ข้ามเส้นความรู้สึก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บทนำบรื้นนนเสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าขณะแล่นไปตามถนนที่ตัดผ่านชุมชนเล็ก ๆ ในเช้าตรู่ของวันใหม่หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษามหา'ลัยเป็นเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์คันนี้ มือเรียวเล็กกำแฮนด์แน่น สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่บางจังหวะมีเหลือบมองสองข้างทางด้วยความคุ้นเคยแสงแดดอ่อนยามเช้าค่อย ๆ ทอประกายลงบนท้องฟ้าแต่งแต้มสีเหลืองทองผสมกลมกลืนกับสีฟ้าคราม เมฆสีขาวลอยจับตัวกันเหมือนปุยนุ่นกระจายเกาะกลุ่มกันอยู่ทั่วท้องฟ้าราวกับภาพวาดจากจิตรกรมืออาชีพ ฝูงนกหลายสิบตัวโผบินฉวัดเฉวียนออกหากินเหนือผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์ ต้นไม้เขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตาบนภูเขาสูงสลับซับซ้อน บางต้นกำลังผลิดอก บางต้นกำลังออกผล บ่งบอกว่าฤดูร้อนของประเทศไทยได้มาถึงแล้วท่ามกลางผืนป่าที่เขียวขจีมีชุมชนเล็ก ๆ ตั้งอยู่ บ้านหลายหลังปลูกสร้างบนพื้นที่ของตัวเอง บางหลังตั้งห่าง บางหลังอยู่ใกล้กัน แต่ก็อยู่รวมกันจนกลายเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ บ้านบางหลังสร้างด้วยปูนซีเมนต์อย่างแข็งแรงคงทน บางหลังยังคงเป็นบ้านไม้เก่าแก่ ทุกคนอยู่ที่นี่กันมาอย่างยาวนานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษจนทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้สนิทสนมและคุ้นเคยกันเหมือนญาติพี่น้องถน

ตอนที่ 2 : อยากให้มีเมียหลังจากไถฟีตอินสตาแกรม เปิดเช็กเฟสบุ๊คจนหนำใจก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง ความหิวก็เข้ามาทักทายจนทำให้ฟีนิกซ์เดินออกจากห้องและลงมายังชั้นล่างของบ้าน ซึ่งบ้านของเขาเปิดร้านทอง ทำให้บริเวณหน้าบ้านกับตรงที่เขายืนถูกปิดกั้นไว้อย่างมิดชิดทำให้คนที่มาซื้อทองที่ร้านจะไม่เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านในตัวบ้าน ซึ่งสภาพของเขาตอนนี้ก็ไม่เหมาะกับการเจอผู้คนสักเท่าไหร่ เพราะตอนนี้เขาสวมเพียงแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น แม้แต่กางเกงในยังไม่ได้ใส่ เป็นเรื่องปกติสำหรับเขาที่ไม่ชอบใส่เสื้อผ้าอยู่บ้าน"ม๊าครับผมหิว" เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว"ตื่นมาก็หิว เมื่อคืนม๊านึกว่ากินเหล้าจนอิ่ม" เดือนฉายบ่นลูกชายตัวแสบแต่เธอก็ทำอาหารไว้ตั้งแต่เช้าอยู่แล้ว รู้ดีว่าลูกชายฟื้นจากอาการมึนเมาก็จะร้องหิวข้าวเหมือนเด็กร้องหิวนม "กับข้าวอยู่บนโต๊ะกินข้าว ตักข้าวเอาเอง"ฟีนิกซ์ยกยิ้มมุมปากชอบใจและเดินไปหาแม่สุดที่รักพร้อมกับโอบกอดจากด้านหลังและหอมแก้มฟอดใหญ่ อีกทั้งยังใช้คางเกยไหล่ของแม่อย่างออดอ้อนฟอดต้องอ้อนไว้ก่อนเพราะรู้ดีว่าแม่ต้องบ่น อย่างน้อยเอาน้ำเย็นเข้าลูบแรงบ่นจะ

ตอนที่ 4 : รวมกลุ่มแก๊งช่วงเที่ยงของวันเดียวกันระรินชะเง้อมองแก๊งเพื่อนสาวเมื่อเดินมาถึงโรงอาหารของมหา'ลัย หลังจากเธอไปนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่ในห้องสมุดพักใหญ่รู้ตัวอีกทีก็เกือบเที่ยงพอดี ขณะนั้นเองเพื่อนก็ไลน์มาบอกว่าถึงมหา'ลัยแล้วและรออยู่ที่โรงอาหารทำให้เธอตัดสินใจเก็บหนังสือนิยายและออกมาจากห้องสมุดซึ่งตอนที่เธอลุกออกจากมุมอ่านหนังสือนั้น พี่ฟีนิกซ์ยังหลับสนิทอยู่ที่เดิมเธอจึงไม่คิดจะปลุกเขาเพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของเธอเลยสักนิดเมื่อกวาดสายตาไปรอบ ๆ โรงอาหารก็เห็นเพื่อนสาวนั่งรวมกลุ่มกันที่โต๊ะและยังมีแก๊งรุ่นพี่ปีสี่นั่งอยู่ด้วยเหมือนเคย ขาดก็แต่เจ้าของร่างสูงที่ยังหลับอยู่ในห้องสมุดเท่านั้นเอง"ระริน"ชิลินโบกมือและเรียกชื่อเธอ ชิลินคือเพื่อนสาวคนสนิทที่มาจากกรุงเทพและเป็นสาวแก่นแสบจนคว้าใจพี่รหัสตัวเองมาครอบครอง พี่รหัสที่ว่าก็คือพี่ดีเซล เคยเป็นคู่ปรับกันมาก่อนด้วยซ้ำแต่ไม่รู้ทำไมถึงก่อเกิดความรักขึ้นได้ แต่พี่ดีเซลก็รักชิลินมากจนตามติดเป็นเงา ส่วนที่นั่งอยู่ข้างขวาของชิลินคือต้นหลิว เพื่อนสาวคนสนิทที่ซี้กันมาก่อนจะเข้ามหา'ลัย ถัดไปนั้นก็เป็นพราวเพื่อนสาวอีกคนที่เพิ่งมารู้จั

ตอนที่ 6 : ช่วยซ่อม"เฮ้อ" เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อประสบการณ์การซ่อมรถของเธอแทบจะเป็นศูนย์ ทำให้เธอตัดสินใจที่จะประคองรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าไปร้านซ่อมรถที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก แล้วค่อยโทรให้พ่อออกมารับหมับจู่ ๆ ก็มีแรงยื้อจากด้านหลังทำให้รถเคลื่อนต่อไปไม่ได้ ระรินชะงักทันทีก่อนจะหันกลับมามอง คิ้วเรียวสวยขมวดเล็กน้อยที่เห็นเขายังอยู่ตรงนี้ ตอนที่เธอลงจากรถเขาไม่แม้แต่เหลียวหลังมองคิดว่าเขาส่งเธอเสร็จก็กลับไปแล้ว"ถอยไป" ฟีนิกซ์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบกึ่งออกคำสั่ง"พี่จะทำอะไรรถหนู"ฟีนิกซ์จ้องมองใบหน้าหวานและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"พี่ไม่เอาเศษเหล็กไปขายกินหรอกนะ ถอย!""ชิ" ระรินจิ๊ปากอย่างหมั่นไส้แสดงออกถึงความไม่พอใจกับคำพูดเหน็บแนมของเขาแต่ก็ยอมปล่อยมือออกจากแฮนด์รถตัวเองและถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพื่อให้เขาเข้ามายืนแทนที่เธอฟีนิกซ์ก้มลงสำรวจสภาพรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าเพื่อหาสาเหตุที่สตาร์ทไม่ติด ในขณะที่ระรินได้แต่ยืนมองการกระทำของเขาอยู่เงียบ ๆ แม้ในใจจะไม่พอใจในความปากเสียของเขาอยู่ไม่ถึงห้านาทีฟีนิกซ์ก็หาสาเหตุของรถที่สตาร์ทไม่ติดเจอ"สักแต่จะขับ ไม่รู้จักดูหัวเทียน"ถึง

ตอนที่ 8 : ไม่เต็มใจทำระรินลงจากรถสองแถวเมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง เท้าเรียวเล็กสาวเท้าเดินไปยังจุดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อให้ไปส่งหน้ามหา'ลัย วันนี้เธอไม่ได้แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งแต่อย่างใดเพราะวันนี้เธอสายมากแล้วไม่มีเวลาให้หยุดซื้อเลยด้วยซ้ำ เธอเดินจ้ำอ้าวแบบไม่ได้สนใจใครเลยจนกระทั่ง...ประตูกระจกร้านทองถูกผลักออกมาพร้อมกับเจ้าของร่างกายกำยำใส่เสื้อช็อปคณะวิศวะออกมาพอดีกึกเท้าเรียวเล็กหยุดชะงัก ดวงตากลมโตจับจ้องเจ้าของร่างกายกำยำด้วยแววตาเรียบนิ่ง เป็นความรู้สึกที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาคิ้วหนาของฟีนิกซ์เลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อบังเอิญออกมาเจอเธอพอดี สายตาคมจ้องมองเธอที่มีอาการหอบเหนื่อยคล้ายกับพึ่งรีบร้อนมาก่อนหน้านี้ระรินดึงสติกลับมา เธอจึงยกมือไหว้พร้อมเอ่ยทักทายรุ่นพี่คณะตามมารยาท"สวัสดีค่ะ""อืม"เธอได้ยินเสียงตอบรับจากในลำคอ และด้วยที่ตอนนี้เธอต้องรีบทำให้เธอเลือกที่จะเดินเบี่ยงตัวเพียงนิดเพื่อก้าวเดินต่อฟีนิกซ์มองหญิงสาวร่างเล็กที่ค่อย ๆ เดินผ่านหน้าไปทำให้สายตาคมมองตามเธอ กระทั่งสมองก็สั่งการให้เอ่ยชวนเธอ"ไปกับพี่ไหม พี่จะไปมหา'ลัยพอดี"เท้าเรียวเล็กหยุด