“การปล่อยกู้มันมีหลักเกณฑ์อยู่ ตัวข้าอยากจะปล่อยเงินให้เจ้ากู้ แต่ว่าข้าไม่ใช่เจ้าของเงิน จะปล่อยกู้ตามอำเภอใจไม่ได้ เจ้าต้องหาคนค้ำประกัน”“คนค้ำประกัน? ข้าจะหาจากที่ไหน”“พอจะมีญาติพี่น้องหรือคนรู้จักในเมืองเซี่ยบ้างไหมล่ะ”“ข้าเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ไม่มีญาติพี่น้องที่นี่เลยเจ้าค่ะ”“งั้นก็เสียใจด้วย ข้าให้เจ้ากู้ไม่ได้”“หากแม่นางกำลังเดือดร้อน ข้าก็ยินดีช่วยเหลือ” เจี่ยชิงก้าวเข้ามายืนข้างๆ ข้า ในมือคลี่พัดจีบโบกเข้าหาตัวด้วยมาดคุณชายเจ้าสำอาง รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนเป็นมิตร ข้าจำเขาได้ทันทีเพราะเขามักจะมาเหมาซื้อซาลาเปาของข้าบ่อยๆ“ข้าเสียมารยาท แอบยืนฟังอยู่นอกร้านอยู่สักพักแล้ว ได้ยินว่าแม่นางมีความฝันอยากจะมีบ้านหลังน้อยๆ เพื่อเลี้ยงดูลูกชายแบเบาะให้สุขสบาย ข้าก็นับถือหัวใจของแม่นางยิ่งนัก ข้ายินดีเป็นผู้ค้ำประกันให้ ไม่ทราบว่าเถ้าแก่จางมีปัญหาหรือไม่”“ไม่มีๆ คุณชายเจี่ยชิงให้เกียรติเช่นนี้ ข้ายินดีอย่างยิ่งขอรับ” “ข้าขอบคุณที่คุณชายช่วยเหลือ แต่เราไม่รู้จักกันมาก่อน เกรงว่า...”“ข้าย่อมไม่ช่วยเหลือผู้ใดโดยไม่หวังผลตอบแทน” เขายิ้มมีเลศนัย จงใจใช้สายตาลูบโลมเต้างามแล
Terakhir Diperbarui : 2026-05-11 Baca selengkapnya