All Chapters of วิศวะหลงสาว Sodeline: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากวันนั้น วันที่อาทิตย์พ่นอารมณ์ร้ายใส่รินรดาเพราะความเข้าใจผิด ก่อนจะได้รับรู้ความจริงที่กรีดสร้างรอยแผลลึกให้แก่เธอจากปากเจ่เจ้ผ่านสายโทรศัพท์ของเพื่อนสนิท ว่าแท้จริงแล้วเธอเดินเลี่ยงไปโทรศัพท์เพื่อขอยกเลิกงานไซด์ไลน์ทั้งหมดเพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเขา... ความรู้สึกผิดก็กัดกินหัวใจของเฮดว้ากหนุ่มจนนอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มแทบอยากจะยกมือตบปากตัวเองซ้ำ ๆ ที่ตราหน้าเธอด้วยถ้อยคำหยาบคาย ทว่ากำแพงทิฐิและหัวโขนตำแหน่งเฮดว้ากมันค้ำคอ ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปเอ่ยคำขอโทษเธอตรง ๆสิ่งเดียวที่อาทิตย์ทำได้ในตอนนี้ คือการชดเชยความผิดด้วยวิธีของเขา... วิธีที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลังเงาอันมืดมิดโดยไม่กล้าออกตัวณ ห้องพักผู้ป่วยรวมของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดชีพจร ก้อย เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในคณะของรินรดาเดินถือถุงผลไม้และกล่องอาหารเข้ามาด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ หล่อนหันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนรัก ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นรินรดากำลังก้มหน้าก้มตาใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้มารดาที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้"อ้าว ก้อย มาได้ไงอ่ะ วันนี้

ภายในห้องพักสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์อันเงียบสงบ ร่างสูงโปร่งของอาทิตย์เฮดว้ากหนุ่มกำลังนั่งเอนหลังหลับตาพักสายตาอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาว หลังเสร็จสิ้นการประชุมร่วมกับอาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษามานานนับชั่วโมง เสื้อช็อปสีเข้มถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยแผงอกแกร่งและสร้อยคอเงินแท้ที่ห้อยเกียร์ประจำตัวทว่าความเงียบพลันพังทลายลง เมื่อโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะกระจกแผดเสียงร้องรัวก้อง ตัวเครื่องสั่นสะเทือนไม่หยุดจากข้อความที่ถล่มทลายเข้ามาอาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่นพลางคว้ามันขึ้นมาเปิดดู นัยน์ตาที่เคยเฉยชาพลันเบิกกว้างและแข็งกร้าวขึ้นมาในพริบตา เมื่อเห็นข้อความด่วนจาก 'โน๊ต' เพื่อนสนิทในทีมพี่ว้าก“ไอ้อาทิตย์ มึงอยู่ไหนวะ รีบมาที่ลานเกียร์ด่วนเลยไอ้เหี้ย” “ยัยแว่นเด็กฝากของมึง... รินรดาอ่ะ กำลังโดนพวกรุ่นพี่คณะบริหารรุมเล่นงานอยู่กลางลานเลย” “ชิบหายแล้วมึง ความลับเรื่อง ‘น้องน้ำฝน’ แตกแล้ว พวกรวมหัวกันประจานนางกลางลานเกียร์ คนมุงกันทั้งคณะแล้วมึง รีบมา”ข้อความสุดท้ายทำให้หัวใจของเสือหนุ่มกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มดั่งไฟสุมสรวง ความลับเรื่องไซด์ไลน์แตกงั้นเหรอ ยั

กึก...ทุกลมหายใจในห้องพักสโมสรหยุดชะงักลงราวกับเวลากดปุ่มหยุดนิ่ง หลังจากอาทิตย์หลุดปากตะโกนลั่นออกมาด้วยความอัดอั้นที่ทลายกำแพงทิฐิลงจนหมดสิ้น“แต่พวกมึงจะให้กูทำยังไงวะ! ในเมื่อคืนวันศุกร์นั้น... ในห้องอาหารโรงแรมหรูที่เธอกระดกไวน์จนหมด กูเองก็ถูกเธอป้อนไปหลายแก้ว... ถ้ามันไม่มีเรื่องคืนนั้นเกิดขึ้น กูกับเธอก็คงไม่ต้องมาผูกมัดกันด้วยวิธีเหี้ย ๆ แบบนี้หรอก”แทนที่โน๊ตกับเก่งจะตกใจเรื่องรินรดา สีหน้าของทั้งคู่กลับถอดสี ซีดเผือดลงทันตาพลางหันมาสบตากันอย่างเลิกลัก อาการมีพิรุธชัดเจนนั้นทำให้เฮดว้ากหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย“มึง... มึงพูดเรื่องไวน์ในห้องอาหารโรงแรมคืนวันศุกร์เหรอวะไอ้อาทิตย์...” โน๊ตกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้“เออ ก็คืนที่กูเหมาน้ำฝนทั้งคืนไปดินเนอร์ แล้วอยู่ ๆ หลังจากที่เธอกระดกไวน์ขวดนั้น แถมยังคะยั้นคะยอป้อนกูไปตั้งหลายแก้ว หลังจากนั้นทั้งกูทั้งเธอก็เกิดร้อนรุ่ม ควบคุมตัวเองไม่ได้จนกูเผลอตัวเผด็จศึกไปเพราะฤทธิ์เหี้ยอะไรก็ไม่รู้! กูยังแค้นใจอยู่จนถึงทุกวันนี้ว่าพนักงานโรงแรมหน้าไหนมันบังอาจเอายามาผสมในไวน์ของกู”อาทิตย์คำรามลั่นพลางท

