เข้าสู่ระบบระริน : "แต่เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ" ฟีนิกซ์ : "ลองไหมละ"
ดูเพิ่มเติมฟีนิกซ์ - ระริน
💚พระเอกธงเขียว💚
❌ไม่มีนอกกาย ❌ไม่มีนอกใจ
ฟีนิกซ์ อายุ 22
เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4
ลูกเจ้าของร้านทอง มาดนิ่งดูสุขุม แต่ถ้าได้รู้จักได้พูดคุยจะรู้ว่า 'ปากหมา'
เรื่องเล่นเด่น เรื่องเรียนเป็นลอง เช้าไม่ค่อยตื่น บ่ายไม่ค่อยเรียน
ชอบสังสรรค์ ใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ ไม่คิดจริงจังกับชีวิต
ฐานะ : ร่ำรวย พ่อแม่เปิดร้านทอง มีเงินเหลือกินเหลือใช้
สถานะ : โสด (คนคุยไม่นับ)
รูปร่าง : สูง 190 CM. ใบหน้าคม ผมสีดำสนิท นัยส์ตาดุดัน จมูกโด่งคม ริมฝีปากหนาหยักได้รูป
ใครจะคาดคิดว่าผู้ชายมาดนิ่งเจ้าเล่ห์และเสเพลก็เคยโดนหักอกมาก่อน
คติการคบผู้หญิง : ไม่คบกับผู้หญิงในมหา'ลัย
จากคนไม่เอาไหน แต่เมื่อได้ 'เอาเธอ' ก็กลายเป็นจุดเปลี่ยน
กลืนคำพูดตัวเองเมื่อได้ใกล้ชิดกับเธอ
.....
ระริน อายุ 19
เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1
หนึ่งในแก๊งสาวสวยที่ถูกขนานนามว่า 'แก๊งนางฟ้า'
ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มชวนมอง ทำให้หนุ่มใจสั่น
กล้าได้กล้าเสีย ไม่ยอมคน ไม่ชอบก็พูดออกมาตามตรง ไม่มีอ้อมค้อม
ชีวิตไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่ก็ไม่เคยทำให้ตัวเองด้อยค่า ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
เวลาว่างชอบอ่านหนังสือนิยาย วาดฝันชีวิตให้เจอผู้ชายดั่งพระเอกนิยาย
ฐานะ : ปานกลาง พ่อแม่ทำไร่ทำสวน อาศัยอยู่ในชุมชนเล็ก ๆ ที่มีธรรมชาติโอบล้อม
ผู้ชายในอุดมคติ : พระเอกนิยายสุดโรแมนติก หล่อ ขาว และอ่อนโยน
เพื่อนพาไปเลี้ยงฉลองในผับ ดันกลายเป็นวันเปลี่ยนชีวิต
เธอสมยอม เพราะตอนเมาทำให้เธอมองเขาเป็นพระเอกนิยายในฝัน
.....
© [ปี พ.ศ.๒๕๖๙ / ค.ศ. 2026] by
[นามปากกาโซลสตาร์]
"สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่ต่อ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน การกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย"
ตอนที่ 20 : ป้อนหน่อยระรินเดินมาถึงลานจอดรถของมหา'ลัย มือเรียวเล็กถือถุงหูหิ้วที่มีน้ำสามขวดสามแบบอยู่ด้านใน อีกมือถือถุงเสื้อผ้าของเขาที่ยังไม่ได้ให้เขาเสียทีสุดท้ายเธอก็ต้องทำตามความต้องการของเขาโดยการซื้อน้ำสหกรณ์ของมหา'ลัยและเดินมาให้เขาที่รถดวงตากลมโตมองเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงฝากระโปรงของรถยนต์พลางยืนสูบบุหรี่อย่างสบายใจ เท้าเรียวเล็กก้าวเดินไปหาเขาอย่างมั่นใจ"น้ำค่ะ" เธอยื่นถุงน้ำให้เขาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งฟีนิกซ์ปรายตามองเธอเพียงนิดก่อนจะมองถุงที่เธอส่งมาให้ พลางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเงยขึ้นมามองหน้าเธอ"หนูไม่รู้ว่าพี่ชอบน้ำอะไรก็เลยซื้อน้ำเปล่า น้ำอัดลม และน้ำผลไม้มาให้ หวังว่าจะมีน้ำที่พี่ชอบนะคะ" เธอเห็นว่าเขาเงียบไม่พูดอะไรและไม่รับสิ่งที่เธอยื่นให้เสียที เธอเลยจำเป็นต้องพูดเพื่อทำลายความเงียบ"พี่ชอบเบียร์กับเหล้า""ที่มหา'ลัยไม่มีขายน้ำที่พี่ต้องการหรอกค่ะ อีกอย่างของพวกนั้นไม่ได้ดีต่อสุขภาพเลยสักนิด""ที่เธอซื้อมาให้ก็มีแต่น้ำตาลทั้งนั้นดีต่อสุขภาพยังไง" คิ้วหนาเลิกขึ้นเชิงยียวนกวนประสาทคนตัวเล็ก"จิ๊" ระรินจิ๊ปากเสียงดังเมื่อเขากวนประสาทไม่จบสิ้น
