Todos os capítulos de หญิงแพศยา: Capítulo 1 - Capítulo 10

“เสี่ยวจิง ข้าขอโทษ แต่ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ฮูหยินน้อยครางเสียวเหลือเกิน” อากุ้ย หนุ่มคนขับรถม้าหอบแฮ่ก เสี่ยวจิงเป็นเด็กสาวอายุเพียงสิบห้า หน้าตาน่ารักและไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องเสียวเลยสักครั้ง นางจึงนั่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ตอนแรกนางก็ได้นั่งในรถม้ามาดีๆ อยู่หรอก แต่ฮูหยินน้อยกับนายท่านสบตากันไปมาแล้วเกิดมีอารมณ์ สาวใช้อย่างนางจึงต้องระเห็จออกมานั่งคู่คนขับรถม้า “ข้าขับรถม้าไม่ถนัด เจ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม” “จะให้ข้าช่วยขับเหรอ ข้าทำไม่เป็นหรอก”“ข้าอยากให้เจ้าช่วยใช้มือทำให้ข้าต่างหาก อูยย... นะเสี่ยวจิง ช่วยโม้กให้ข้าหน่อยก็ได้” อากุ้ยเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ หน้าตาอาจไม่ดีแต่กล้ามเนื้อแข็งแรงเป็นมัดๆ เสี่ยวจิงหน้าแดงก่ำ เห็นท่อนเนื้อแข็งขึงชี้โด่เด่ มีน้ำใสๆ ผุดออกมาจากหัวดุ้น นางก็ส่ายหน้าทันที หัวเด็ดตีนขาดนางก็ไม่ทำเด็ดขาด“ข้าไม่ยอมเด็ดขาด”“โอ้วว... อ๊าๆๆ ท่านพี่เย่อแรงๆ เลยเจ้าค่ะ” เสียงร้องครวญครางของข้ากับสามีก็ยิ่งทำให้เสี่ยวจิงตื่นตกใจเข้าไปอีก อากุ้ยอยู่ในวัยกำหนัด ชักจะทนไม่ไหวจึงพยายามป้อยอเสี่ยวจิง“ฟังสิเสี่ยวจิงคนสวย เจ้านายของเจ้าช่างเร่าร้อนนัก ทั้

ตัวข้ากระตุกไหว เหมือนจะหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ “สีกาจะเป็นลมแล้ว อาจ้าว เจ้าจงพานางมานอนพักก่อนเถิด”ไต้ซือกล่าวอย่างมีเมตตา หวังจ้าวจึงรีบอุ้มข้าเข้าไปด้านใน ข้ารู้สึกเวียนศีรษะจึงนอนพักสักครู่โดยมีสามีกับเสี่ยวจิงช่วยดูแล ข้าสบตาท่านเจ้าอาวาสเชิงขอบคุณ แต่ข้าไม่รู้เลยว่าหลวงจีนผู้ทรงศีลคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นหลวงจีนทุศีล สมัยก่อนถูกไล่ออกจากสกุลหวังเพราะนิสัยเกเร เมื่อไม่มีทางไปจึงอาศัยจีวรหากินมาตั้งแต่ยังหนุ่ม ฝึกลมปราณด้วยการดูดพลังยินจากหญิงสาวเพื่อเสริมพลังหยางจนกล้าแกร่ง หนักเข้าก็แย่งชิงเมียชาวบ้านมาเสพเมถุนอย่างโจ่งแจ้ง เมื่อความแตกก็หลบลี้ย้ายวัดหนีไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ได้มีโอกาสมาถึงวัดอู๋ซานช่วงที่เจ้าอาวาสคนเก่ามรณภาพพอดี ชาวบ้านในเมืองไม่รู้เบื้องหลังของไต้ซือรูปนี้ เห็นแค่ว่ามีบุคลิกสุขุมน่าเชื่อถือจึงเชิญให้ครองวัดอู๋ซานตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา“เจินเจินเป็นอะไรมากหรือไม่ขอรับ” “สีกามีเรื่องให้ครุ่นคิดมาก หนำซ้ำเดินทางมาไกล ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ ให้สีกานอนพักสักครู่ก็จะหายเอง” “ขอบคุณท่านไต้ซือมากเจ้าค่ะ” ข้าไม่รู้ว่าที่จู่ๆ ไร้เรี่ยวแรงเป็น

“นมสวยน่ารักมาก หลานสะใภ้ของอาตมาช่างงดงาม ขอปี้สักทีเถอะนะคนสวย”“อึ่กก... อา... เอาXมาใส่ตรงนี้เร็วๆ สิเจ้าคะ”ข้าเคลิบเคลิ้ม ร่านร้อนอยากได้ท่อนเนื้อแข็งๆอวบๆ มาเย่อเร็วๆ แต่พอตั้งสติที่เหลืออยู่น้อยนิดได้ ข้าก็ดิ้นรนพยายามหนี “ไม่นะ ไม่... หยุดนะเจ้าหลวงจีนชั่ว อูย...”“เดี๋ยวก็อยากโดนเด้า เดี๋ยวก็ไม่อยาก จะเอาอย่างไรแน่จ๊ะหลานสะใภ้” ไต้ซือจอมตัณหาบีบหัวนมสีชมพูชูช่อให้ดู คลึงหมุนไปหมุนมาแล้วเอานิ้วดีดรัวๆ จนข้าเผลอหอบครางกระเส่าออกมา ความร้อนจากปลายนิ้วปลุกราคะที่ซ่อนอยู่ให้ปรากฏออกมา พอโดนบีบคลึงหัวนมทั้งสองไปเรื่อยๆ หัวนมของข้าก็แข็งชันพุ่งจนข้าตัวสั่นระริก พยายามกลั้นเสียงครางไว้สุดชีวิต แต่แล้วข้าก็กระตุกเฮือกเมื่อเสี่ยวจิงก้มลงมาเลียหัวนมของข้าแล้วดูดเต็มแรงจ๊วบบ... จ๊วบบ... แผล่บๆ“อึ่ก... อูยย... เสี่ยวจิง หยุดนะ ตั้งสติหน่อย”“อย่าฝืนเลย ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก ปล่อยตัวปล่อยใจให้อาตมาแล้วเจ้าจะได้ลูกสมดังหวัง” ร่างสูงใหญ่ถอนนิ้วออกแล้วตวัดลิ้นเลียกลีบเนื้อสีชมพูดังจ๊วบๆ ใช้ลิ้นดุนดันเม็ดทับทิมแล้วบี้ถี่ๆ ข้าครางซี้ด บิดกายเสียวสยิวจากลิ้นซาบซ่าน เสี่ยวจิงดูดดึงหัวนมของข้

