอู๋ตอนนี้หูเย่จวนนั้นเป็นคนดูแลไร่ตระกูลอู๋ โดยถูกว่าจ้างเดือนละสามตำลึงเงิน แลกกับยามที่ไม่คนอยู่ก็มาดูแลไร่มีตรงไหนที่ต้องจัดการ "ท่านป้าเย่จวนข้ามากำจัดวัชพืชให้ไร่ของซินถงขอรับ""ตามสบายเลยนะ"ทั้งอู๋ซั่วหยาง อู๋ซินถง และอู๋เจียงสงรวมถึงโจวอี้หานด้วย จะจ่ายโจวจี้ไหลและโจวจี้ฉุนในการกำจัดวัชพืชที่ขึ้นในไร่ เพราะทุกคนไม่มีเวลาตรงนี้ทุกคนตกลงจะจ่ายให้คนทั้งสองเป็นรายเดือน โจวจี้ไหลและโจวจี้ฉุนจะได้หนึ่งตำเงินจากบ้านอู๋ แต่สำหรับโจวอี้หานจะให้คนละหนึ่งตำลึงเงินและอีกห้าร้อยอีแปะ เพราะต้องการจะให้หลานด้วย แต่เพราะให้มากกว่านี้ไม่ได้ เพราะคนทั้งสองจะไปรับ "ท่านป้าหากทำเสร็จเร็วข้าจะมาช่วยรดน้ำขอรับ"โจวจี้ไหลนั้นรู้สึกว่าบ้านอู๋ให้เงินเขากับน้องชายมากเกินไปเดือนละหนึ่งตำลึง เดือนหนึ่งถอดและกำจัดวัชพืชไร่หนึ่งเดือนละสองครั้งเอง แต่ได้คนละหนึ่งตำลึงเงิน ซึ่งมันมากไปก็ทำได้แค่ช่วยแบ่งเบางานท่านป้าเย่จวน เพราะตอนนี้ท่านป้าเย่จวนดูแลไร่ยามที่คนบ้านอู๋ไม่อยู่"ได้ ขอบใจนะจี้ไหล"5 ปี ต่อมา"นี่ เลิกตามข้าได้แล้วข้ามีงานที่จะต้องทำอีก เจ้าไม่มีงานมีการทำหรืออย่างไรกัน ทำตัวเป็นคนว่าง
6 ปี ต่อมาโรงเรียนศึกษากวดวิชาชื่อนี้เป็นอู๋ซั่วหยางกับโจวอี้หาน เป็นคนตั้งให้อาเป่า เพราะตอนนี้อาเป่านั้นได้กลับมาแล้วและกำลังจะเปิดสอน ให้เหล่าบัณฑิตใหม่หรือคนที่สนใจเรื่องการศึกษา ตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยอาเป่าอีกแล้ว แต่เป็นท่านอาจารย์เป่า "จะไปไหนน่ะอาเป่าพึ่งจะกลับมาถึงเองนะ หรือไปหาท่านพ่อหรือ""เปล่า ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะไปตัดเสื้อใหม่เสียหน่อยขอรับ""ดู น้องพี่ขอรับพี่ใหญ่ แทนที่จะไปหาท่านพ่อ แต่ไปหาคนรักก่อน"อู๋ซินถงนั้นเอ่ยแซวน้องชายเท่านั้น ที่ตอนนี้ดูภูมิฐานมาก โตเต็มวัย รูปหล่อเสียอีกด้วย "หึ ก็เขารักของเขา"อู๋ซั่วหยางได้เขียนจดหมายส่งให้อาเป่า บอกถึงมู่จื่อซินว่าได้เลิกกับชายที่ชื่อเจียเล่อแล้ว เพราะจับได้ว่าอีกฝ่ายเจ้าชู้ไม่ได้มีมู่จื่อซินแค่คนเดียว หลังจากอาเป่าไปได้ปีกว่า ๆ แต่หลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าอาเป่าทำเช่นไรต่อ แต่ก็ไม่เห็นว่ามู่จื่อซินนั้นสนใจผู้ใดเลย ไม่รู้ว่าไปแอบคบกันตอนไหนกันร้านตัดเย็บมู่จื่อซิน"ร้านตัดเย็บยินดีต้อนรับขอรับ"ร้านตัดเย็บของมู่จื่อซินนั้นเป็นที่รู้จักในวงกว้างมีลูกค้าขาประจำเพิ่มมากขึ้น จนตอนนี้ทำคนเดียวไม่ได้แล้ว ตอนนี้ที่ร้านมีลูกจ้างสองคน แต
หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งกล่าวอวยพรเสร็จก็เป็นเวลาฉลองต้องพาเจ้าบ่าวไปสังสรรค์เสียก่อนถึงจะพามาส่งเจ้าสาวที่รออยู่ในห้อง"พี่เขยโจว พี่เขยจาง ข้าต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวหรือขอรับ""ถึงขนาดนี้แหละลูกติดไว หากอยากได้ลูกสาวก็ทำท่าที่พี่บอก"จางเจี้ยนเวยกำลังถ่ายทอดวิชาราคะให้อาเป่าศิษย์รุ่นที่สอง เพราะศิษย์รุ่นแรกคือโจวอี้หาน ที่ตอนนี้ลูกสามแล้ว"อย่างที่เจี้ยนเวยบอกในห้องมีบริเวณกว้างเจ้าก็ใช้ให้เป็นประโยชน์เสียอาเป่า คืน เข้าหอมีเพียงคืนเดียวเท่านั้นและเป็นคืนที่สำคัญต่อคู่บ่าวสาวมาก"โจวอี้หานนั้นไม่เคยคิดว่าจะต้องมาแนะนำเรื่องเพศศึกษาให้อาเป่า แต่เพราะน้องชายนั้นขาดประสบการณ์จึงต้องเร่งอัดฉีดวิชาก่อนที่จะพาไปส่งเจ้าสาวที่รออยู่ด้านอู๋ซั่วหยางที่เจอเข้ากับโจวลู่อี นี่ ก็สิบปีได้แล้วที่ไม่ได้เจออีกฝ่ายวันนี้ที่เจอ เพราะบ้านมู่ก็สนิทกับบ้านของโจวลู่อีอยู่ไม่น้อย และอีกฝ่ายคงจะกลับมาเยี่ยมครอบครัวด้วย"ข้าดีใจนะที่เจอเจ้าที่นี่""อืม เจ้าสบายดีหรือไม่ลู่อี""ข้าสบายดีได้ข่าวมาบ้างว่าเจ้าเปิดร้านขนมหรือ หากมีโอกาสข้าจะไปอุดหนุนนะ""ได้สิ เจ้ามาอยู่กี่วันล่ะ พาลูกและสามีของเจ้าไปเที่ยวในเม
3 เดือนต่อมาร้านราดหน้าบ้านอู๋"โต๊ะหก โต๊ะเจ็ด สั่งพิเศษอย่างละสามขอรับพี่ใหญ่""โต๊ะสิบ โต๊ะสิบสอง พิเศษอย่างละสองขอรับพี่ใหญ่"อาเป่าหลังจากที่ปิดเทอมก็มาช่วยงานที่ร้านราดหน้า เพราะพี่รองของเขานั้นตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่า ๆ ส่วนพี่ใหญ่นั้นบอกว่าขอทำงานอีกหน่อยคงจะปีหน้า แต่พี่เขยโจวเหมือนจะอยากมีแล้ว"อาเป่าเติมเนื้อหมูให้พี่รองของเจ้าหน่อย"อู๋ซั่วหยางเป็นห่วงอู๋ซินถงเหมือนกัน เพราะตั้งครรภ์ได้เกือบจะสามเดือนแล้ว และอู๋ซินถงดื้อขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคือไม่ยอมหยุดทำงาน เช่นตอนนี้ที่ยืนทำราดหน้าอยู่"พี่ใหญ่ข้าทำได้ขอรับ ถ้าเหนื่อยข้าจะพักขอรับ""เจ้าดื้อเดี๋ยวพี่เจี้ยนเวยมาพี่จะฟ้องให้ดู""ข้าไม่กลัวอยู่แล้วขอรับ""จริงหรือ""ขะ ขอรับ"ความจริงอู๋ซินถงมีความเกรงใจสามีตั้งหาก แต่ไม่ได้กลัวนะ เพราะท่านพ่ออู๋บอกว่าห้ามเกรงกลัวสามี เพราะเดี๋ยวจะมาข่มเราได้"กลัวขอรับพี่ใหญ่ พี่รองกลัวพี่เขยจาง หากพี่เขยจางมาคงจะงอนพี่รองอย่างวันนั้นแน่นอนขอรับ"อาเป่าเห็นชีวิตคู่ของพี่ใหญ่ พี่รอง ของเขาก็มีทะเลาะกันบ้างตามประสาชีวิตคู่ แต่สุดท้ายก็ดีกันเหมือนเดิม"ท่านพ่อไม่มีใครอยู่ข้างข้าเลยขอรับ""ใช่ เพร
หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ของอู๋เจียงสงที่ตายแล้วฟื้นมีชาวบ้านที่ทราบข่าวมาเยี่ยมมากมาย และอีกส่วนที่ไม่กล้ามาเพราะเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น คนตายคือตายจะฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกันจนมาถึงงานมงคลที่สร้างความตกใจและแตกตื่นในใบหน้าของอู๋ซั่วหยางที่ไม่มีอะไรปกปิด สีผิวที่แท้จริงเป็นผิวขาวออกธรรมชาติเหมือนสตรีชนชั้นสูง ใบหน้าที่ผู้ใดเห็นก็สะกดสายตาผู้พบเห็น เสียงเอ่ยชมมากมายเป็นการเพิ่มความมั่นใจให้อู๋ซั่วหยางต่อไปนี้คงจะไม่มีใครกล้าเอ่ยว่าเป็นเกออัปลักษณ์อีกแล้ว เพราะวันนี้ชาวบ้านได้เห็นกระจ่างแจ้งแล้วว่า อัปลักษณ์หรืองดงาม บุรุษหลายคนที่ยังโสดนั้นต่างแอบมองและส่งสายตาให้และคงจะแอบเสียดายไปด้วย แต่ก็ถูกสายตาของโจวอี้หานส่งกลับมา ประมาณว่านี้ ภรรยาข้า"ขอให้ลูกทั้งสองคนมีชีวิตคู่ที่มีความสุข อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า อี้หาน เจี้ยนเวยฝากดูแลลูกของพ่อด้วยนะ พวกเจ้าจะต้องดูแลจนกว่าชีวิตจะหาไม่""ขอรับท่านพ่ออู๋""ขอรับท่านพ่ออู๋""ซั่วหยาง อี้หาน ซินถง เจี้ยนเวย ชีวิตคู่มีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะ"หลีไห่ฉินเอ่ยไปก็ร้องไห้ไป เพราะไม่รู้ว่าจะอวยพรอะไร มันตื้นตันไปห
อู๋ซั่วหยางเดินไปบ้านจางอย่างทรมาน เพราะท่านพ่ออู๋จากไปอย่างไม่ทันได้เตรียมใจอะไรไว้เลยสักอย่าง ไม่มีสัญญาณเตือนอะไรเลยว่าท่านพ่ออู๋นั่นป่วยอะไรหรือ "ซั่วหยาง มีอะไรเกิดขึ้นเจ้าร้องไห้ทำไมหรือ""ท่านป้าหลี ท่านพ่อข้าเสียแล้วขอรับ…ท่านลุงจางอยู่หรือไม่ขอรับ""…"หลีไห่ฉินนั้นนิ่งลงทันทีใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที สิ่งที่อู๋ซั่วหยางบอกเป็นเรื่องจริงหรืออู๋เจียงสงจากไปแล้วจริงหรือ"รอก่อนนะ นั่งพักเสียก่อนซั่วหยาง"หลีไห่ฉินรีบเข้าไปแจ้งสามีทันที วันนี้ทั้งโจวอี้หานและจางเจี้ยนเวยนั้นไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านอีกด้วย ไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาตอนไหนกัน เพราะไปรับซื้อข้าวเหนียวให้อู๋ซั่วหยางที่หมู่บ้านอื่น"…"อู๋ซัาวหยางทำได้เพียงพยักหน้าตอบกลับไปเท่านั้น