Mag-log inระริน : "แต่เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ" ฟีนิกซ์ : "ลองไหมละ"
view moreฟีนิกซ์ - ระริน
💚พระเอกธงเขียว💚
❌ไม่มีนอกกาย ❌ไม่มีนอกใจ
ฟีนิกซ์ อายุ 22
เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4
ลูกเจ้าของร้านทอง มาดนิ่งดูสุขุม แต่ถ้าได้รู้จักได้พูดคุยจะรู้ว่า 'ปากหมา'
เรื่องเล่นเด่น เรื่องเรียนเป็นลอง เช้าไม่ค่อยตื่น บ่ายไม่ค่อยเรียน
ชอบสังสรรค์ ใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ ไม่คิดจริงจังกับชีวิต
ฐานะ : ร่ำรวย พ่อแม่เปิดร้านทอง มีเงินเหลือกินเหลือใช้
สถานะ : โสด (คนคุยไม่นับ)
รูปร่าง : สูง 190 CM. ใบหน้าคม ผมสีดำสนิท นัยส์ตาดุดัน จมูกโด่งคม ริมฝีปากหนาหยักได้รูป
ใครจะคาดคิดว่าผู้ชายมาดนิ่งเจ้าเล่ห์และเสเพลก็เคยโดนหักอกมาก่อน
คติการคบผู้หญิง : ไม่คบกับผู้หญิงในมหา'ลัย
จากคนไม่เอาไหน แต่เมื่อได้ 'เอาเธอ' ก็กลายเป็นจุดเปลี่ยน
กลืนคำพูดตัวเองเมื่อได้ใกล้ชิดกับเธอ
.....
ระริน อายุ 19
เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1
หนึ่งในแก๊งสาวสวยที่ถูกขนานนามว่า 'แก๊งนางฟ้า'
ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มชวนมอง ทำให้หนุ่มใจสั่น
กล้าได้กล้าเสีย ไม่ยอมคน ไม่ชอบก็พูดออกมาตามตรง ไม่มีอ้อมค้อม
ชีวิตไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่ก็ไม่เคยทำให้ตัวเองด้อยค่า ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
เวลาว่างชอบอ่านหนังสือนิยาย วาดฝันชีวิตให้เจอผู้ชายดั่งพระเอกนิยาย
ฐานะ : ปานกลาง พ่อแม่ทำไร่ทำสวน อาศัยอยู่ในชุมชนเล็ก ๆ ที่มีธรรมชาติโอบล้อม
ผู้ชายในอุดมคติ : พระเอกนิยายสุดโรแมนติก หล่อ ขาว และอ่อนโยน
เพื่อนพาไปเลี้ยงฉลองในผับ ดันกลายเป็นวันเปลี่ยนชีวิต
เธอสมยอม เพราะตอนเมาทำให้เธอมองเขาเป็นพระเอกนิยายในฝัน
.....
© [ปี พ.ศ.๒๕๖๙ / ค.ศ. 2026] by
[นามปากกาโซลสตาร์]
"สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่ต่อ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน การกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย"
ตอนที่ 47 : เติมเต็มกันและกัน (ตอนจบ)เลี้ยงฉลองปิดเทอม ณ ผับชื่อดังที่คุ้นเคยเสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับในยามราตรี แสงไฟหลากสีสาดส่องตามจังหวะเพลง ผู้คนต่างออกมาดื่มสังสรรค์และเคลื่อนไหวร่างกายตามท่วงทำนองอย่างอิสระ เช่นเดียวกันกับแก๊งสี่หนุ่มและแก๊งสี่สาวที่มาผับแห่งนี้เพื่อปลดปล่อยและเลี้ยงฉลองหลังจากสอบวันสุดท้ายผ่านพ้นไปได้ด้วยดีบรรยากาศความตึงเครียดจากช่วงสอบที่ผ่านมาถูกสลัดทิ้งไปจนหมด ใบหน้าของแต่ละคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างผ่อนคลายฟีนิกซ์นั่งเคียงข้างระรินแทบจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ดีเซลนั่งโอบกอดชิลินไว้ในอ้อมแขน ต่างจากโอโซนและพอร์ชที่นั่งบนโซฟาเพียงลำพังไร้เงาสาวข้างกาย เช่นเดียวกับพราวและต้นหลิวที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักโดยไม่มีหนุ่มข้างกาย"ดื่ม ๆ วันนี้ไอ้ดีเซลมันบอกเลี้ยงไม่อั้น" พอร์ชยกแก้วเหล้าขึ้นเหนือโต๊ะตรงกลางวงส่งสัญญาณให้ทุกคนทำตามแก้วเหล้าหลายใบถูกยกขึ้นตามกัน ก่อนจะเคลื่อนเข้ามากระทบกันตรงกลางเปล้ง..."cheers""สอบเสร็จสักทีโว้ย สถานีต่อไปวัยทำงาน" โอโซนพูดเสียงดังพลางกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมดราวกับปลดปล่อยความอัดอั้นที่สะสมมานานระรินโน้มใบหน้าไปใกล้ใบ
