มารรักซาตานเถื่อน의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ภูมิยกยิ้มมุมปากเขาถูกใจเรือนร่างของแววตาจริง ๆ เธอดูโตขึ้นและสวยขึ้นจนเขานั้นประหลาดใจว่าเด็กดื้อเถียงคำไม่ตกฟาก ดื้อเป็นม้าดีดกะโหลกและเป็นนังหมาบ้าเมื่อก่อนคนนั้นจะเปลี่ยนเป็นสาวสวยและผิวพรรณของเธอเหมือนกับคุณหนูที่ดูแลบำรุงมาเป็นอย่างดี สีผิวน้ำผึ้งของเธอมันรับกับใบหน้าสวยคมและออกหวานเล็กน้อยหรืออาจเป็นเพราะวิธีการแต่งหน้าของเธอก็เป็นได้ยิ่งดวงตาของเธอเป็นสีใสสุกสกาวและคมจนต้องคอยมองมันอยู่อย่างนั้นโดยไม่สามารถละสายตาจากใบหน้าสวยคมหวานของเธอได้แววตาตัวสั่นเล็กน้อยเธอยิ่งอายมากขึ้นไปอีกเมื่อชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองและไม่พูดอะไรอีกเลย แต่เธอเห็นเขายกยิ้มมุมปากเหมือนแสยะยิ้มให้เธอยังไงยังงั้น“ไปอาบน้ำกันเถอะ” ร่างสูงลุกยืนขึ้นและก้าวเท้าเข้ามาประชิดเรือนร่างสวยและแกล้งสัมผัสที่ปทุมถันของหญิงสาวเล่น“อื้อ~~” ร่างเล็กสั่นสะท้านแค่โดนเขาสะกิดเพียงเล็กน้อยแต่มันเหมือนโดนประจุไฟฟ้ามวลมหาศาลอัดเข้าใส่ที่ร่างกายของเธอเข้าอย่างจังเขาไม่รอให้เธอตอบตกลงแขนแกร่งอุ้มหญิงสาวพาดบ่าและตีบั้นท้ายงอนไปหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว “ก้นหนูมันสู้มือเสี่ยจริง ๆ”“ยะ อย่าตีอีกนะ มันเจ็บ อ๊า~~~”เผียะ! พูดยังไ

กายแกร่งจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้เห่อแดงซ่าน เนื้อตัวของเธอสั่นระริก ต้นขาอ่อนก็สั่นไหวและมีเหงื่อผุดออกเป็นเม็ดเล็ก ๆ ทั่วกรอบหน้าและลำตัวเหลือบมองกลีบดอกไม้ช่องามที่ตอนนี้ภายในรอยแยกชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำ เขาอยากจะใช้ค้อนบุกทะลวงเข้าไปเหลือเกินว่าภายในมันจะอุ่นร้อนและชื้นแฉะแก่นกายของเขามากน้อยแค่ไหน“อ่า คนดี เสี่ยก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”มือหนาจับแก่นกายของตัวเองรูดขึ้นรูดลงเล็กน้อยและจับมาแช่ปากทางเข้าถ้ำที่ยังไม่เคยมีใครล่วงล้ำเข้ามา ข้อนี้เขานั้นรู้ดีว่าเธอไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนเพราะเขาได้บอกข้อตกลงกับเธอไว้เมื่อหนึ่งปีก่อนแล้ว“อึก สะ เสี่ยค่ะ”“ชู่ว~ ไม่ต้องกลัวเด็กดี” เขาปลอบประโลมเพราะรู้ดีว่าหญิงสาวจะเจ็บกับครั้งแรก เพราะเขานั้นประสบการณ์เยอะในเรื่องนี้ย่อมรู้ดีกว่าใครกึด! เสียงเยื่อกันภายในฉีกขาดแววตาเบิกตาโพล่งเพราะรู้สึกเจ็บเหลือเกิน ครั้งแรกที่เขาทิ่มแทงเข้ามาเหมือนมีใครพยายามกรีดเนื้อของเธอออกเลย มันเจ็บปวดและร้อนมากรับรู้ได้ถึงตรงส่วนนั้นของเธอมันเต้นตุบ ๆ และแก่นกายหนาของเขาเช่นกันที่มันกำลังเต้นเดือดปุด ๆ อยู่ด้านในกายของเธอ“อื้อ จะ เจ็บค่ะ” เธอใช้ขากอดรัดสะโพกสอบไว้แน่