ตอนที่ 19 : ติวส่วนตัวทว่าเขากลับไม่หยุดมือเรียวเล็กจิกหน้าขาตัวเองแน่นจนเจ็บแสบฟีนิกซ์โน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานมากขึ้นเรื่อย สายตาคมประสานดวงตากลมโตของเธอโดยไม่ละสายตาไปไหน รับรู้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอที่หายใจเข้าออกเร็วกว่าปกติบ่งบอกถึงอาการตื่นกลัวระรินดึงสติกลับมาและรีบหันหน้าหนีในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ริมฝีปากหนาจะโน้มมาแนบชิดริมฝีปากของเธอ แต่แล้วการหันหน้าหนีทำให้ดวงตากลมเบิกตาโพลงโตเพราะริมฝีปากหนานั้นแนบชิดลงบนแก้มนวลแทนอึกเธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่และรีบเขยิบตัวออกเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างฟีนิกซ์นั่งนิ่งกับความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ยังติดอยู่บริเวณปลายจมูกราวกับเอาปลายจมูกไปกระแทกกับปุยนุ่น กลิ่นหอมอ่อนจากแก้มเธอเหมือนกับกลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ ชวนหลงใหล ถึงเขากับเธอจะเคยมีอะไรกันมาแล้วหนึ่งครั้งก่อนหน้านี้ แต่เขาไม่เคยหอมแก้มเธอเลย"หนูว่าเราควรติวกันได้แล้ว" ระรินพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ให้สั่น เธอปรายตามองเขาที่นั่งนิ่งเหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ฟีนิกซ์หลุดออกจากภวังค์ความคิด และจ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะหยิบห
ตอนที่ 18 : ที่เดิมสถานการณ์ตึงเครียดเพราะความหวังของเพื่อนสาวทั้งสามคนอยู่ที่เธอ ถ้าเธอปฏิเสธก็เท่ากับว่าเพื่อนคนอื่นก็ต้องติวกันเอง ระรินหันมองหน้าเพื่อนทีละคนและสายตาของทั้งสามคนก็เต็มไปด้วยความหวังและลำบากใจ"ขอคุยกับระรินห้านาทีค่ะ""ไม่ต้องชิลิน ฉันให้พี่ฟีนิกซ์ติวให้และฉันจะมาติวพวกแกต่อเอง" ระรินรีบพูดตัดบทไม่อยากให้เพื่อนอึดอัดไปมากกว่านี้"แน่ใจนะ" ต้นหลิวโน้มใบหน้ามากระซิบที่ข้างหูระรินระรินพยักหน้าและมองต้นหลิวด้วยสายตาเรียบนิ่งทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ยิ่งไม่อยากเจอก็ยิ่งใกล้ชิด มีทางเดียวที่เธอเลือกได้คือเผชิญกับสิ่งที่เจอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยฟีนิกซ์ยกยิ้มมุมปากชอบใจในความใจกล้าของเธอ ตลอดทั้งวันมานี้เขารู้ดีว่าเธอกำลังหลบหน้าเขา"บ่ายสองไปเจอพี่ที่ห้องสมุด" ฟีนิกซ์ทิ้งบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะทิ้งท้าย "ที่เดิม"เจ้าของร่างกายกำยำลุกขึ้นเต็มความสูง และเดินผ่านหน้าทุกคนไปแบบไม่ร่ำลา ปล่อยปริศนาให้ทุกคนสงสัย ทันทีที่พ้นสายตาทุกคนริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากและเหล่ตามองกลุ่มเพื่อนและรุ่นน้องที่ไม่เข้าใจในคำพูดของเขา ซึ่งคนที่จะตอบไม่ใช่เขาแต่เป็นเธอระรินกำลังหมัดแ
ตอนที่ 17 : ขอให้ช่วยติวช่วงบ่ายหลังจากเลิกเรียนระรินเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับแก๊งเพื่อนสาว แต่ละคนอยู่ในสภาพที่อิดโรยและเมื่อยล้าเพราะอาจารย์อัดแน่นทฤษฎีตลอดสี่ชั่วโมงเต็ม เธอมองหน้าเพื่อนแต่ละคนพลางอมยิ้มเพราะบ่งบอกว่าเป็นวิชาที่ไม่สนุกเอาเสียเลย"เราจะรอดวิชานี้กันไปได้ใช่ไหม" ต้นหลิวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอื่อยอย่างไร้เรี่ยวแรง"ไม่รอดก็ต้องรอด เพราะถ้าไม่รอดวิชานี้แกได้กลับมาเรียนกับรุ่นน้องแน่นอน" พราวตอบกลับต้นหลิว พลางส่ายหัวเล็กน้อยอย่างเบื่อหน่าย และหันมองไปทางชิลินเมื่อนึกอะไรออก "ชิลินให้พี่ดีเซลช่วยติวสิ แล้วแกก็มาสอนพวกเรา พวกพี่เขาก็ต้องเคยเรียนกันมาก่อนอยู่แล้ว""แกมั่นใจแล้วใช่ไหมที่จะให้แก๊งนั้นช่วย" ชิลินถามย้ำอีกครั้งเพราะรู้ดีว่าแก๊งรุ่นพี่ที่สนิทไม่เอาไหนทั้งแก๊ง ขนาดแฟนตัวเองไม่ค่อยสนใจเรียนเท่าไหร่"ลองก็ไม่เสียหาย ถ้าพวกพี่เขาช่วยติวไม่ได้เราก็แค่รวมกลุ่มช่วยกันติวเหมือนวิชาอื่น" ต้นหลิวพูดเสริม"ถ้าแบบนั้นติวกันเองตั้งแต่แรกไม่ง่ายกว่าเหรอ ไม่ต้องไปขอความช่วยเหลือรุ่นพี่กลุ่มนั้นหรอก" ระรินรีบโต้แย้งทันทีอีกอย่างเธอก็ไม่อยากเจอเขาด้วย แค่เจอกันตอนรวมตัวก่อ