ตอนที่ 46 : สุขสมหวังณ โรงอาหารของมหา'ลัยโอโซน ดีเซล และพอร์ชยืนหลบมุมที่พอพ้นสายตาผู้คนเคียงข้างด้วยสามสาว ต้นหลิว ชิลิน และพราว สายตาของทุกคนจ้องมองไปยังฟีนิกซ์กับระรินที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อเห็นภาพเพื่อนกำลังมีความสุขระรินนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปพลาง ๆ ทว่าปากยังเคี้ยวตุ้ย ๆ ขณะฟีนิกซ์คอยป้อนข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ถึงปากเพื่อไม่ให้มือของระรินเปื้อน ทั้งสองคนผลัดกันกินอย่างไม่สนใจสายตาใครราวกับทั้งโรงอาหารมีกันเพียงสองคน"จะเข้าไปตอนนี้ก็กลัวขัดจังหวะ" พอร์ชยกยิ้มมุมปากสายตาคมจ้องมองคู่รักที่กำลังสวีทหวานไม่แคร์สื่อทุกคนชะงักฝีเท้าตั้งแต่เดินเข้ามาบริเวณโรงอาหารของมหา'ลัยและยืนดูเหตุการณ์นี้กันมาสักพักใหญ่ แต่ละคนไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปขัดจังหวะความสุขของเพื่อนพราวชำเลืองมองพอร์ชเพียงนิดก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนสาวที่กำลังอิ่มเอมกับความรัก"ยัยเด็กที่ชอบอ่านนิยายเพ้อฝัน ตอนนี้โตเป็นสาวแล้วสินะ" ต้นหลิวพูดพลางอมยิ้ม ทุกคนรู้ดีว่าระรินชอบอ่านนิยายมาก และวาดฝันอยากมีแฟนหนุ่มที่แสนอ่อนโยนดั่งพระเอกนิยาย ตอนนี้ระรินได้ผู้ชายแบบที่ต้องการ
ตอนที่ 45 : ไร้เรี่ยวแรงคาเตียงสองวันต่อมาดวงตากลมโตมองเจ้าของร่างกายกำยำที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ เขาดูกระปรี้กระเปร่าเหมือนกับดื่มน้ำวันละสองลิตร ทว่าต่างกับเธออย่างสิ้นเชิง ร่างกายเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่แรงจะลุกจากที่นอนยังไม่มี สองวันสองคืนเต็มที่เธอโดนเขาลงโทษอย่างหนัก จนตอนนี้เธอต้องนอนเป็นผักอยู่บนเตียง ขยับตัวแทบไม่ได้เพราะปวดร้าวไปทั่วร่างกายอาการของคนป่วยหยอดน้ำข้าวต้มมันเป็นอย่างนี้นี่เองฟีนิกซ์เดินมายืนอยู่ข้างเตียง ใช้สายตาคมสำรวจร่างอรชรพลางยกยิ้มมุมปากถูกใจในผลงานตัวเอง ร่างอรชรนอนเปลือยอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แต่ยังพอเห็นลำคอระหงที่เต็มไปด้วยรอยช้ำสีแดงรอบลำคอเป็นผลงานที่เขาสร้างไว้เอง"ยิ้มอะไรคะ ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำมากเหรอคะ" ระรินมองเขาตาขวางพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดันฟุบฟีนิกซ์ล้มตัวลงนั่งลงข้างเตียงเคียงข้างคนตัวเล็กที่กำลังขู่ฟ่อ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่บดบังใบหน้าหวานออกอย่างแผ่วเบา"ภูมิใจที่สุดเลย จะมาโทษพี่คนเดียวไม่ได้นะต้องโทษตัวเองที่ปิดบังพี่มาสองเดือนเต็ม ๆ""หนูไม่ได้ปิดบัง แค่จะบอกตอนเกรดออก""โดนขนาดนี้ยังจะกล้าเถียงอีกนะ เถียงเก่