“แต่เรื่องนี้มันกระทบต่อภาพลักษณ์และเกียรติยศของมหาวิทยาลัยเราอย่างร้ายแรงนะ นักศึกษารินรดา”เสียงทรงอำนาจของคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ตวาดลั่น รินรดายืนก้มหน้านิ่ง มือสองข้างกำแน่นอยู่ข้างลำตัว น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความอัดอั้นสะเทือนใจ บนโต๊ะทำงานมีภาพถ่ายหน้าลานเกียร์เมื่อวานและข้อความจากเพจข่าวลือวางแผ่หลา“หนู... หนูไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียขนาดนั้นเลยนะคะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด...”“จะเข้าใจผิดหรือถูก แต่ตอนนี้สังคมมองเข้ามาว่าเด็กทุนคณะเราทำอาชีพไซด์ไลน์ ขายตัวแลกเงิน แถมเมื่อวานเธอยังเป็นต้นเหตุให้เกิดเหตุทะเลาะวิวาทกลางลานเกียร์จนนักศึกษาบาดเจ็บสาหัสเข้าโรงพยาบาล” คณบดีทุบโต๊ะเสียงดัง “มหาวิทยาลัยเรามีเกียรติ ถ้านักศึกษาทำตัวเหลวแหลกสร้างความวุ่นวาย ทางเราจำเป็นต้องพิจารณาระงับทุนการศึกษา และอาจต้องให้พักการเรียน”“ขออนุญาตครับอาจารย์”ปังประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของอาทิตย์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนเจ้าหน้าที่หน้าห้องไม่กล้าเอ่ยปากห้าม เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนข้างรินรดา ดึงแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นเทาให้ไปหลบอยู่ด้านหลังอย่างปกป้อง“อาทิตย์

ตอนที่ 38 : ตัดสัมพันธ์รินรดาค่อย ๆ ถอดเสื้อช็อปวิศวะตัวหนาออกจากร่างช้า ๆ ก่อนจะขว้างมันลงบนพื้นห้องทำงานต่อหน้าต่อตาอาทิตย์ สัมผัสที่เคยให้ความอบอุ่นบัดนี้กลายเป็นสิ่งที่ทิ่มแทงใจจนเธอไม่อยากจะมองเห็นมันอีก“เรนขอยกเลิกสัญญาทั้งหมดระหว่างเราค่ะ... เงินของเสี่ยอาทิตย์ เรนจะหามาคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ต่อให้เรนต้องดรอปเรียน ต้องไปทำงานกรรมกร หรือต้องทำอะไรก็ตาม... เรนจะเอาเงินของพี่มาฟาดหน้าคืนให้เร็วที่สุด แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ขอให้เราจบกันแค่นี้ อย่ามาให้เรนเห็นหน้าอีกเลย”คำประกาศตัดสัมพันธ์ราวน้ำกรดที่สาดรดลงบนใจของอาทิตย์ ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลลัดวงจร ความรู้สึกกลัวการสูญเสียแล่นพล่านจนฟิวส์ขาด สติสัมปชัญญะของหัวหน้าเฮดว้ากปลิวหายไป เหลือเพียงเสือร้ายที่บาดเจ็บและกำลังจะเสียของรัก“ยกเลิกสัญญาเหรอ มึงคิดว่ามึงเป็นใครรินรดาถึงมีสิทธิ์มาสั่งยกเลิกสัญญากับกู” อาทิตย์ตะคอกลั่น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจคำราม ชายหนุ่มถลันเข้าประชิดร่างบาง คว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธระคนหวาดกลัวขั้นสุด “กูไม่ให้ยกเลิก เงินมึงรับไปแล้ว กูไม่