บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์: บทที่ 11 - บทที่ 20

มื้อเช้าอู๋ซั่วหยางทำเป็นน้ำแกงปลาที่ได้ปลามาจากในนาที่ท่านพ่ออู๋นั้นไปดักมา ส่วนหนูนานั้นค่อยเอาไว้ทำมื้อเย็นแทน เผื่อตอนเย็นจะไม่มีของให้ทำกิน อู๋ซินถงเองจะนำเงินที่เก็บไว้ออกมาใช้จ่ายในบ้าน แต่ต้องถูกเบรกไว้ก่อน"ท่านพ่อวันนี้ข้าจะไปหาท่านป้าขอรับอาจจะไปช่วยงานช่วงบ่าย ๆ""ได้ ๆ""ท่านพี่เจ้าค่ะน้องออกไปข้างนอกมา ชาวบ้านเขาลือกันมาอี้หานจะดองกับบ้านอู๋ จริงหรือเจ้าคะ""ไปเอามาจากไหนกัน ข่าวลือทั้งนั้นเมื่อวานแค่ไปส่งอี้หานที่บ้านเท่านั้น ตอบแทนที่นำหนูนามาให้""ฮ่า ๆ จริงหรือเจ้าค่ะน้องก็คิดว่าซั่วหยางจะแต่งกับอี้หานเสียอีก"ถึงข่าวลือที่ได้ยินมาจะเป็นโจวอี้หานกับอู๋ซินถงก็เถอะ ใครจะแต่งกับโจวอี้หานกันถึงจะมีที่ทาง แต่ก็จนอยู่ดีแถมยังมีเด็กแฝดป่วยออด ๆ แอด ๆ อยู่ทั้งปี"พูดอะไรน้องหญิงถ้าใครมาได้ยินจะเข้าใจผิดเอาได้ เจ้าเลอะเลือนแล้วหรือไร"อู๋เจียงสงหัวเสียทันที เพราะรู้ว่าอู๋ซั่วหยางคงจะไม่ชอบอย่างแน่นอน"ท่านพี่น้องก็พูดตามข่าวลือน่ะเจ้าค่ะ หากเป็นเรื่องจริงฟ้าคงจะผ่ากันพอดี ฮ่า ๆ""รีบ ๆ กินกันจะได้ไปทำงาน น้องหญิงวันนี้น้องก็ออกไปทำงานด้วยกัน น้องไม่ได้ไปหลายวันแล้ว""ท่านพี่คงจ

บ้านอู๋ตกเย็นมาชาวบ้านมามุงกันอยู่ที่หน้าบ้านอู๋ เพราะสามพ่อลูกยังไม่มีใครกลับมาที่บ้าน ในบ้านมีเหว่ยฟาง อู๋ฉานอิ่ง และบุรุษแปลกหน้าอยู่สี่คนที่แต่งตัวดูดี"หรือจะมีคนได้แต่งกับเศรษฐีกัน""ใช่ ๆ ดูน่าเหว่ยฟางสิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว""แต่งเป็นอนุภรรยาหรือเปล่า""น่าจะใช่คงเป็นวาสนาบ้านอู๋ถึงจะเป็นอนุ แต่ก็คงจะอยู่สุขสบาย"อู๋เจียงสงที่กลับมาบ้าน แต่ก็มีชาวบ้านมามุงอยู่ที่หน้าบ้านเต็มเลยไม่รู้ว่ามีเรื่องอันใดกันเกิดขึ้นหรือเปล่า "ที่บ้านคนเต็มเลยเกิดเรื่องอันใดขึ้นกัน แต่ก็ไม่เห็นมีใครไปตามนะหากเกิดเรื่องร้ายแรง""ท่านพ่อเกิดเรื่องขึ้นกับท่านแม่หรือเปล่าขอรับ""คงไม่หรอกหากเกิดเรื่องจริงคงมีคนไปตามให้พวกเรารีบกลับแล้ว แต่นี่เหมือนรอพวกเรามาถึงเสียมากกว่า""คงจริงอย่างที่ซั่วหยางพูด""นั่นไงมากันแล้ว เจียงสงบ้านเจ้าช่างมีวาสนายิ่งนะ""วาสนาอันใดกัน ยายเฒ่า""ก็ลูกจะแต่งเป็นอนุภรรยาไม่ใช่หรือไง แต่งคนไหนล่ะซินถงหรือฉานอิ่ง แต่น่าจะเป็นฉานอิ่งนางเป็นสตรี""ยายเฒ่าท่านพูดจาเหลวไหลอันใดกัน"อู๋เจียงสงฝากเกวียนให้อู๋ซั่วหยางจัดการทันทีที่ถึงบ้าน ใครกันจะแต่งเป็นอนุภรรยาหรือ อู๋เจียงสงเข้ามาใ

