All Chapters of ข้ามเส้นความรู้สึก: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 10 : อดใจไม่ไหว(เด็กมันยั่ว)เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนบรรยากาศในผับยิ่งดึกยิ่งสนุกและเป็นการทิ้งท้ายสุดมันก่อนที่จะถึงเวลาผับปิด ผู้คนต่างปล่อยตัวไปกับจังหวะดนตรีและแอลกอฮอล์ที่สั่งมา แสงไฟในผับก็ยิ่งปลุกเร้าให้ดูน่าตื่นเต้นและเร้าใจจนอดใจไม่ไหวต้องลุกขึ้นมาโยกย้ายร่างกายอวดท่วงท่าและลีลาระรินเสยผมอย่างไม่ตั้งใจระหว่างที่เต้นไปตามจังหวะเพลงมัน ๆ ผมยาวสลวยถูกปัดไปด้านหลังทำให้โชว์ลำคอระหงยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่นสะดุดตา มืออีกข้างของเธอถือแก้วเหล้าไว้แน่นและยกดื่มเป็นระยะ ความร้อนของแอลกอฮอล์ทำให้เลือดในร่างกายเธอสูบฉีดจนกล้าเต้นแบบไม่เขินอายทางฝั่งแก๊งหนุ่ม ๆ ต่างโยกหัวไปตามจังหวะเพลงบางคนปรายตามองสาวสวยที่ไม่รู้จักกำลังออกลีลาท่าทางให้ชวนมอง สายตาของสามหนุ่มไม่ได้มองแค่รุ่นน้องในคณะแต่มองผู้หญิงสวย ๆ ในผับที่ผ่านสายตายกเว้นแต่ดีเซลที่จับจ้องแต่เมียสุดรักฟีนิกซ์เอนกายพิงโซฟาและโยกหัวไปตามจังหวะของเพลง มือหนายกแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นและกระดกเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาคมกวาดมองบรรยากาศในผับไปเรื่อยตามประสาหนุ่มโสด ทว่าสุดท้ายสายตาของเขากลับมาหยุดนิ่งที่ร่างอรชรในชุดเดรสสั้นสีด

ตอนที่ 12 : รื้อฟื้นความทรงจำช่วงสายของวันใหม่"อื้อ..."ความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศกัดกินผิวกายปลุกคนที่กำลังหลับให้รู้สึกตัวตื่น ทันทีที่เริ่มรู้สึกตัวใบหน้าหวานเหยเกอัตโนมัติเมื่ออาการปวดหัวแล่นเข้ามาจนหัวแทบระเบิด เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามเปิดออกอย่างยากลำบากทว่าเธอไม่ได้รู้สึกปวดร้าวแค่ที่หัว แต่ปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะกลางหว่างขา เธอจึงพยายามลืมตาขึ้นเพื่อจะดูว่าร่างกายตัวเองเป็นอะไรทำไมเหมือนว่าร่างกายของเธอราวกับถูกรถชนแบบนี้ระรินลืมตาขึ้นและปรับสายตาให้มองทุกอย่างชัดเจน คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเมื่อสถานที่ที่เธอกำลังนอนอยู่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด ระรินกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร สายตาเธอสำรวจไปเรื่อยจนมาอยู่ที่เตียงนอนทำให้เห็นว่าข้างกายเธอมีอีกคนนอนอยู่เคียงข้างหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอหันกลับมาก้มมองสภาพตัวเองมือเรียวเล็กสั่นเล็กน้อยขณะเปิดผ้าห่มผืนหนาที่ปกคลุมร่างกายและยังเป็นผ้าห่มผืนเดียวกันกับคนที่นอนอยู่เคียงข้างเธออ้าปากค้างทันทีที่เห็นสภาพร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง หัวใจดวงน้อยตกไปที่ตาตุ่มคิดอย่างอื่นไปไม

ตอนที่ 14 : ชอบมองกระจกหลัง"พี่ไม่ได้ป้องกัน"ระรินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แสนเรียบนิ่งพูดประโยคสั้น ๆ แต่ได้ใจความนั้นออกมา หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่อยู่"หนูไม่อยากลงไปซื้อ" เธอพูดออกมาตามตรง หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วครู่หนึ่ง"อืม" ฟีนิกซ์พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ขัดความต้องการของเธอ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถปล่อยให้เธอนั่งอยู่ในรถตามลำพังภายในรถเงียบงันหลังจากเขาลงไปแล้ว ระรินนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อความคิดเดิมวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ มือเรียวเล็กลูบหน้าท้องตัวเองอย่างเบามือ"แค่ครั้งเดียวคงไม่พลาดหรอก กินยาก็ไม่น่ามีปัญหา" ระรินพึมพำกับตัวเองราวกับพยายามปลอบใจ เธอเรียนวิชาสุขศึกษาและรู้ว่าอะไรเป็นอะไรดวงชะตาของเธอคงไม่ถึงคราวซวยที่เพิ่งมีอะไรกันครั้งแรกก็พลาดท้องในวัยเรียนหรอก ไม่มีอะไรซวยไปกว่าการที่ร่วมหลับนอนกับรุ่นพี่ในคณะแถมยังเป็นแก๊งที่พวกเธอสนิทอีก"ขอแค่อย่าให้มันแย่ไปกว่านี้เลย"ดวงตากลมโตมองผ่านกระจกออกไปด้านนอก ด้วยที่ร้านขายยาอยู่ตรงหน้าเธอพอดีทำให้เห็นทุกอิริยาบถของเขาอย่างชัดเจน เขากำลังยืนคุยกับเภสัชกรด้วยท่า