สวบ ตับ ตับ!!“กรี๊ด สะ เสี่ย อื้อ อย่าแหย่เข้าไปนะ” แววตาหวีดร้องเมื่อเขากระแทกกระทั้นใส่เธอจากทางด้านหลังและใช้มือกดตรงรูเล็กทางด้านหลังของเธอจนทำให้เธอดิ้นพล่านอยู่ไม่เป็นสุข“กลัวเหรอ” ภูมิเอ่ยเสียงกระเส่าที่ติดแหบพร่าของความใคร่“อื้อ” เธอพยักหน้าหงึกหงักภูมิเลยหัวเราะและใช้มือตีบั้นท้ายที่อวบเด้งไปเต็มแรงสลับซ้ายขวาจนขึ้นเป็นรอยมือเขาโหมกระหน่ำซอยเข้ามาถี่ยิบจนเธอแทบร่วงลงไปกับพื้น แต่มือหนามาล็อกจับเอวเธอเอาไว้ให้อยู่นิ่งเธอจึงได้เพียงแต่ส่งเสียงครางและทุบมือไปกับกำแพงห้องน้ำเพื่อระบายความอัดอั้นที่มันเสียวจนเกินพอดีภายในช่องท้องเธอบีบรัดและเกร็งแน่นจนท้องร้อนวูบวาบตรงที่แก่นกายของเขาบุกทะลวงเข้ามาด้านในและสักพักน้ำสีใสไหลล้นทะลักออกมาจนภูมิชักแก่นกายออกมาแทบไม่ทันทั้งคู่ร้องครางออกมาพร้อมกันด้วยความเสียวซ่าน เพราะก่อนที่หญิงสาวจะพ่นน้ำความสุขออกมาช่องทางด้านในมันตอดรัดเขาถี่ยิบจนทำให้เขาเสียวไปทุกกระเบียดนิ้วและแก่นกายมันยิ่งพองขยายออกมามากกว่าเดิมหลายเท่าตัวร่างสวยกระตุกเกร็งและส่งเสียง

“สรุปเสี่ยแกไม่มาจริง ๆ ใช่ไหม” อิงอรกระซิบถามเมื่อวันนี้เป็นวันประชุมผู้ปกครอง และคนอื่น ๆ กำลังทยอยเดินเข้ามาแต่ก็ยังไม่เห็นผู้ปกครองของเพื่อนสาวมาเลย“ไม่มาหรอก ฉันไม่ให้มาเอง”แววตาทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกถึงชายหนุ่มตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเขารังแกเธอไม่หยุด อีหนูของเขาเยอะแยะเธอเองก็ไม่เข้าใจทำไมเขาต้องคลุกคลีอยู่แต่กับเธอ อาทิตย์นี้นี่แหละที่เธอหายใจหายคอมาได้สองวันติดแล้ว ถ้าอาทิตย์นี้เขายังขืนมาอยู่กับเธออีกเธอตายแน่นอน และครั้งนี้เธอจะร้องประท้วงจริง ๆ คนบ้าอะไรจับกระแทกได้ทุกคืน“แววตาผู้ปกครองของเธออยู่ไหน” เสียงอาจารย์เรียกทำให้แววตาตื่นจากความคิด และเสียงทุกคนเงียบลงเมื่อใครบางคนเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เป็นจังหวะตึก! ตึก! ตึก!ขายาวก้าวเดินเข้ามาอย่างสม่ำเสมอด้วยจังหวะที่มั่นคง แค่ท่วงท่าที่เขาเดินเข้ามาก็เรียกให้สายตาทุกคู่จ้องมองมาด้วยความสนใจ ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งกำยำยิ่งมาอยู่ในชุดสูทมันยิ่งทำให้เขาดูน่าเกรงขาม และหล่อดุดันจนเด็กสาวมหาลัยและแม่ ๆ ต้องมองตาไม่กะพริบ“สะ...พี่ภูมิมาได้ไงคะ” แววตาเกือบหลุดเรียกว่าเสี่ยดีที่มีสติและแก้คำพูดทันเรียกชายหนุ่มว่าพี่แทนภูมิเลิกคิ้วขึ้

“ตอนงานวันเกิดสรคุณภูมิอยู่แค่แป๊บเดียวเองสรเสียใจนะคะ” อัปสรเธอแสร้งตีหน้าเศร้าถึงแม้ภูมิจะทำหน้านิ่งไม่แยแสอะไรก็ตาม“แล้วทำไมคุณสรต้องเสียใจด้วยล่ะครับ” ถามอย่างรำคาญจนทำให้อยากจะออกไปให้พ้น ๆ ซะตรงนี้เพราะรู้สึกสะอิดสะเอียนพวกผู้หญิงที่เขาไม่เอาแต่พยายามประเคนให้เขาทุกครั้งไป ถึงแม้จะเงินหนาก็ตามแต่เขาไม่ชอบและรู้สึกรังเกียจแทน“พูดแบบนี้สรยิ่งเสียใจนะคะ สรก็กำชับคนไปแล้วว่าวันเกิดสรอยากให้คุณภูมิเป็นคนถือเค้กมาให้ เงินสรก็จ่ายไปแล้วแต่ไม่เห็นภูมิเลยนี่ค่ะ”“ผมเอาเงินคืนคุณก็ได้นะครับ”“สรไม่ได้กลับมาทวงเงินนะคะ สรแค่อยากให้คุณรู้ว่าสรชอบคุณ อยากให้คุณลองเปิดใจให้สรดู คบกับสรคุณมีแต่ได้กับได้นะคะ”“พอดีผมเป็นพวกชอบเลือกกินนะครับ ผมคงต้องขอตัวก่อน ไอ้หรั่งพรุ่งนี้สรุปยอดขายมาให้กูด้วย”“ครับนาย”อัปสรยืนหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มเจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้จะตอกกลับตนให้อับอายได้ขนาดนี้ เงินเสียไปตั้งหลายล้านแต่แขนไม่เคยได้จับเลยแล้วเธอจะโง่เสียเวล