“อูวว... อา... เสียวเหลือเกิน”ไต้ซือเป็นผู้ฝึกวิชานอกรีต แต่ละวันเสพกามไม่ต่ำกว่าสิบรอบ แต่จะปลดปล่อยน้ำกามออกมาแค่ครั้งเดียว แท่งเอ็นจึงยังคงแข็งชันตั้งตระหง่าน เป้าหมายต่อไปจึงเป็นเด็กสาวพรหมจรรย์อย่างเสี่ยวจิง ไต้ซือไม่ต้องพูดอะไรมาก เสี่ยวจิงก็นอนอ้าขาให้ไต้ซือเสพเมถุน หว่างขาแฉะพร้อมเต็มที่“เอานิ้วแหกกลีบให้กว้างๆ”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวจิงตาลอย ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ไต้ซือร่างกำยำสูงใหญ่ราวกับโจรป่า จัดการช้อนสะโพกของเสี่ยวจิงให้ลอยขึ้น โหนกนูนก็แอ่นฟู อ้ารับลำดุ้นท่อนเท่าแขนเด็กทารกที่กำลังดุนดันเข้ามาสวบบ!!“อ๊า... อูยย... อ๊ะ อ๊าๆ” เสี่ยวจิงชักกระตุก ดวงตาเบิกกว้างเพราะทั้งเจ็บทั้งจุก เลือดไหลซึมออกมาจากร่องสาว ข้านึกสงสารเสี่ยวจิงนักเพราะขนาดร่างกายแตกต่างกันมากเกินไป ลำหอกยักษ์ตอกกระแทกเหมือนยัดซุงเข้าไปแบบนั้น เสี่ยวจิงถึงกับตาเหลือก นางยังเป็นแค่เด็กสาว จะทนรับแรงกามของไต้ซือชั่วได้อย่างไร นางต้องตายแน่ๆ“ไต้ซือ อย่าทำอะไรนางเลย นางไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ถ้าจะทำก็มาทำที่ข้าคนเดียวเถอะ อย่าฆ่านางนะ”“วางใจเถอะ นางไม่ตายหรอก พลังยินในร่างกายอิสตรีนั้นมีมากล้น เรียกว่าไม่มีวันห

หรือว่าทุกอย่างทั้งหมดเป็นเรื่องที่ข้าคิดไปเอง“ตอนที่ข้าเป็นลม มีใครอยู่ตรงนั้นบ้าง”“ก็มีข้า คุณชายแล้วก็อากุ้ยเจ้าค่ะ ไต้ซือบอกว่าฮูหยินเดินทางไกลอ่อนเพลียมาก นอนพักอยู่สักชั่วยามก็ไม่ดีขึ้น คุณชายร้อนใจจึงรีบพาฮูหยินกลับเจ้าค่ะ”“งั้นหรือ...”ข้าคงจะเพ้อฝันบ้าบอไปเองจริงๆ“เจินเจิน... เจ้าฟื้นแล้ว” หวังจ้าวก้าวเข้ามาในห้อง เห็นข้าฟื้นคืนสติก็ตรงเข้ามากอดอย่างเป็นห่วง ข้าต้องย้ำกับเขาว่าข้าไม่เป็นอะไร สามีของข้าถึงได้ยอมวางใจ“เจ้าหลับไปสองวัน ทำเอาข้าใจคอไม่ดีเลย เสี่ยวจิงบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าเรากำลังจะมีลูกแล้ว”“บะ...บอกแล้วเจ้าค่ะ”สามีของข้าประคองถ้วยยามาให้ด้วยตัวเอง “ดื่มยาบำรุงสักหน่อยนะ ข้าหาซื้อมาให้เจ้าโดยเฉพาะ ถนอมตัวเองให้มากๆ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีที่สุดนะเจินเจินของข้า”ข้าสับสนเหลือเกิน แต่อ้อมกอดของคนที่ข้ารักทำให้ข้าสะอื้นออกมาอย่างโล่งใจ ดีแล้วที่มันเป็นแค่ความฝัน... ไม่ใช่เรื่องจริง ข้าคงจะฟุ้งซ่านจนคิดใฝ่ต่ำเช่นนั้นกับหลวงจีน ข้าไม่ได้ถูกข่มขืน ข้าไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อท่านพี่... หึๆๆๆๆ เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังแว่วในหูของข้า ข้าสะดุ้งสุดตัวแล้วเหลียวม