เพราะตอนนี้มีแต่เสียงร้องไห้ที่เปล่งออกมา วันนี้ทั้งพี่อี้หานและพี่เจี้ยนเวยไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน เพราะต้องไปรับข้าวเหนียวอีกหมู่บ้าน "ซั่วหยางเรื่องมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจียงสงถึง…""ข้าไม่รู้ขอรับ เหมือนท่านพ่อจะนอนหลับไปเฉย ๆ ขอรับ"ตอนอู๋ซั่วหยางเข้าไปในห้อง ท่านพ่ออู๋เหมือนคนที่นอนหลับแล้วไม่ตื่น หากภาษาชาวบ้านก็เรียก ใหลตาย"งั้นพี่ไปกันเถอะ"บ้
อู๋ซินถงใช้เวลาอยู่ที่ไร่ที่นาทั้งวัน ที่นี่ก็บรรยากาศดีแถมลมพัดผ่านเย็นสบายมากอีกด้วย ท่านพ่อเองก็ดูจะชอบอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก"เดี๋ยวยกขึ้นหลังเกวียนจะได้เอาไว้ต้มตอนเย็น"อู๋ซั่วหยางพาอู๋ซินถงขุดหาเผือกหามันมาไว้ต้มกิน เพราะกลับไปที่บ้านคงจะไม่มีอะไรกิน ดีที่วันนี้ท่านพ่อดักปลาได้ถึ
ยามเฉิน(07.00-08.59 น.)"ดีจริง ๆ เลยนะ เช้านี้กินน้ำต้มข้าวหรือข้าวต้มใส่น้ำกันแน่ แล้วนี่อะไรผักนี่ไปเอามาจากไหนกัน เจ้าซั่วหยาง""ลืมอะไรไปหรือว่าที่บ้านต้องประหยัด จะมากินเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว ท่านก็น่าจะรู้ดีนะ""นี่! เจ้าโง่ ข้ารู้แต่เพราะเมื่อคืนก็กินแต่น้ำข้าวต้มไปแล้วไม่ใช่หรือไง เช้าน
คอนโดวิน"วินเจ๊เคยบอกไปแล้วไงว่าอย่าดื่มเหล้าอีก แกไม่ฟังเจ๊เลย"เจ๊ศรีสงสารน้องชายจับใจ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้วินผู้เป็นน้องชายเสียแฟนหนุ่มอย่างพี่จินด้วยอุบัติเหตุ แต่ก่อนหน้านั้นทั้งคู่ทะเลาะกันรุนแรงและได้เลิกรากัน แต่เป็นพี่จินที่เป็นฝ่ายขอเลิก เพราะวินผู้เป็นน้องชายไม่ยอมตามง้ออยู่ตลอดเพราะในเห
ทำความเข้าใจก่อนอ่านนิยายเรื่องนี้ เป็นอีกนามปากกาของไรท์ค่ะ ชื่อว่า เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยวค่ะ จะเขียนพวกวายจีนค่ะ อีกนามปากกาจะชื่อ Cherry Brown จะเขียนจีนโบราณ ชญ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ สามารถอ่านผลงานอีก 2 เรื่องของไรท์ได้นะคะ เรื่อง เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน กับ ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที



![What is a divorce? [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


![[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
