All Chapters of ข้ามเส้นความรู้สึก: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20 : ป้อนหน่อยระรินเดินมาถึงลานจอดรถของมหา'ลัย มือเรียวเล็กถือถุงหูหิ้วที่มีน้ำสามขวดสามแบบอยู่ด้านใน อีกมือถือถุงเสื้อผ้าของเขาที่ยังไม่ได้ให้เขาเสียทีสุดท้ายเธอก็ต้องทำตามความต้องการของเขาโดยการซื้อน้ำสหกรณ์ของมหา'ลัยและเดินมาให้เขาที่รถดวงตากลมโตมองเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงฝากระโปรงของรถยนต์พลางยืนสูบบุหรี่อย่างสบายใจ เท้าเรียวเล็กก้าวเดินไปหาเขาอย่างมั่นใจ"น้ำค่ะ" เธอยื่นถุงน้ำให้เขาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งฟีนิกซ์ปรายตามองเธอเพียงนิดก่อนจะมองถุงที่เธอส่งมาให้ พลางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเงยขึ้นมามองหน้าเธอ"หนูไม่รู้ว่าพี่ชอบน้ำอะไรก็เลยซื้อน้ำเปล่า น้ำอัดลม และน้ำผลไม้มาให้ หวังว่าจะมีน้ำที่พี่ชอบนะคะ" เธอเห็นว่าเขาเงียบไม่พูดอะไรและไม่รับสิ่งที่เธอยื่นให้เสียที เธอเลยจำเป็นต้องพูดเพื่อทำลายความเงียบ"พี่ชอบเบียร์กับเหล้า""ที่มหา'ลัยไม่มีขายน้ำที่พี่ต้องการหรอกค่ะ อีกอย่างของพวกนั้นไม่ได้ดีต่อสุขภาพเลยสักนิด""ที่เธอซื้อมาให้ก็มีแต่น้ำตาลทั้งนั้นดีต่อสุขภาพยังไง" คิ้วหนาเลิกขึ้นเชิงยียวนกวนประสาทคนตัวเล็ก"จิ๊" ระรินจิ๊ปากเสียงดังเมื่อเขากวนประสาทไม่จบสิ้น

ตอนที่ 22 : นึกถึงช่วงดึก ภายในห้องนอนของฟีนิกซ์ร่างกายกำยำเปลือยท่อนบน มีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวที่เคยให้เธอใส่ก่อนหน้านี้สวมทับบดบังส่วนล่างของร่างกายไว้ สายตาคมนั่งทอดมองออกไปนอกหน้าต่างผ่านกระจกใสเผยให้เห็นแสงไฟริมทางจากด้านนอกในยามค่ำคืนบนโต๊ะมีเบียร์กระป๋องตั้งอยู่ที่พล่องไปแล้วกว่าครึ่ง ข้าง ๆ กันมีซองบุหรี่และที่เขี่ยบุหรี่ความเงียบเข้าปกคลุมมานานหลายชั่วโมง ไม่ได้โทรหาใคร ไม่ได้ออกไปไหน แต่ใช้เวลากับตัวเองอยู่ภายในห้องที่คุ้นเคย สายตาคมกริบยากจะคาดเดามองออกไปอย่างไร้จุดหมายมือหนาเอื้อมหยิบกระป๋องเบียร์ตรงหน้าทำให้สายตาละออกจากบรรยากาศด้านนอกที่เคยจดจ้อง ก่อนจะยกเบียร์ขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้ววางลง และเอนกายพิงกับพนักพิงเก้าอี้พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย"หึ" เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ เพราะสมองของเขาที่พยายามคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสุดท้ายก็มาจบที่หญิงสาวร่างเล็กคนนั้นใบหน้าคมคายหันไปทางเตียงนอนของตัวเองที่เคยมีภาพของหญิงสาวตัวเล็กนอนเพียงชั่วข้ามคืน แต่ความทรงจำยังชัดเจนแม้แต่กลิ่นหอมจากตัวเธอยังติดอยู่ที่หมอน"น่าตลกชะมัด"ฟีนิกซ์ส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อสล

ตอนที่ 24 : ถ่วงเวลา 20.00 น.ระรินนั่งฟังและจดบันทึกในสิ่งที่ฟีนิกซ์สอนอย่างตั้งใจจนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกตจนกระทั่งเขาสอนจบบทของวันนี้ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนาตรงหน้าและมองนาฬิกาบนผนังก่อนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจ"สองทุ่มแล้ว"ฟีนิกซ์เอี้ยวใบหน้าหันไปมองนาฬิกาเพียงนิดก่อนจะหันกลับมาจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังแสดงสีหน้าตื่นตระหนกราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย"รอบรถหมดสามทุ่ม หนูต้องรีบแล้ว""ก็ยังไม่สามทุ่มจะตกใจอะไร""หนูไม่คิดว่าจะนั่งยาวจนเวลาผ่านไปไวขนาดนี้นี่คะ แล้วอีกอย่างรถหมดรอบสามทุ่มก็จริงแต่ถ้าคนขึ้นรถเต็มตั้งแต่สองทุ่มครึ่งรถก็ออกแล้วค่ะ ถ้าพลาดรอบนี้ขึ้นมาหนูจะไม่มีรถกลับบ้านแล้วนะคะ"ฟีนิกซ์นั่งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งสายตาเหลือบมองหนังสือเล่มหนาที่เธอกำลังจะเก็บลงกระเป๋า มือหนาเอื้อมไปคว้าหนังสือเล่มนั้นไว้เพื่อจะถ่วงเวลา"เดี๋ยวพี่ไปส่ง ลองทบทวนสิ่งที่พี่สอนไปให้พี่ฟังหน่อย""พรุ่งนี้ได้ไหมคะ...หนูกลับเองได้ไม่ต้องลำบากไปส่งให้เปลืองน้ำมัน" เธอรีบปฏิเสธ อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอกลับมืดแบบนี้เพราะช่วงเรียนปีหนึ่งเทอมแรกเธอกลับค่ำจนชิน เพียงแต่ไ

