Semua Bab หญิงแพศยา: Bab 21 - Bab 30

“อูวว... Xสะใภ้แฉะๆ ทั้งเด้งทั้งตอด” ข้าแอ่นกายบดบี้จนลำดุ้นอาบน้ำหวานแฉะๆ พ่อสามีเองก็ครางฮือ เนื้อตัวเกร็งซ่าน แข็งเต้นตุบๆ ข้าถูไถไปเรื่อยจนตัวข้าเองเริ่มจะเสียวซี้ดน้ำแตกกระจาย“อ๊าๆๆ ท่านพ่อ ข้าเงี่ยน... ปี้สักทีสิ” “ปี้จ๊ะปี้ ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวข้าจัดหนักๆ ให้แน่นอน” พ่อสามีร้องบอกให้ข้าจ่อดุ้นที่ปากร่องไว้ ก่อนจะสอดลำเอ็นเข้าไปกระเด้าร่องXอ่อนนุ่มฉ่ำหวานสวบบ...“ซี้ดด อา... แฉะๆ แน่นๆ แบบนี้แหละที่ฝัน”“ท่านพ่อ ท่านทำแบบนี้ไม่ถูก ข้ามาก่อน ข้ายังไม่แตกเลย” สองพ่อลูกทะเลาะกัน ส่วนข้าครางระส่ำไม่เป็นภาษา ใครจะขย่มข้าก็ช่างเถอะ ข้ากำลังดูดพลังหยางของสองพ่อลูกอย่างเอร็ดอร่อย พละกำลังที่ถาโถมเสียดสีจุดประกายแผดเผามากขึ้นทุกลมหายใจตับๆๆๆๆๆๆ“ท่านพ่อ ข้ายังปี้ไม่เสร็จ ท่านพ่อแย่งนางไปแบบนี้ไม่ได้”“ถอยออกไป เจ้านั่นแหละที่มาแย่งเจินเจินของข้า อูวว... ตอดแรงจัง เจินเจินเด้งเอวอีกสิจ๊ะ... เจ้ารอง เจ้าใกล้จะแต่งงานอยู่แล้ว ยังจะมาเล่นเสียวกับพี่สะใภ้ หน้าไม่อาย”“ท่านพ่อนั่นแหละ เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าแต่จ้องปี้ลูกสะใภ้ตัวเอง เมียน้อยกับนางบำเรอเต็มบ้านไม่ไปปี้ซะเล่า”“หนอยแน่ อย่าคิดว่าข

“ท่านพ่อกับน้องรองถูกข้าล่อลวงงั้นหรือ หึ! พวกเขาแย่งกันเอาดุ้นมาแยงXข้าก็เพราะถูกหลอกกระมัง แทนที่จะด่าลูกผัวของตัวเอง กลับชี้หน้าข้าว่ามักมากบ้ากาม” ข้าหัวเราะร่า แววตาวาววับพลางชี้หน้าไท่ฮูหยิน“ข้ามันเป็นแม่ที่ชั่วงั้นหรือ หึ! ใครกันเล่าที่ขโมยลูกข้าไป ไม่ยอมให้ข้าไปหาลูก หน้าอกของข้าคัดน้ำนมแทบตาย แต่ยายแก่หนังเหี่ยวบางคนกีดกันข้า คิดจะยึดลูกข้าไปเลี้ยงเอง สาระแนนัก ใครกันแน่ที่ชั่ว!”ไท่ฮูหยินกับแม่สามีของข้าตกตะลึงก่อนทำเป็นโกรธกลบเกลื่อน“สามหาว ก้าวร้าวที่สุด! ไสหัวออกไปจากตระกูลหวังเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะลากเจ้าออกไปประจาน ให้ศาลตัดสินหญิงแพศยา ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว สกปรกโสมม”“ข้าก็ไม่คิดจะอยู่ต่อไปให้เปลืองตัวเหมือนกัน ถ้าเป็นคนดีแล้วถูกพวกเจ้าพ่อแม่ลูกข่มเหงรังแก ข้าจะขอเป็นคนชั่วดีกว่า”ยังไม่ทันที่ข้าจะประกาศขอหย่า คนส่งข่าวก็วิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“คุณชายหวังจ้าว... คุณชายหวังจ้าวตายแล้วขอรับ”ไท่ฮูหยินเบิกตากว้างแล้วเป็นลมล้มพับ ลุกไม่ขึ้นอีกเลย ส่วนหม่าฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็ปราดเข้าไปตบหน้าคนส่งข่าว “กล้าพูดจาเหลวไหลแบบนี้ได้อย่างไร ข้าจะตบปากเจ้าใ

