ตั้งแต่ข้าตั้งครรภ์ หวังจ้าวก็ร่วมรักกับข้าน้อยลงเพราะเกรงว่าจะกระเทือนสุขภาพของข้า ข้ารอคอยจนคลอดและหายดี แต่หวังจ้าวก็ต้องจากบ้านไปคราวละหลายเดือนเพื่อดูแลเรื่องกิจการค้าขายของตระกูล ข้าจึงอยู่ดูแลลูกชายวัยแบเบาะอย่างสุขใจ อุแว้ๆๆๆ “โอ๋ๆ อาเป่าหิวนมแล้วหรือเปล่าเอ่ย” “อาเป่าหน้าตาคล้ายใครกันนะ คุ้นๆ แต่ข้านึกไม่ออก” ไท่ฮูหยินหลงรักเหลนคนนี้ยิ่งนัก ทุกวันข้าต้องพาลูกชายไปหานาง ไท่ฮูหยินจะอุ้มเหลนแทบจะไม่ยอมวาง อาเป่าร้องไห้หนักขึ้น ข้าจึงขออุ้มเพื่อป้อนนม “เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักเถอะ ข้าหาแม่นมมาให้แล้ว เดี๋ยวข้าจะดูแลอาเป่าให้เอง” “ท่านย่า... ข้าคัดหน้าอก ขอข้าให้นมลูกเองเถิดนะเจ้าคะ” “ไม่ต้องๆ คืนนี้ก็ให้เขาพักกับข้านี่แหละ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ โอ๋ๆ เหลนของทวด เจ้าช่างน่ารักยิ่งนัก หน้าตาเขาคล้ายปู่ ปากนี่ได้มาจากอาจ้าวแน่ๆ แต่ดวงตาเหมือน... อ้อ... เหมือนหลิวหวงนี่เอง” ข้าสะดุ้งเมื่อได้ยินชื่อนั้น พยายามฝืนยิ้มแม้ว่าหัวใจข้าจะหวาดกลัวจับขั้วหัวใจไปหมดแล้วก็ตามวันนี้ข้าตื่นแต่เช้า รีบมาดูแลเรื่องหุงหาอาหารในครัวให้พ่อแม่ส
Terakhir Diperbarui : 2026-05-11 Baca selengkapnya