All Chapters of หญิงแพศยา: Chapter 61 - Chapter 70

“ซี้ดด อ๊าๆๆๆ น้ำจะแตกแล้ว อร๊างงง...” ข้าบีบรัดเขาเต็มแรง ทุกสิ่งทุกอย่างแตกกระจาย โปรยปรายลงมารุนแรง ร่างกายเกร็งซ่าน ความเสียดเสียววิ่งแล่นไปทั่วปลายประสาทโดยไม่อาจห้ามได้ ทำให้ข้าแทบควบคุมลมหายใจไม่ได้ เนื้อตัวกระตุกสั่นไม่หยุดราวกับมีสายฟ้าวิ่งพล่าน“ทั้งแน่นทั้งแฉะ ยอดเยี่ยมมาก เพิ่งจะเคยเจอของสดๆ สวยๆ แบบนี้ มิน่าเจ้าเฒ่าหลี่ฟู่ถึงติดใจ”ร่องสาวคายน้ำหวานออกมาจนเยิ้มหน้าขา เนินกลีบเนื้อสาวดูจะฉ่ำวาวขึ้นอีก แววตาของข้าหยาดเยิ้มเมื่อมองลอนหน้าท้องแกร่งเหมือนเหล็กกล้า แล้วก็ท่อนเอ็นแข็งชันที่ประกาศความต้องการอย่างชัดเจน“อา... อูย... ท่านหยางสอดดุ้นเข้ามาในรูXเร็วๆ สิเจ้าคะ”โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง ร่างสูงใหญ่ยกขาข้างหนึ่งของข้าพาดบ่าแล้วสอดใส่เข้ามาในรูคับแน่น ลำหอกของท่านแม่ทัพใหญ่ราวกับท่อนตะบอง แค่หัวดุ้นทิ่มก็แทบยัดไม่เข้า ต้องดันเอวไปมาถึงจะกดหัวดุ้นให้ผ่านรูหยาดเยิ้มแน่นๆ ของข้าเข้าไปได้ จากนั้นก็ตอกกระแทกเข้าไปปี้จนมิดด้าม รูสาวตุงแน่นกลีบปลิ้นสวบบบ...“อูววว แน่นอย่างกับXเด็ก”“ซี้ดด อ๊าๆๆ อูยๆ จุกไปหมดแล้ว” ข้าร้อง หยางจงเป่ายิ้มมุมปากก่อนจะทำสีหน้าเสียใจสุดซึ้ง“ของข้ามัน

เมื่ออาศัยอยู่ในจวนมหาเสนาบดีหลี่ฟู่ ข้าสุขสบายทุกอย่าง เขาปรนเปรอข้าด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม เครื่องประดับมีทั้งหยก ทับทิม เพชรและมรกตแพรวพราว หากเป็นตัวข้าเมื่อหลายปีก่อน ข้าคงจะตื่นตะลึงด้วยความดีใจ แต่ตัวข้าในยามนี้นั้นช่างไร้ความหมาย มันไม่ต่างอะไรจากนกในกรงทอง และความโกรธแค้นต่อโลกใบนี้มันยังคงไม่จางหายข้าเกิดมาในยุคศักดินา ผู้ชายครองเมือง ผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นของผู้ชาย แม้ว่าข้าจะพยายามประชดด้วยการทำตัวเหลวแหลกแค่ไหน สุดท้ายแล้วมันก็เปล่าประโยชน์ข้ามักจะฆ่าเวลาด้วยการนั่งมองเสามังกรในสวน มองนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นเพื่อถามตัวเองว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะได้เข้าวัง และแล้วหลี่ฟู่ก็เดินเข้ามาเงียบๆ พอเห็นข้าเอาแต่จ้องรูปสลักมังกร เขาจึงเอ่ยถาม“ชอบมังกรมากขนาดนั้นเลยรึ”“นายท่าน...” ข้ารีบลุกขึ้นคำนับ หลี่ฟู่ก็อดใจไม่ไหว ลูบคลำเต้าอวบ สองมือวางทาบลงบนสองเต้างาม ขยำและบีบหัวนมเบาๆ พอให้หายคิดถึง “นายท่านไม่ได้มาหาข้าตั้งสองวัน ข้านึกว่านายท่านลืมข้าไปแล้วเสียอีกเจ้าค่ะ”“ใครจะลืมเจ้าลง แต่ถ้าข้าผิดสัญญา ต้องส่งตัวเจ้าไปให้ชายอื่น เจ้าจะโกรธหรือไม่”ข้าเบิกตากว้าง พยายามกลบเกลื่อนความดี

