บททั้งหมดของ ข้ามเส้นความรู้สึก: บทที่ 41 - บทที่ 49

ตอนที่ 39 : เปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีฟีนิกซ์ผลักประตูกระจกของร้านทองก่อนจะเดินเข้ามาด้านในร้านโดยมีระรินเดินตามหลังมาติด ๆดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นพ่อกับแม่ของเขาที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พอดี ทำให้เธอรีบยกมือไหว้แสดงความเคารพอย่างนอบน้อมและฉีกยิ้มกว้างด้วยความคุ้นเคย"พาลูกสาวป๊ากับม๊ามากินข้าวที่บ้านครับ" ฟีนิกซ์บอกเดือนฉายและศักดิ์ชัยพลางเหล่ตามองคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มแป้นแล้น"ไม่บอกไม่กล่าวล่วงหน้า ก็ต้องมาช่วยม๊าทำนะ" เดือนฉายเดินออกมาหาระรินและระบายยิ้มกว้างต้อนรับอย่างเป็นมิตร"ได้ค่ะ" เธอตกปากรับคำแบบไม่ลังเล"วันนี้เลิกเรียนเร็วเหรอ?" ศักดิ์ชัยเอ่ยถาม"ผมพาน้องโดดครับ" ฟีนิกซ์พูดด้วยเสียงหนักแน่นเดือนฉายยกมือตีที่แขนแกร่งของลูกชายเมื่อเห็นว่าลูกนิสัยเสียและยังชวนคนอื่นนิสัยเสียตามด้วยเพลี๊ยะ"โอ๊ย ผมเจ็บนะม๊า" ฟีนิกซ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกตีแบบไม่ทันได้ตั้งตัว พานทำให้มือหนายกขึ้นมาลูบบริเวณที่โดนตี "มือหนักทั้งคู่"ระรินฉีกยิ้มแบบไม่สะทกสะท้านที่เขาเหน็บแนมเธอไปด้วย"หนูเต็มใจโดดเหมือนกันค่ะเพราะครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฟีนิกซ์จะโดดเรียน เขาสัญญากับหนูไว้แล้วว่าจะไม่โดดเรี

ตอนที่ 41 : ไปมาหาสู่รถยนต์ของฟีนิกซ์ขับมาจอดหน้าบ้านของระริน ไม่ต้องจอดแบบหลบซ่อนที่ต้นไม้ใหญ่อีกต่อไป ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเมื่อเห็นพ่อกับแม่นั่งรออยู่หน้าบ้าน ทว่าไม่ได้รอเธอแต่รอคนที่นั่งอยู่เคียงข้างเธอต่างหากเขาได้เป็นลูกชายคนใหม่ของบ้าน เหมือนที่เธอกลายเป็นลูกสาวคนใหม่ของบ้านเขา"พ่อกับแม่คงทำกับข้าวรอพี่แล้วล่ะ ของที่ซื้อมาน่าจะเอาไว้กินพรุ่งนี้" ระรินพูดติดตลกเพราะก่อนหน้านี้เธอกับเขาแวะตลาดคลองถมที่คุ้นเคย แต่คราวนี้เราไม่ได้หาอะไรกินเพียงแค่อยากมีเวลาเดินเล่นด้วยกัน และซื้อกับข้าวเข้าบ้าน อีกอย่างเธอกับเขารู้ว่าจะต้องกลับมากินข้าวที่บ้านก่อนหน้านี้เธอได้โทรบอกที่บ้านไว้แล้ว และน้ำเสียงของคนที่รู้ว่าวันนี้จะมีลูกชายคนใหม่มากินด้วยก็ตื่นเต้นไม่น้อย"ตำแหน่งลูกรักบ้านนี้ต้องเป็นพี่อยู่แล้ว" ฟีนิกซ์พูดอย่างภาคภูมิใจ"เหอะ ได้ทีเอาใหญ่" ระรินกระแทกเสียงหัวเราะและมองเขาตาขวางทั้งที่รู้สึกดีใจที่เขาเข้ากับครอบครัวเล็ก ๆ ของเธอได้ และเขาก็ไม่ถือตัวเลยสักนิดทั้งที่ฐานะของครอบครัวเธอค่อนข้างลำบาก นั่งกินข้าวที่พื้นด้วยซ้ำมือหนาเอื้อมไปหยิกแก้มนวลอย่างมันเขี้ยว จนทำให้คนตัวเล็กยิ้มก

