All Chapters of ข้ามเส้นความรู้สึก: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 30 : เข้าหาครอบครัวเธอ"ถ้าเอามาคืนแล้วได้เจอเธอ ไม่ว่าจะไกลแค่ไหนพี่ก็เอามาคืน"เวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าสิบนาทีที่ทั้งสองคนยืนประสานสายตากันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ราวกับกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองและคำพูดนั้นก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวลมเย็นพัดผ่านใบหน้าหวานและใบหน้าคมคายจนในที่สุดก็ฉุดให้ทั้งคู่หลุดออกจากภวังค์"อะ เอ่อ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่กลับไปได้แล้วค่ะ" เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยเพราะคำพูดของเขาก่อนหน้านี้ยังโลดแล่นอยู่ในหัวตลอดเวลา"ระรินเอ๊ย ชวนพี่เขากินข้าวกินปลาก่อนก็ได้นะลูก" สายสุดาตะโกนออกมาเพื่อให้ลูกสาวได้ยิน"ขอบคุณครับ ผมกำลังหิวอยู่พอดี" ฟีนิกซ์ตะโกนตอบทันที พลางยกยิ้มมุมปากก่อนจะรีบเดินเข้าบ้านของเธอ"แต่พี่เพิ่งกินที่ตลาดคลองถมมาเองนะ กินตั้งหลายอย่าง" ระรินตะโกนไล่หลังทั้งที่ตอนที่เดินตลาดคลองถมด้วยกันไม่ได้กินแค่ปลาหมึกย่าง แต่กินหลายอย่างมากจนเธออิ่มจนพุงแทบปริ ซึ่งทุกอย่างที่เธอซื้อกินก็จะป้อนเขา เธอมั่นใจเลยว่าเขาต้องอิ่มพอ ๆ กับเธอแน่นอน แต่ทำไมไม่ปฏิเสธคำเชิญชวนของแม่ รวมถึงแม่ก็ชวนได้เวลาที่เหมาะเจาะพอดีอีก ช้ากว่านี้สักสิบนาทีเขาคงกลับไปแล้

ตอนที่ 32 : มัดมือชกพาเที่ยวเท้าแกร่งยันพื้นเพื่อให้ชิงช้าที่ตัวเองนั่งโยกไปโยกมาระหว่างรอเธอจัดการตัวเอง สายตาคมก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองเพียงนิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองวิวตรงหน้าเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขานั่งรอเธออยู่ตรงนี้ ริมฝีปากหนาระบายยิ้มบาง ๆ นึกตลกตัวเองที่ทนรอเด็กคนหนึ่งที่ไม่ชอบหน้าได้นานขนาดนี้ ปกติเขาไม่ชอบรอใครนานเกินห้านาทีด้วยซ้ำตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ทำให้ฟีนิกซ์หยุดความคิด ริมฝีปากหนาเปลี่ยนเป็นเส้นตรงก่อนจะหันหน้าไปมองคนที่เดินมาจากด้านหลัง สายตาคมมองร่างอรชรที่สะกดสายตาจนทุกอย่างเงียบสงัดราวกับเธอดึงเขาตกลงไปในหลุมพรางบางอย่างระรินจ้องมองเจ้าของร่างสูงที่นั่งอยู่ที่ชิงช้าตัวโปรดของเธอ ผมยาวสลวยถูกดันลอนเบา ๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าหวานละมุนมากย่ิงขึ้นเธอสวมเสื้อสายเดียวพอดีตัวและสวมเสื้อคลุมทับอีกชั้น เคียงคู่กับกระโปรงสั้นเหนือเข่าทำให้โชว์ขาเรียวสวย เท้าเรียวเล็กสวมคัชชูส้นเตี้ยให้เข้ากับชุดวันนี้ ซึ่งเขาบอกเธอเองว่าจะไปคาเฟ่ เธอก็แค่แต่งตัวให้เข้ากับตรีมคาเฟ่เท่านั้นทว่าเขากับนิ่งงันราวกับหุ่นทั้งที่เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเขานานหลายนาทีแล

ตอนที่ 34 : ลองเปิดใจปั่ก/ปั่กเสียงประตูรถยนต์ปิดในเวลาใกล้เคียงกัน จากนั้นเครื่องยนต์ถูกสตาร์ทอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบถอยรถออกจากจุดจอดรถทั้งคู่ชำเลืองมองกันด้วยอาการเหนื่อยหอบและระบายยิ้มกว้างส่งให้กันกับเรื่องสนุกที่เกิดขึ้น เสียงลมหายใจดังประสานกันพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ"เฮ้อ" ระรินถอนหายใจออกมาเสียงดังฟีนิกซ์เป่าลมออกจากปากกับอาการเหนื่อยหอบที่วิ่งหนีเจ้าหน้าที่แต่ก็สร้างความสนุกให้กับเขาไม่น้อย เท้าแกร่งเหยียบคันเร่งออกจากจุดชมทุ่งดอกไม้อย่างรวดเร็วพลางยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น"สนุกไหม""เหอะ ยังจะมาถามอีก ทำเรื่องไว้แล้วไม่ชดใช้สนุกตรงไหน""แต่เธอหัวเราะเสียงดังขนาดนั้นไม่สนุกงั้นเหรอ"ระรินชำเลืองมองเขาและระบายยิ้มกว้างแบบที่ไม่เคยทำกับเขามาก่อน เป็นจังหวะที่เขาชำเลืองมามองเธอและยิ้มเหมือนกัน ทำให้เรายิ้มให้กันโดยที่ไม่ฝืนเธอเบือนหน้าหนีและมองออกไปนอกกระจกรถด้านข้างและลอบยิ้มอีกหนด้วยความรู้สึกดี สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นในวันนี้พร้อม ๆ กันตั้งแต่เขามาหาเธอที่บ้าน เขาขับเลยจุดกลับรถและมุ่งตรงมาถึงที่นี่ ไหนจะเรื่องที่เราล้มลงไปในทุ่งดอกไม้ทำให้ดอกไ

ตอนที่ 36 : เรื่องซุบซิบช่วงค่ำของวันเดียวกันระรินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กบริเวณระเบียงห้อง ดวงตากลมโตทอดมองวิวเบื้องหน้า ถึงแม้จะมืดค่ำแล้วแต่ยังมีแสงไฟส่องสว่างสร้างบรรยากาศให้ความรู้สึกอบอุ่นไปอีกแบบร่างเล็กสวมเพียงชุดคลุมสีขาวของรีสอร์ตเพราะเสื้อผ้าของเธอถูกถอดออกตั้งแต่ตอนนั้น...ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อความทรงจำในช่วงเวลาที่ผ่านหวนกลับมาอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่เธอเต็มใจให้เขาและปลดปล่อยร่างกายไปตามความต้องการของตัวเอง พานนึกถึงท่วงท่าและลีลาที่เขามอบให้จนเธอไม่ลืมเลือนแม้แต่วินาทีเดียว เป็นครั้งแรกที่เธอจดจำทุกรายละเอียดที่เขาทำได้เป็นอย่างดีแม้ในบางช่วงจะมีความเจ็บปวดสอดแทรกเข้ามา ทว่าความเจ็บปวดนั้นถูกกลบด้วยความอบอุ่นที่เขามอบให้เธอ"เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ไม่ได้มีความรู้สึกหนักใจแต่อย่างใด แต่เหมือนได้ปลดปล่อยความรู้สึกลึก ๆ ข้างในออกมาทำให้รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกรอยยิ้มบาง ๆ ฉายขึ้นบนใบหน้าหวาน เธอนั่งนิ่งและฟังเสียงธารน้ำไหลเคล้าคลอไปเบา ๆ"ทำไมไม่นอนอยู่กับพี่เหมือนเดิม"เสียงที่แหบพร่าดังขึ้นก่อนที่เจ้าของร่างกายกำยำจะปรากฏตัวต่อห

ตอนที่ 38 : หวง 'ผัว'เท้าเรียวเล็กกึ่งเดินกระทืบเท้าเพื่อระบายอารมณ์ความหงุดหงิดที่ความลับไม่เป็นความลับอีกต่อไป แถมยังเกิดขึ้นในจังหวะที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าหวานตึงเครียดแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเปิดเผย และพาตัวเองมาด้านหลังตึกคณะวิศวะเพื่อสงบสติอารมณ์พรึบระรินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กตัวยาว แผ่นหลังบางเอนกายพิงพนักเก้าอี้และนั่งนิ่งเพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่าน กำหนดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆตึก ตึก ตึกทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาอย่างเร่งรีบทำให้เธอหันขวับไปมองทันที และเมื่อเห็นว่าเป็นเขาทำให้เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเตรียมจะเดินหนีหมับมือหนารีบคว้ามือเรียวเล็กไว้ได้ทันก่อนจะออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอหยุดเดินหนี สายตาคมมองแผ่นหลังบางพานทำให้หัวใจแกร่งกระตุกวูบที่เธอไม่หันมามอง"งอนพี่เหรอ""....." ระรินนิ่งเงียบ และไม่ยอมหันหน้าไปเผชิญ ดวงตากลมโตมองไกลออกไปราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขา"ระริน" ฟีนิกซ์เรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา ทว่าเธอกลับนิ่งเฉย "พี่ขอโทษที่ทำให้เธอไม่พอใจ"คำขอโทษออกจากปากคนอย่างเขาทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังยืนนิ่งเพราะเขาเจ้าเล่ห์ใส่เธอก่อนทั้งที่