ไร่ตระกูลอู๋อู๋ซั่วหยางกลับมาถึงที่ไร่ก็รีบสักถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที เพราะรู้ว่าอู๋ซินถงกำลังปกปิดบางอย่างอยู่ เห็นทีว่าจะต้องเล่นบทโหดเสียแล้ว"โดนตบมากี่ทีกัน""พี่ใหญ่""กี่ที""ซินถงบอกพี่ใหญ่เจ้าไปเถอะ โดนทำร้ายร่างกายนะ""หรือจะให้พี่ไปถามพี่เจี้ยนเวย เขาน่าจะเห็นเหตุการณ์อยู่""พี่ใหญ่ข้าไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ ขอรับ ท่านป้าดูสิข้าไม่ได้เจ็บตัวขนาดนั้นนะขอรับ ให้จบแค่นี้เถอะขอรับ ข้าไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตขอรับ""ลี่เหว่ยกับซือเจียใช่ไหมคนที่ตบเจ้าซินถง""…" "สองคนนั้นจะทำไปทำไมกัน เป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือซั่วหยาง"หูเย่จวนไม่รู้ว่าทั้งอู๋ซินถงที่เปลี่ยนไป เพราะสาเหตุใด แต่ก็ไม่เห็นว่าอู๋ซินถงจะไปมาหาสู่คนทั้งสองหรือพูดถึง"ซินถงเลิกคบคนพวกนั้นแล้วขอรับท่านป้า""พี่ใหญ่อย่าบอกท่านพ่อนะขอรับ"อู๋ซินถงไม่อยากให้ท่านพ่ออู๋ทราบ เพราะเรื่องที่บ้านก็หนักมากพอแล้ว ท่านพ่อเองก็เสียใจ แต่ก็ต้องเดินต่อ เพราะชีวิตยังไม่จบยังต้องเดินต่อไปให้ได้"ก็ได้พี่จะทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปขอบคุณพี่เจี้ยนเวยด้วยนะเขาอุตส่าห์ช่วย""ข้าไม่ได้ขอเสียหน่อย มาช่วยประสาอะไรข้าถึงโดนตบ

บ้านหูเย่จวนอู๋ซั่วหยางมาที่บ้านท่านป้าเย่จวน เพราะจะนำเงินค่าแรง ในวันนี้มาให้ รวมกับค่าแรงเมื่อวานที่ได้คนละ 13 อีแปะ "ท่านป้ารับไปเถอะขอรับถือว่าหลานขอนะขอรับ""ซั่วหยางเงินมากมายให้ป้าเยอะเกินไปหรือเปล่า""วันละ 20 อีแปะ ไงขอรับท่านป้า""ไม่เอาหรอกเยอะเกินไปป้าไม่เอาด้วยหรอก ป้าทำไม่ถึงวันด้วยซ้ำจะได้ 20 อีแปะ ได้อย่างไร"หูเย่จวนไม่กล้ารับวันหนึ่งขายผักได้ไม่กี่อีแปะเอง แต่มาขายของให้อู๋ซั่วหยางได้วันละ 20 อีแปะ"ซั่วหยางป้ารับไว้ไม่ได้จริง ๆ มันมากไปนะหลาน""งั้นวันละ 15 อีแปะ หลานจะไม่ลดให้แล้วขอรับ วันนี้หลานจ่ายให้ท่านป้า 30 อีแปะ ท่านป้าห้ามปฏิเสธไม่งั้นหลานจะโกรธ พรุ่งนี้ขายของเสร็จหลานจะกำชับท่านพ่อให้จ่ายเงินให้ท่านป้าเลย 15 อีแปะ ท่านป้าท่านบำรุงร่างกายได้แล้วนะขอรับ"หูเย่จวนปฏิเสธไม่ได้ แต่ก็ฟังเหตุผลของอู๋ซั่วหยางหลานหวังดีจริง ๆ อยากให้ใช้เงินซื้อเนื้อมาบำรุงร่างกายบ้าง จะกินแต่ผักไม่ได้ถึงผักจะมีประโยชน์ แต่ก็ต้องมีเนื้อประกอบด้วยบ้านอู๋อู๋ซั่วหยางกับอู๋ซินถงกลับมาถึงบ้านก็เย็นแล้ว แต่ที่ทำเอาคนทั้งสองยืนนิ่ง เพราะว่าท่านพ่ออู๋นั้นหุงข้าวรอ เหลือแค่ทำกับข้าวเท่านั

ยามอู่(11.00-12.59 น.)อู๋ซั่วหยางกับอู๋ซินถงก็มาขายของตามปกติและแจ้งข่าวการปิดร้านชั่วคราว เพราะถึงฤดูเก็บเกี่ยวของที่จะนำมาขายครั้งหน้าก็จะไม่ใช่เผือกทอด มันทอดหรือข้าวโพดทอดอีก จะเป็นสินค้าแบบนี้ตามเวลานั้นที่จะหามาได้ แต่เป็นของกินอย่างแน่นอน"น่าเสียดายจริงจะเลิกขายแล้วหรือ เมื่อวานข้าไปซื้อร้านผิดกินไม่อร่อยเหมือนร้านพวกเจ้าเลย"ลูกค้า"ยังไม่ได้เลิกขายของหรอกขอรับ แค่พักน่ะขอรับ""ไม่เป็นไรครั้งหน้ามาขายข้าก็จะซื้อร้านของเจ้าเหมือนเดิม"ลูกค้า"ขอบคุณมากขอรับ"วันนี้ถึงอู๋ซั่วหยางจะขายของได้มากกว่าเมื่อวาน แต่วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่จะมาขายของถึงจะเสียดายเงิน แต่ก็ตัดสินใจแล้ว วันนี้ก็มีให้เห็นอีกสองร้านที่ขายเหมือนกัน เพราะเป็นของที่ทำง่ายขายตอนนี้คนชอบ แต่ต่อไปอาจจะเบื่อได้"พี่ใหญ่เราจะขายวันนี้วันสุดท้ายแล้ว ยังไม่เจออาเป่าเลยขอรับ หากพรุ่งนี้อาเป่ามาแล้วไม่เจอพวกเราเขาจะเป็นเช่นไร""เช่นนั้นวันนี้ขายหมดเราลองเดินตามหาดูก่อนกลับ เผื่อจะเจออาเป่าเดินอยู่ในเมือง""ตกลงขอรับพี่ใหญ่""หากไม่เจอจริง ๆ เราคงต้องตัดใจนะ บางทีอาเป่าอาจจะอยู่กับพ่อกับแม่อยู่ก็ได้ถึงไม่ได้มาเมื่อวาน"