“งามนัก ทำไมข้าเพิ่มสังเกตเห็น เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว”“สิบ... สิบห้าเพคะ”“ชื่ออะไร”“หม่อมฉันชื่อหลี่เจินเจิน เป็นบุตรสาวของท่านหลี่ฟู่เพคะ”พอรู้ว่านางกำนัลยกน้ำชาคนใหม่อายุเอ๊าะๆ ฉู่จวงอ๋องก็ยิ้มพอพระทัย เพราะชื่นชอบเสพสังวาสกับเด็กสาวที่สุด “เป็นลูกสาวของหลี่ฟู่นี่เอง ช่างงามล้ำเลิศผิดพ่อ เจ้าเพิ่งเคยเห็นคนปี้กันงั้นรึ ไหนบอกข้ามาซิ รู้สึกยังไง ตรงXมีน้ำออกมามั้ย”“อืออ แบบว่ามันแฉะนิดหน่อยเพคะ” ข้าตอบเลี่ยงๆ ไป“แฉะแค่ไหนแล้วไหนมานั่งข้างๆ ข้า ให้ข้าดูหน่อยซิว่าแฉะแค่ไหน” “ม... ไม่เป็นไรเพคะท่านอ๋อง อูย ซี้ดด” ฉู่จวงอ๋องเชือดเด็กสาวๆ มาหลายร้อยคนแล้ว เรื่องแบบนี้จึงไม่ใช้เรื่องยาก แค่ส่งสายตาให้เฉินกงกง ขันทีคนสนิทก็เข้ามาดึงแขนข้าให้ทำตามรับสั่ง“ท่านอ๋องโปรดเมตตาด้วยเพคะ”“ไม่ต้องกลัว ข้าสนใจใครก็ไม่เคยทิ้งขว้าง มอบตำแหน่งให้ทุกคน ว่าไง... อยากมีวาสนาไหม ถ้าอยากก็อ้าขาให้มังกรปี้”“ท่านอ๋องโปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยนะเพคะ” ข้าถูกจับให้นั่งลงบนตักฉู่จวงอ๋อง ยิ่งได้ชมโฉมของข้าชัดๆ พระองค์ก็ยิ่งพอพระทัย ฉู่จวงอ๋องดันต้นขาขาวผ่องให้แยกออกกว้าง แล้วยกขาของข้าขึ้นทั้งสองตั้งชันขึ้น ท่านี้