ตอนที่ 44 : จัดการเด็กโกหกสองเดือนผ่านไประรินเลื่อนโทรศัพท์เล่นไปพลาง ๆ กดเข้าอินสตาแกรมระหว่างที่ว่าง ทว่าสตอรี่ของฟีนิกซ์โชว์ขึ้นอยู่คนแรก ก่อนหน้านี้เขาและเธอกดติดตามกันแล้ว และถ้าใครคนใดคนหนึ่งลงสตอรี่หรือลงรูปก็จะเห็นริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเมื่อสตอรี่ของเขาเป็นภาพที่เธอนอนหลับ ผ้าห่มปิดเกือบทั้งหน้า เห็นเพียงแค่ตาและแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด น่าจะเป็นสภาพตอนเช้าที่เธอยังไม่ตื่นแต่เขาตื่นก่อน เพราะเมื่อคืนเธอมานอนกับเขาที่บ้านในช่วงวันหยุด"ลงแบบนี้สาวไม่หายหมดเหรอคะ" ระรินแซวเล่นและยกโทรศัพท์ให้เขาเห็นว่าเธอพูดถึงเรื่องสตอรี่ที่เป็นรูปของเธอ"ไม่แคร์อยู่แล้ว เพราะคนที่พี่แคร์นั่งอยู่ตรงนี้" สายตาคมจ้องมองระรินบ่งบอกว่าเขาไม่เคยกังวลเรื่องที่เธอพูดเลยสักนิด เพราะเขามั่นใจว่าเธอคือคนรักคนสำคัญเลยอยากป่าวประกาศให้ทุกคนรู้นอกจากเขามีเจ้าของแล้ว เธอก็มีเจ้าของแล้วเหมือนกัน"ป่านนี้แก๊งพี่อ้วกกันเป็นแถว ๆ แล้วค่ะ"ฟีนิกซ์ไม่ได้ตอบแต่ยื่นโทรศัพท์ให้เธออ่านในกลุ่มไลน์ 'สี่ตัวร้อย รอคอย(ห)' ที่มีการพูดคุยกันอย่างดุเดือดไปก่อนหน้านี้โอโซน : (รูปสตอรี่ของฟีนิกซ์)โอโซน : อยากจ
ตอนที่ 42 : ตื่นมาไม่เจอตกดึกดวงตากลมโตชำเลืองมองเจ้าของร่างกายกำยำที่นอนตะแคงกอดเธอไว้แน่น ทำให้ใบหน้าหวานซุกเข้าหาแผงอกแกร่งที่เปลือยเปล่าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ท่อนแขนแกร่งเกี่ยวรั้งตัวเธอไว้ราวกับกลัวเธอจะหายไปทั้งที่ในนี้คือห้องนอนของเธอ"ไหนใครบอกว่าชอบนอนพื้นแข็ง ๆ คะ""ปวดหลัง" ฟีนิกซ์เอ่ยเสีย
ตอนที่ 1 : คุณชายตื่นเที่ยงรถสองแถวสีแดงจอดเทียบท่าเมื่อเข้ามาในตัวเมืองของจังหวัดเชียงใหม่ ผู้คนทยอยกันลงจากรถรวมถึงระรินที่เก็บหนังสือนิยายตั้งแต่รู้ว่ารถใกล้จะถึงปลายทาง ทุกคนเดินไปยังบริเวณหน้ารถและจ่ายเงินให้คนขับ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปตามทาง โดยที่ระรินเดินไปทางรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่จอดร
บทนำบรื้นนนเสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าขณะแล่นไปตามถนนที่ตัดผ่านชุมชนเล็ก ๆ ในเช้าตรู่ของวันใหม่หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษามหา'ลัยเป็นเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์คันนี้ มือเรียวเล็กกำแฮนด์แน่น สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่บางจังหวะมีเหลือบมองสองข้างทางด้วยความคุ้นเคยแสงแดดอ่อนยามเช้าค่อย ๆ ทอปร
ข้ามเส้นความรู้สึกฟีนิกซ์ - ระริน💚พระเอกธงเขียว💚❌ไม่มีนอกกาย ❌ไม่มีนอกใจ ฟีนิกซ์ อายุ 22 เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4ลูกเจ้าของร้านทอง มาดนิ่งดูสุขุม แต่ถ้าได้รู้จักได้พูดคุยจะรู้ว่า 'ปากหมา'เรื่องเล่นเด่น เรื่องเรียนเป็นลอง เช้าไม่ค่อยตื่น บ่ายไม่ค่อยเรียนชอบสังสรรค์ ใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ





