All Chapters of วิศวะหลงสาว Sodeline: Chapter 41 - Chapter 50

เวลาห้าโมงเย็น ณ สถานีขนส่งหน้าต่างรถทัวร์ปรับอากาศสะท้อนภาพทิวทัศน์ข้างทางที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว รินรดาทอดสายตามองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ดวงตาคู่สวยบวมช้ำและหม่นแสงลงจนเหลือเพียงความว่างเปล่า หัวใจของเธอเหมือนถูกทิ้งไว้ที่ห้องทำงานสโมสรนักศึกษาห้องนั้น... แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีบนเบาะข้าง ๆ มารดาของเธอกำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเพลียจากการเดินทาง ร่างกายที่เคยซูบซีดเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นบ้างหลังจากได้รับการรักษาที่ดีจากโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ แต่นั่นกลับยิ่งตอกย้ำให้รินรดารู้สึกสมเพชตัวเอง เงินแสนของอาทิตย์ซื้อชีวิตแม่ของเธอไว้ได้ทันเวลา... แต่มันก็ซื้อศักดิ์ศรีและเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนป่นปี้เช่นกันหญิงสาวกระชับอ้อมกอดรอบกระเป๋าผ้าใบเก่าที่บรรจุเสื้อผ้าไม่กี่ตัวและสมุดบัญชีเงินฝาก การตัดสินใจพามารดาหนีกลับมาอยู่บ้านสวนที่ต่างจังหวัดทันทีหลังออกจากตึกวิศวะ คือหนทางเดียวที่เธอจะรักษาความเป็นตัวของตัวเองที่เหลืออยู่ได้ ต่อจากนี้ไป เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านสวน ทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมาคืนอาทิตย์ให้เร็วที่สุด และจะไม่มีวันกลับไปให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นย่ำยีอีกเป็นอันขาดในเวลาเดียวกัน เสี

ในค่ำคืนเดียวกัน บรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานรุ่นคณะวิศวกรรมศาสตร์กลับมืดมิดและเย็นเฉียบ เสียงเครื่องปรับอากาศยังคงครางเบา ๆ แต่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง ร่างสูงใหญ่ของอาทิตย์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืด ใบหน้าหล่อเหลาซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมแดงก่ำและเหม่อลอย จ้องมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าที่รินรดาเคยยืนอยู่บนพื้นห้อง... เสื้อช็อปวิศวะตัวหนาที่รินรดาขว้างทิ้งไว้ในวันนั้นยังคงวางอยู่ที่เดิม ชายหนุ่มไม่ยอมให้ใครเข้ามาเก็บ และไม่ยอมให้ใครแตะต้องมันแม้แต่ปลายก้อยมือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วเหล้าดีกรีแรงขึ้นกระดกเข้าปากอึกใหญ่ รสขมปร่าแล่นพล่านลงคอ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ช่วยให้ความเจ็บปวดในอกทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย ความว่างเปล่าของโรงพยาบาลและห้องเช่าของเธอในวันนั้น ยิ่งตอกย้ำว่าเธอได้เดินจากชีวิตเขาไปแล้วจริงๆ ... ทิ้งไว้เพียงความทรมานที่เกาะกุมใจเขาจนแทบบ้า“ไอ้อาทิตย์... มึงพอก่อนเถอะวะ แดกข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ เดี๋ยวตับก็พังตายห่าพอดี”เสียงของโน๊ตดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟที่ถูกเปิดสว่างวาบ โน๊ตกับเก่งเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเป็นห่วงเพื่อนสนิทจับใจ ตั้งแต่รินรดาหน

ในเวลาเดียวกันบนเส้นทางหลวงสายเอเชียที่ทอดยาวและมืดมิด... เสียงเครื่องยนต์ของรถบนต์คันหรูยังคงแผดคำรามฝ่าความเงียบสงัดของยามค่ำคืน แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอนำทางจีพีเอสที่คอนโซลหน้ารถสว่างวาบสะท้อนในตาคม เส้นทางสีน้ำเงินบนแผนผังดิจิทัลลากยาวจากกรุงเทพฯ มุ่งตรงสู่ภาคเหนือตอนล่างผ่านจังหวัดนครสวรรค์ ก่อนจะหักแยกเข้าสู่เส้นทางหลักตัดตรงเข้าตัวเมืองอุทัยธานี‘อีก 45 กิโลเมตร มุ่งหน้าต่อไปบนถนนทางหลวงหมายเลข 333’เสียงระบบนำทางอัตโนมัติดังแว่วท่ามกลางเสียงลมปะทะตัวถังรถ ตัวเลขนับถอยหลังของระยะทางลดลงเรื่อย ๆ ตามเข็มความเร็วที่ปัดขึ้นสูง อาทิตย์เหยียบคันเร่งจมมิดด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ในหัวของเขามีเพียงพิกัดบนจอภาพและลายมือของก้อยในกระดาษโน้ตที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรไม่ได้ทำให้คนที่สำนึกผิดคนนี้ย่อท้อ ตรงกันข้ามความเร็วของรถที่เพิ่มขึ้นในทุก ๆ นาทีกำลังพาเขามุ่งหน้าไปทลายกำแพงทิฐิที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองอีกไม่กี่อึดใจ... เสียงเครื่องยนต์ที่แผดลั่นจะไปหยุดอยู่หน้าบ้านสวนหลังนี้ และการเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยที่คนในความฝั

ตอนที่ 46 : หน้าม้าจำเป็นแสงแดดที่ร้อนระอุในช่วงบ่ายโมงตรงสาดส่องลงกระทบหลังคาผ้าใบของตลาดสดเมืองอุทัยธานี บรรยากาศรอบด้านระงมไปด้วยเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของเหล่าพ่อค้าแม่ขาย แต่วันนี้ที่แผงขายขนมไทยโบราณของรินรดากลับตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งตลาดด้วยเหตุผลที่ต่างออกไปอาทิตย์ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเมื่อวานที่เขาพยายามซักบิดตากไว้ใต้ถุนบ้านจนแห้งหมาด กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างแผงขนม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยสะอาดยังคงมีร่องรอยความอิดโรยจากการนอนขดตัวตากยุงบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้านตลอดทั้งคืน ผิวพรรณตามลำคอและท่อนแขนแกร่งขึ้นตุ่มแดงจากพิษยุงสวนจนดูหมดสภาพประธานรุ่นคณะวิศวะผู้สูงส่งตลอดทั้งวันที่ผ่านมา อาทิตย์คอยช่วยแบกหามโต๊ะและจัดเรียงถาดขนมไทยหลากสีสันซึ่งวางรองด้วยใบตองอย่างประณีต ชายหนุ่มคอยขยับทำตามคำสั่งผ่านทางสายตาอันนิ่งสนิทและเย็นชาของรินรดาโดยไม่ปริปากบ่นเลยสักคำเดียว วันนี้ปัญหาสำคัญในตอนนี้คือลูกค้าทำเพียงปรายสายตามองสลับกับทำท่าหวาดกลัว จนไม่มีใครกล้าแวะเข้าร้านเลยน่าใจหาย“ขนมไทยโบราณทำใหม่ ๆ สด ๆ จากเตาเลยจ้า แวะชมแวะชิมก่อนได้นะคะ”เสียงหวานของรินรดาเอ่ยเรียกร้องความสนใจจากผ

หลังจากค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปด้วยความอึดอัด อาทิตย์แทบไม่ได้นอนเลยสักตื่น ร่างสูงใหญ่นอนซมเบิกตาโพลงอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน สมองคิดถึงความโง่เขลาของตัวเองที่เอาเงินไปฟาดหัวเธอเมื่อเย็นวาน คำพูดตอกหน้าของรินรดายังคงสะท้อนก้องและกรีดลึกอยู่ในใจ"เงินของพี่ซื้อศักดิ์ศรีของเรนกลับมาไม่ได้หรอกค่ะ"ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ความมืดมิดและเสียงแมลงกลางคืนยิ่งทำให้ดิ่งดึกระดิ่งลงไปอีก ในเมื่อความร่ำรวยที่เคยภูมิใจมันใช้ไม่ได้ผล แล้วต้องทำอย่างไรเธอถึงจะยอมลดราวาศอกให้บ้าง ด้วยความอัดอั้นจนรับมือคนเดียวไม่ไหว อาทิตย์จึงตัดสินใจคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดต่อสายหาเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะเพื่อขอคำปรึกษาทันที โน๊ตกับเก่งรับสายเพื่อนที่โทรมาในยามวิกาล“เออ ว่าไงวะไอ้อาทิตย์ โทรมาซะดึกดื่นเลยมึง สรุปตามง้อเมียไปถึงไหนแล้ว” เสียงปลายสายกรอกกลับมาอย่างงัวเงีย“พวกมึงช่วยกูคิดหน่อยดิ... ทำยังไงเรนถึงจะยอมใจอ่อนวะ” อาทิตย์เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคู่คมฉายแววมืดแปดด้าน “กูพยายามคุยเรื่องอยากให้กลับไปเรียนต่อ เพราะไม่อยากให้เสียเวลาชีวิตมาลำบากแบบนี้ แต่กูแม่งโง่เอง... กูไปบอกว