ชิงโหลวที่อยู่นอกเมืองเปิดเป็นร้านน้ำชาและแบ่งพื้นที่บนชั้นสองเป็นห้องๆ ไว้ต้อนรับคนเดินทาง สภาพเก่าๆ ไม่ต่างจากบ้านเช่าในตลาดที่ข้าอาศัยอยู่ ข้าอุ้มลูกติดตามหมอเจิ้งกงมาเงียบๆ ตลอดทางมีคนเฒ่าคนแก่ทักทายเขาไม่ได้หยุด บางคนไม่มีเงินก็พยายามยัดผลไม้ใส่มือหมอเจิ้งกง ตอบแทนที่เขาช่วยรักษาอาการป่วยไข้จนดีขึ้นหมอเจิ้งกงมีสัมภาระแค่ชิ้นเดียว นั่นคือตู้ไม้ไผ่ใส่ขวดยากับสมุนไพรและอุปกรณ์ที่ต้องใช้รักษา ตัวตู้มีสายสะพายคล้องไหล่แล้วแบกขึ้นหลัง ทำโครงไม้ไผ่แขวนผ้ายื่นมาด้านหน้าเพื่อเป็นร่มบังแดดบังฝน มีธงแขวนเขียนป้ายว่า ‘หมอรักษาโรค’“เถ้าแก่ ข้าต้องการเปิดห้องเพิ่มอีกห้อง”“เงินค่าห้องของเจ้ายังจ่ายไม่ครบเลย จะเปิดห้องใหม่อะไร” เถ้าแก่โบกมือไล่ เจิ้งกงจึงล้วงถุงใส่เงิน เทเหรียญออกมานับ นับไปนับมาก็ยื่นให้เถ้าแก่ทั้งหมดเลย“พอมั้ย”“เฮ้อ พอก็พอ แต่ได้แค่เปิดห้องใหม่ได้คืนนี้คืนเดียวนะ”“เปิดแค่ห้องเดียวก็พอเจ้าค่ะ” ข้าตัดสินใจพูดออกไป พวกเขาจึงหันหน้ามามองข้า เถ้าแก่จำหน้าข้าได้จึงเอ่ยถาม“นึกว่าใคร แม่นางฉินคนดังนี่เอง ทำไมถึงมากับหมอเจิ้งได้ล่ะ ถ้าจะใช้ชิงโหลวของข้ารับแขก ข้าคิดอีกราคานะ”“ท
Terakhir Diperbarui : 2026-05-11 Baca selengkapnya