ตอนที่ 16 : ผู้หญิงคนนั้นของขาดแต่แล้วคำภาวนาในใจของเธอกลับไม่เป็นผลแก๊งรุ่นพี่ปีสี่ที่เหลือทั้งสามคนเดินตามหลังคู่ของชิลินกับพี่ดีเซลมาติด ๆ ระรินหน้าเจื่อนลงทันที มือเผลอกำห่อข้าวเหนียวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อสายตาของเธอสบกับสายตาคมของฟีนิกซ์ เธอรีบหลบสายตาแทบไม่ทันก่อนจะทำท่าทีมองไปทางอื่นทำไมเขาถึงมาเรียนเช้าได้ น้อยครั้งที่เจอเขามามหา'ลัยแต่เช้าตรู่เธอดันตัวเองลุกขึ้นอย่างรวดเร็วตั้งท่าจะก้าวออกจากโต๊ะเพื่อหลีกหนีสถานการณ์อันน่าอึดอัดที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่าเสียงของชิลินกลับรั้งเธอไว้เสียก่อน"ระรินพ่อเป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นหรือยัง" ชิลินถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงระรินยิ้มบาง ๆ ให้กับเพื่อนสาวที่เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามพอดี สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมานั่งลงเหมือนเดิมและจังหวะเดียวกันนั้นเองแก๊งรุ่นพี่ปีสี่ที่เหลือก็เดินมาถึงโต๊ะที่เธอนั่งพอดี อะไรมันชั่งเหมาะเจาะไปซะหมด เธอรู้สึกว่าอายุครบยี่สิบปีจะมีแต่เรื่องคราวซวย ไม่เคยเป็นไปตามที่ใจคิดเลยสักอย่าง"อาการดีขึ้นแล้ว"ฟีนิกซ์ปรายตามองหญิงสาวตัวเล็กที่ด้านหน้าของเธอยังมีข้าวเหนียวหมูปิ้งวางอยู่ เท้าแกร่งเดินตรง

ตอนที่ 18 : ที่เดิมสถานการณ์ตึงเครียดเพราะความหวังของเพื่อนสาวทั้งสามคนอยู่ที่เธอ ถ้าเธอปฏิเสธก็เท่ากับว่าเพื่อนคนอื่นก็ต้องติวกันเอง ระรินหันมองหน้าเพื่อนทีละคนและสายตาของทั้งสามคนก็เต็มไปด้วยความหวังและลำบากใจ"ขอคุยกับระรินห้านาทีค่ะ""ไม่ต้องชิลิน ฉันให้พี่ฟีนิกซ์ติวให้และฉันจะมาติวพวกแกต่อเอง" ระรินรีบพูดตัดบทไม่อยากให้เพื่อนอึดอัดไปมากกว่านี้"แน่ใจนะ" ต้นหลิวโน้มใบหน้ามากระซิบที่ข้างหูระรินระรินพยักหน้าและมองต้นหลิวด้วยสายตาเรียบนิ่งทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ยิ่งไม่อยากเจอก็ยิ่งใกล้ชิด มีทางเดียวที่เธอเลือกได้คือเผชิญกับสิ่งที่เจอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยฟีนิกซ์ยกยิ้มมุมปากชอบใจในความใจกล้าของเธอ ตลอดทั้งวันมานี้เขารู้ดีว่าเธอกำลังหลบหน้าเขา"บ่ายสองไปเจอพี่ที่ห้องสมุด" ฟีนิกซ์ทิ้งบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะทิ้งท้าย "ที่เดิม"เจ้าของร่างกายกำยำลุกขึ้นเต็มความสูง และเดินผ่านหน้าทุกคนไปแบบไม่ร่ำลา ปล่อยปริศนาให้ทุกคนสงสัย ทันทีที่พ้นสายตาทุกคนริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากและเหล่ตามองกลุ่มเพื่อนและรุ่นน้องที่ไม่เข้าใจในคำพูดของเขา ซึ่งคนที่จะตอบไม่ใช่เขาแต่เป็นเธอระรินกำลังหมัดแ