“สวยมาก เจ้าช่างงามบริสุทธิ์ ช่างน่าเลียน่าปี้เสียนี่กระไร“ท่านอ๋อง อย่ามองอย่างนั้นซิเพคะ หม่อมฉันอาย”“ข้าอยากเลียXเจ้าสักหน่อยนะ” ฉู่จวงอ๋องก้มลงไปลงลิ้นเลียกลีบสาวข้าทันที ข้าถึงกับครวญครางซี้ดซ้าดแอ่นเอวร่อนเป็นคลื่นกระฉอก เขาตวัดลิ้นสะกิดรัวแรง ปาดซ้ายปาดขวาดูดเลียน้ำเงี่ยนหวานอร่อย ข้าดิ้นพล่านครางเร่าๆ“อูววว ท่านอ๋อง หม่อมฉันเสียว ท่านอ๋องเลียอร่อยเหลือเกิน อู้วว น้ำพุ่งแล้วเพคะ ว้าย อ๊า.. อูยย”ฉู่จวงอ๋องตั้งใจว่าจะลงมือปี้แล้ว แต่ด้วยความสดของข้าทำให้พระองค์อดที่จะเลียให้มันส์ลิ้นไม่ได้ กลีบแคมสาวของข้าเกลี้ยงเกลาไร้ขน กลีบแคมที่เต่งอวบอิ่มสีชมพูหวาน ยิ่งดูดยิ่งเลียก็ยิ่งอร่อยลิ้นแผล่บ... แผล่บบ...ฉู่จวงอ๋องลงลิ้นเลียอย่างอร่อยปาก ลิ้นสากหนาของฉู่จวงอ๋องตวัดเขี่ยเม็ดเสียวอย่างชำนาญ ทำเอาข้าแอ่นเอวตัวลอยขึ้นมา เพราะช่างอร่อยลิ้นเหลือเกิน แถมฉู่จวงอ๋องแยงลิ้นเข้าไปในรูXของข้าด้วย“อ๊าๆๆ อูวว... ท่านอ๋องเลียXแบบนี้หม่อมฉันดีใจเหลือเกินเพคะ ลิ้นแยงX อ๊าๆๆ ไม่ไหวแล้ว ท่านอ๋อง อูย ท่านอ๋อง” ข้าครางออกมาเต็มที่เพื่อเอาใจ ฉู่จวงอ๋องเงยหน้าขึ้นมาแล้วหัวเราะในลำคอเล็กน้อย“พร้อมโด

นับตั้งแต่วันนั้นมาข้าก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหลี่กุ้ยเฟย สร้างแรงกระเพื่อมระลอกใหญ่ในวังหลวง เพราะไม่เคยมีนางกำนัลต่ำต้อยคนใดได้ตำแหน่งก้าวกระโดดในชั่วข้ามคืน พระองค์หลงใหลข้ายิ่งนัก วันทั้งวันเอาแต่เรียกหาข้า พวกนางสนมคนอื่นๆ ต่างสงสัยว่าฉู่จวงอ๋องคงจะเมา ไม่ก็ซุบซิบว่าหญิงแพศยาเช่นข้าใช้เสน่ห์เล่ห์กล แต่ใครอยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ข้าไม่สนใจพวกปากหอยปากปูอยู่แล้วข้าแอบขอร้องให้หยางจงเป่าออกตามหาอาเป่าและท่านหมอเจิ้งกง น่าเศร้าที่ข้าไม่เคยได้ข่าวคราวของท่านหมออีกเลย ส่วนอาเป่า... หัวใจข้าสลายยับเยินเมื่อได้รับรายงานว่าอาเป่าอดข้าวจนตายหม่าฮูหยิน แม่สามีของข้าแย่งชิงตัวลูกชายข้าไปเลี้ยงดูเอง แต่เมื่อขาดเสาหลักของบ้าน กิจการค้าขายก็มีแต่จะเล็กลง สุดท้ายจึงหมดเนื้อหมดตัว นางไม่รู้จะทำอย่างไรจึงขายอาเป่าให้เป็นลูกของเศรษฐีในเมืองนั้น แต่สุดท้ายอาเป่าก็ถูกเลี้ยงแบบทิ้งขว้าง ต้องอาศัยอยู่ในห้องเก็บของ ใช้ชีวิตอดๆ อยากๆ จนผอมเหลือแต่ซี่โครง ตายไปอย่างโดดเดี่ยวข้าสั่งให้จับตัวอดีตแม่สามีกับเศรษฐีบ้านนั้นมาทรมาน ทัณฑ์นรกที่ข้ามอบให้คือปีนเสาทองแดง ข้าสั่งให้ตั้งเสาทองแดงอาบน้ำมันไว้กลาง