ตอนที่ 26 : กอดโดยไม่รู้ตัวช่วงเที่ยงของวันใหม่หญิงสาวร่างเล็กนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง เคียงข้างด้วยชายหนุ่มร่างกายกำยำที่หลับตาพริ้มราวกับกำลังฝันดี แขนเรียวเล็กของเธอโอบกอดร่างกายกำยำราวกับเป็นหมอนข้าง ขาเรียวสวยภายใต้ผ้าห่มผืนหนายกขึ้นก่ายเจ้าของร่างกายกำยำโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหวานซบลงบนแผงอกแกร่ง ปลายจมูกแนบชิดกับผิวเนื้ออย่างแนบแน่นเมื่อพักผ่อนจนเต็มที่ ฟีนิกซ์ค่อย ๆ ลืมตาอย่างช้า ๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความหนักอึ้งไปทั่วร่างกาย สายตาคมก้มมองที่กลางอกแกร่งทำให้เห็นว่าเป็นแขนเรียวเล็กที่พาดไว้ เขาเลิกผ้าห่มขึ้นอย่างเบามือเพื่อดูท่อนล่างที่รู้สึกหนักและก็เห็นว่าเป็นขาเรียวสวยที่เกี่ยวรั้งตัวเขาไว้ราวกับกลัวเขาหายริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะปรายตามองคนตัวเล็กที่นอนอยู่เคียงข้าง ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอเป่ารดหน้าอกแกร่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอการที่เธอนอนก่ายเขาแบบนี้เพราะเมื่อคืนหลังจากมั่นใจว่าเธอหลับไปแล้วเขาเลยดึงหมอนข้างออกเอง และไม่คิดว่าเธอจะพลิกตัวมานอนก่ายเขาแบบนี้เหมือนกันฟีนิกซ์เลือกที่จะนอนนิ่งไม่คิดจะปลุกให้เธอรู้สึกตัว เขาต้องการให้เธอตื่นขึ้นม

ตอนที่ 28 : ผู้หญิงของพี่มือเรียวเล็กจับไม้กวาด กวาดไปตามพื้นที่เต็มไปด้วยขนเป็ดจากหมอนใบใหญ่ พลางเหลือบมองเจ้าของร่างกายกำยำที่กึ่งนั่งกึ่งนอนด้วยความสบายอยู่บนเตียง ริมฝีปากบางขมุบขมิบบ่นอุบตลอดเวลาเพราะเขาก็มีส่วนทำห้องรกแต่เธอต้องทำความสะอาดคนเดียว ซึ่งเธอไม่สามารถทนดูห้องสกปรกได้ต่อให้ห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนเธอ"ทำรกกันทั้งสองคน ทำไมหนูต้องมาทำอยู่คนเดียว""พี่บอกให้รอแม่บ้านมาทำความสะอาดเธอไม่ยอมเองนี่""ชีวิตหนูเกิดมาต้องทำเองค่ะ มัวแต่งอมืองอเท้าจนเคยตัวก็ไม่ไหวหรอก อีกอย่างเราทำรกก็ต้องทำความสะอาดเองค่ะ"ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากเมื่อถูกเธอเหน็บแนมกึ่งด่าทอ สายตาคมจ้องมองหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเก็บกวาดห้องให้ ถึงปากจะบ่นแต่เธอก็ทำไปเรื่อย เหมือนแม่ของเขาที่ชอบบ่นพ่อแบบนี้แต่มือก็ทำไม่หยุด"มีที่ดูดฝุ่นไหมคะ""ไม่รู้อยู่ตรงไหน""เห้อ...บ้านตัวเองแท้ ๆ ไม่เคยรู้อะไรเลย""อย่างน้อยก็หาไม้กวาดกับที่ตักขยะมาให้เธอได้ละกัน""ค่ะ" ระรินกระแทกเสียงเล็กน้อยพลางส่ายหัวไปมาเบา ๆ"ถ้าพอใจแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จะได้พาไปส่งบ้านหรือจะอยู่ติวหนังสือกับพี่อีกสักคืน""ไม่ค่ะ" ระรินสวนกลับทันควัน