ตอนที่ 43 : ลองใช้ชีวิตแบบเธอรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าขับมาจอดในที่ประจำเพื่อขึ้นรถสองแถวเข้าตัวเมือง ทว่าคราวนี้กลับไม่ใช่เธอที่เป็นคนขับมาด้วยที่รถยนต์ของเขาสายไฟขาดทำให้ต้องเรียกรถมายกตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้เลยลองใช้ชีวิตที่เธอเป็นในทุกวัน เป็นอะไรที่แปลกใหม่และไม่ได้รู้สึกขัดต่อความรู้สึกดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มร่างกายกำยำกำลังล็อกมอเตอร์ไซต์คันเก่าเพื่อป้องกันโดนขโมยพานทำให้ริมฝีปากบางระบายยิ้มชอบใจ ไม่คิดว่าคนที่เคยซ่อมรถคันนี้และมาส่งเธอตรงนี้ในเมื่อก่อนจะเป็น 'แฟน' ในวันนี้ไม่เคยคิดว่าลูกชายร้านทองจะยอมนอนกับเธอในห้องเล็กที่ไร้เครื่องปรับอากาศได้ทั้งคืน ไม่คิดว่าเขาจะนั่งกินข้าวที่พื้นได้อย่างสบายใจ และไม่เคยคิดว่าเขาจะเข้ากับครอบครัวที่แสนธรรมดาได้คนที่จิกกัดกันตลอดเวลาในเมื่อก่อนกลายเป็นคนที่ทำให้หัวใจของเธอกระชุ่มกระชวย และมีเป้าหมายในชีวิตมากขึ้น"พี่นั่งได้ไหม" เธอเอ่ยถามเมื่อเขาเดินเข้ามาหา พลางส่งสายตาไปที่รถสองแถวที่จอดอยู่ไม่ไกลฟีนิกซ์มองตามสายตาของเธอพลางไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะพูดให้เธอสบายใจและหลงตัวเองนิดหน่อยเพื่อให้เธอหมั่นไส้"ทำไมจะนั่งไม่ได้

ตอนที่ 45 : ไร้เรี่ยวแรงคาเตียงสองวันต่อมาดวงตากลมโตมองเจ้าของร่างกายกำยำที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ เขาดูกระปรี้กระเปร่าเหมือนกับดื่มน้ำวันละสองลิตร ทว่าต่างกับเธออย่างสิ้นเชิง ร่างกายเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่แรงจะลุกจากที่นอนยังไม่มี สองวันสองคืนเต็มที่เธอโดนเขาลงโทษอย่างหนัก จนตอนนี้เธอต้องนอนเป็นผักอยู่บนเตียง ขยับตัวแทบไม่ได้เพราะปวดร้าวไปทั่วร่างกายอาการของคนป่วยหยอดน้ำข้าวต้มมันเป็นอย่างนี้นี่เองฟีนิกซ์เดินมายืนอยู่ข้างเตียง ใช้สายตาคมสำรวจร่างอรชรพลางยกยิ้มมุมปากถูกใจในผลงานตัวเอง ร่างอรชรนอนเปลือยอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แต่ยังพอเห็นลำคอระหงที่เต็มไปด้วยรอยช้ำสีแดงรอบลำคอเป็นผลงานที่เขาสร้างไว้เอง"ยิ้มอะไรคะ ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำมากเหรอคะ" ระรินมองเขาตาขวางพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดันฟุบฟีนิกซ์ล้มตัวลงนั่งลงข้างเตียงเคียงข้างคนตัวเล็กที่กำลังขู่ฟ่อ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่บดบังใบหน้าหวานออกอย่างแผ่วเบา"ภูมิใจที่สุดเลย จะมาโทษพี่คนเดียวไม่ได้นะต้องโทษตัวเองที่ปิดบังพี่มาสองเดือนเต็ม ๆ""หนูไม่ได้ปิดบัง แค่จะบอกตอนเกรดออก""โดนขนาดนี้ยังจะกล้าเถียงอีกนะ เถียงเก่

ตอนที่ 47 : เติมเต็มกันและกัน (ตอนจบ)เลี้ยงฉลองปิดเทอม ณ ผับชื่อดังที่คุ้นเคยเสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับในยามราตรี แสงไฟหลากสีสาดส่องตามจังหวะเพลง ผู้คนต่างออกมาดื่มสังสรรค์และเคลื่อนไหวร่างกายตามท่วงทำนองอย่างอิสระ เช่นเดียวกันกับแก๊งสี่หนุ่มและแก๊งสี่สาวที่มาผับแห่งนี้เพื่อปลดปล่อยและเลี้ยงฉลองหลังจากสอบวันสุดท้ายผ่านพ้นไปได้ด้วยดีบรรยากาศความตึงเครียดจากช่วงสอบที่ผ่านมาถูกสลัดทิ้งไปจนหมด ใบหน้าของแต่ละคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างผ่อนคลายฟีนิกซ์นั่งเคียงข้างระรินแทบจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ดีเซลนั่งโอบกอดชิลินไว้ในอ้อมแขน ต่างจากโอโซนและพอร์ชที่นั่งบนโซฟาเพียงลำพังไร้เงาสาวข้างกาย เช่นเดียวกับพราวและต้นหลิวที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักโดยไม่มีหนุ่มข้างกาย"ดื่ม ๆ วันนี้ไอ้ดีเซลมันบอกเลี้ยงไม่อั้น" พอร์ชยกแก้วเหล้าขึ้นเหนือโต๊ะตรงกลางวงส่งสัญญาณให้ทุกคนทำตามแก้วเหล้าหลายใบถูกยกขึ้นตามกัน ก่อนจะเคลื่อนเข้ามากระทบกันตรงกลางเปล้ง..."cheers""สอบเสร็จสักทีโว้ย สถานีต่อไปวัยทำงาน" โอโซนพูดเสียงดังพลางกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมดราวกับปลดปล่อยความอัดอั้นที่สะสมมานานระรินโน้มใบหน้าไปใกล้ใบ