ระยะทางจากจวนสกุลหวังไปที่บ้านของข้านั้นต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วยาม ลัดเลาะไปตามทางบนเขาเข้าไปยังอีกเมืองหนึ่ง ห่างไกลแต่ว่าสงบสุข ข้าได้ชีวิตกลับคืนมาเป็นของตัวเองอีกครั้ง บางทีข้าอาจจะกลับบ้านเกิดเป็นเปิดร้านขายซาลาเปา ต่อให้ลำบากแค่ไหน ขอแค่มีลูกชาย ข้าจะเลี้ยงดูเขาอย่างดีที่สุดแน่นอนขณะที่ข้ากำลังจะเคลิ้มหลับ จู่ๆ ล้อรถก็สะเทือนอย่างแรงจนข้าตกใจตื่น เมื่อรถหยุดลงเข้าข้างทาง อากุ้ยก็รีบโผล่หน้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ดุมล้อรถเสียขอรับ คงต้องจอดซ่อมสักครู่ เดี๋ยวข้าจะไปหาท่อนไม้มาใช้แทนดุมล้อแก้ขัดไปก่อน”“ได้ รีบไปรีบมาเถอะ”อากุ้ยเป็นเด็กที่โตมาในบ้าน ถึงจะเป็นลูกหลานสกุลจ้าว แต่ก็เป็นแค่ลูกของสาวใช้อุ่นเตียงกับคุณชายสกุลจ้าวจอมเสเพลสักคนหนึ่งซึ่งจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยนอนกับผู้หญิงคนไหนบ้าง อากุ้ยจึงเป็นแค่คนงานในบ้าน ปีนี้อายุก็สิบแปดสิบเก้า เขาทำงานทุกอย่างแล้วแต่จะสั่ง ทั้งแบกน้ำผ่าฟืนหรือแม้แต่ขนกระสอบข้าวขึ้นรถก็ต้องทำ ร่างกายจึงกำยำสูงใหญ่ ผิวกายสีเข้มกร้านแดดแตกต่างจากหวังจ้าวสามีของข้าอากุ้ยคว้ามีดเล่มใหญ่ออกจากเอว เข้าไปในป่าข้างทางสักพักก็แบกกิ่งไม้ใหญ่มากิ่งหนึ่

“สวยเหลือเกิน สีชมพูสวยน่ารัก ถ้าไม่บอกก็ไม่รู้เลยขอรับว่ามีลูกมีผัวแล้ว ข้าจะเลียให้นะขอรับ”“อืม เลียสิ”อากุ้ยก้มลง เอาลิ้นแยงรูแล้วตวัดขึ้นลงเบาๆ ข้าสะดุ้งเฮือกเพราะไม่คุ้นเคย หวังจ้าวสามีข้าไม่เคยปรนนิบัติข้าแบบนี้เลย รสเสียวซ่านรุนแรงอาบล้นตัวข้าทุกครั้งที่ปลายลิ้นแข็งแรงนั่นกระดิกถี่ ทำเอาข้าหลุดเสียงร้องครวญคราง สองมือจับต้นขาของตัวเองไว้ แหกอ้ากว้างๆ ให้คนขับรถม้าหนุ่มลงลิ้นมันส์ๆ“ซี้ดด... อูยย... อ๊ะ อากุ้ยเลียตรงนั้นอีกสิ อ๊าๆ เสียวXจังเลย” แผล่บ... แผล่บบ... จ๊วบบ... ซู้ดด“อึ่กก... อ๊าๆๆ เสียวX อากุ้ยเลียเก่งจัง น้ำจะออกแล้วอากุ้ย เอาลิ้นสะกิดเม็ดอีกสิ อา...” อากุ้ยประกบริมฝีปากลงไปบนร่องฉ่ำ สอดลิ้นแยงเข้าออกแล้วดูดเลียดังจ๊วบจ๊าบ ทั้งตอกทั้งบดเม็ด ข้ากระตุกสั่นไปทั้งตัว แอ่นสะโพกขึ้นๆ ลงๆ ดิ้นพราดๆ เมื่อโดนลิ้นจี้จนน้ำกระฉอก ข้าเสียวจนโหนกนูนเปียก ยิ่งแอบลอบเล่นเสียวกับคนขับรถม้าเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งตื่นเต้น“ตอนนี้ใกล้มืดแล้ว ต้องรีบทำเวลาหน่อยนะขอรับ ข้าจะปี้เลยนะ”“อืม ปี้เลย เด้าแรงๆ นะ” เขาจับเอวข้าให้กระถดตัวเข้ามา ข้าแทบไม่ต้องยกสะโพกขึ้นเพราะความสูงของโขดหินมันพอ

ข้าไม่ต้องการจะเป็นหญิงต่ำต้อยอีกต่อไป เมื่ออากุ้ยมาส่งข้าที่อำเภอตงซาน ข้าตัดสินใจไม่กลับไปที่บ้านบิดามารดาเพราะรู้ว่าพวกท่านจะต้องบังคับให้ข้าแต่งงานใหม่แน่ แต่งกับไก่ ก็อยู่กับไก่ แต่งกับหมา ก็อยู่กับหมา คติที่สอนให้ผู้หญิงต้องยอมก้มหัวเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ก้มหัวยอมให้อีกแล้วฐานะแม่ม่ายสกุลหวังของข้าไม่ได้ช่วยให้ชีวิตข้าดีขึ้นหรอก สังคมจีนโบราณไม่ได้เปิดกว้างให้แม่ม่ายสามีตายขนาดนั้น สังคมคาดหวังให้ข้าครองตัวเป็นโสดไปชั่วชีวิตและอาศัยอยู่กับครอบครัวสามี อยู่ในฐานะคนรับใช้ของพ่อแม่สามีและดูแลลูกให้โต ข้าต้องการจะหนีออกจากวังวนราคะและอยากจะอยู่อย่างอิสระ ดังนั้นข้าจึงอุ้มลูกและหอบผ้าผ่อน โดยสารรถม้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองเซี่ย หัวเมืองใหญ่ทางเหนือของแคว้น“แม่นางฉินอยู่ตัวคนเดียว สามีก็ตายจาก เหลือเพียงลูกน้อย ซัดเซพเนจรมาด้วยความชอกช้ำใจ ช่างน่าสงสาร”“ปีนี้นางเพิ่งจะอายุสิบเก้า งามอวบอิ่มล้ำเลิศราวกับนางสวรรค์ แต่ชีวิตเผชิญความทุกข์ตั้งแต่ยังสาว ข้าพอจะมีกำลังชุบเลี้ยงนางกับลูกได้สบายๆ ข้าจึงอยากจะช่วยเหลือให้พวกเจ้าสองแม่ลูกอยู่อย่างสบาย”ความงามของข้าเป็นที่กล่าวถึงไปท