Todos os capítulos de มารรักซาตานเถื่อน: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน” ร่างเล็กที่กำลังต่อสู้ขัดขืนสุดใจ เมื่อมีชายร่างฉกรรจ์สองคนเข้ามาฉุดกระชากลากถูเธอหน้าบ้าน“ยัยแม้ว หลานแกมันไม่ยอมจะให้ทำยังไง” หนึ่งในนั้นถามพร้อมกับน้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิด“เอามันไปเลย เสี่ยภูมิซื้อมันไปแล้ว” คนที่ชื่อป้าแม้วมีศักดิ์เป็นป้าแท้ ๆ เอ่ยบอกอย่างไม่สะทกสะท้าน“อะไรกันป้า ป้าจะมาขายฉันเหมือนหมูเหมือนหมากาไก่ได้ยังไงกัน”“มึงหุบปากไป อยู่ไปก็เสียข้าวสุก ทำงานอะไรให้กูไม่ได้สักอย่าง”“ช่วยด้วย!” เธอร้องตะโกนให้คนอื่นช่วย แต่แถวนี้มันเป็นสลัมพวกคนอื่น ๆ ที่รักกลัวตัวตายได้แต่ยืนดู บ้างก็เดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นเหตุการณ์อะไรทั้งสิ้น“ไปอยู่กับเสี่ยภูมินั่นแหละมึง กูรักมึงหรอกนะถึงต้องทำแบบนี้ ถ้ากูไม่ทำแบบนี้มึงก็ต้องไปตระเวนหางานทำงกๆ ที่ได้ค่าแรงวันละไม่กี่บาท สู้ไปทำงานกับเสี่ยภูมิไม่กี่วันก็ได้หลายหมื่นแล้วไม่ดีกว่าเหรออีโง่”“ถ้าป้าคิดว่าดีก็มาทำเองสิ และนั้นมันก็บ้านฉัน เป็นบ้านพ่อฉัน”“โอ๊ยอีโง่ บ้านไม่มีโฉนดจะมาเป็นบ้านพ่อมึงได้ไง นี่มันบ้านกู หุบปากและออกจากบ้านกูได้แล้ว และอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีกอีเวรตะไล”“ยัยแก่กะโหลกกะลาเอ๊ย มีสิทธิ์อะไรมาข

“ถ้าเจอเสี่ยภูมิไปหลบให้ไวเพราะท่านจะอารมณ์เสียถ้าเกิดเห็นเราเข้า”“ทำไม” แววตาถามเสียงห้วน ถ้าจับตัวมาขายแล้วจะให้หลบเขาไปทำไมกัน“ท่านไม่ชอบเห็นผู้หญิงไร้การศึกษาอย่างเดินเพ่นพ่าน”“อือ แล้วอะไรอีก”“อย่าคิดหนีเด็ดขาด เพราะสถานที่แห่งนี้ดีที่สุดสำหรับผู้หญิงอย่างเราแล้ว อยู่นี่ไม่มีใครกดขี่ข่มเหงเราได้”“แค่ขายตัวก็ขายศักดิ์ศรีแล้ว” เธอประชดและหัวเราะเมื่อวิกานดาบอกว่าสถานที่แห่งนี้ดีที่สุดสำหรับผู้หญิงอย่างเรา“ถึงแม้พวกเราจะขายตัวแต่ก็ยังมีศักดิ์ศรีอยู่ เราอยู่ไปเดี๋ยวจะเข้าใจเอง”“อือ หมดยัง”“ข้อสุดท้าย เวลากินข้าวให้กิน อย่าพยศเด็ดขาดเพราะจะไม่ได้กินข้าวไปอีกสองวัน”“เหอะ ถ้าคนไม่หิวแล้วจะมาบังคับกันได้ยังไง”“พี่เตือนเราแล้วนะ อย่าลองดีก็แล้วกัน วันนี้เห็นมาวันแรกไปนอนพักผ่อนเถอะ และเตรียมใจให้พร้อมด้วย มาถึงที่นี่แล้วยังไงก็ต้องทำงาน”“.....” แววตานิ่งเงียบและล้มตัวลงนอนคลุมโปง ภายในหัวพยายามคิดหาวิธีเอาตัวรอดไปจากที่นี่ เธอไม่มีทางทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองแหกขาอ้าให้คนอื่นหรอก ไม่มีทางชีวิตของเธออีกยาวไกลจะมาจบเห่ตรงนี้ไม่ได้5 วันต่อมาโครม!!“ไอ้แก่ตัณหากลับออกไปจากห้องฉันถ้า

“ไอ้แก่”เพล้ง!!โครม!!“โอ๊ย! ทำอะไรของแกอีเด็กเวร” เสี่ยพุงพลุ้ยเอามือกุมหัวตัวเองที่มีเลือดอาบลงมา ได้แผลเพราะหญิงสาวเอาขวดเหล้าฟาดที่หัวเขาอย่างจัง“แก่จะลงโรงอยู่แล้วยังจะมีคิดต่ำๆ กับเด็กรุ่นลูกอยู่อีก” เธอเดือดจัดและพยายามยืนขึ้นเพราะตอนที่เอาขวดเหล้าฟาดโดนอีกฝ่ายผลักลงไปกับพื้นอย่างแรงจนทรงตัวไม่ได้“ไปเรียกผู้จัดการมากูจะเอาเลือดหัวอีนี่ออก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลย มึงไม่รู้รึไงว่ากูเป็นใคร”“แล้วเป็นใครล่ะ มึงยังไม่รู้ว่ามึงเป็นใครแล้วกูจะรู้กับมึงไหม”“ปากดีอีเด็กเวร กูจะเอาอีนี่เข้าตารางให้ได้เลยคอยดู”“เกิดเรื่องอะไรขึ้นค่ะ” วิกานดาวิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบเมื่อได้ยินเสียงข้าวของแตกเสียหายและได้ยินเสียงคนโหวกเหวกโวยวาย“อะไรซะอีกล่ะ เด็กมึงเอาขวดเหล้ามาตีหัวกู”“วิขอโทษผบ. ด้วยนะคะ น้องมันเป็นเด็กใหม่ไม่รู้ประสีประสา วิจะทำโทษให้นะคะ” วิกานดาพูดอย่างเอาใจและส่งสายตาดุมาทางแววตาอย่างเอาเรื่อง“ไอ้แก่นี่พยายามลวนลามฉัน จะให้ฉันทำไงล่ะถ้าไม่ป้องกันตัว” เธอพยายามแก้ต่างถึงแม้รู้จะไม่เป็นผลก็ตามที“โห..อีเด็กเวรนี่ มึงยังกล้ามาห่วงศักดิ์ศรีอีกเหรอ มึงเลือกทำงานแบบนี้มึงคิดจะ

ร่างเล็กนอนอย่างไร้เรี่ยวแรงนี่ผ่านมาไม่รู้กี่วันที่เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย มีแต่ขวดน้ำที่เป็นขวดเปล่าที่พอนับได้ว่ามี 4 ขวด แปลว่าเธออยู่ในนี้เข้าวันที่ห้าแล้วใช่ไหม เพราะตอนนี้เธอเหลือน้ำที่ยังไม่หมดอีกครึ่งขวด“บ้าชะมัดจะให้ฉันอดข้าวตายไปเลยให้ได้ใช่ไหม ไอ้เลวระยำ ไอ้ชาติชั่วทั้งหลายเอ๊ย”“หึ ขนาดผ่านมา 5 วันแล้วเธอยังอึดอยู่สินะ ยังคงมีแรงด่าคนอื่นเขาไปทั่ว” ร่างสูงที่นั่งอยู่หน้าจอคอมที่ใช้แอบดูหญิงสาวในห้องที่ขังปิดตาย เพราะห้องนั้นเขาจะเอาไว้ใช้แค่กับลูกน้องที่ทำผิดกฎเท่านั้น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอาไว้ใช้กับผู้หญิง เด็กสาวคนนั้นที่อายุได้แค่ 18 ปี แต่ปากเก่งไม่กลัวตายเลยสักนิด“น้องสาวเอ๊ย เอ็งช่วยยอมอ่อนข้อทีเถอะ นายไม่ใช่คนใจร้ายใส่ระกำแบบนี้หรอก เพราะเอ็งนั่นแหละดื้อด้านไม่เข้าเรื่อง”หรั่งนั่งพูดอย่างหมดหนทาง เพราะหญิงสาวช่างแข็งแกร่งและหัวรั้นเหลือเกิน ปกติเด็กสาวคนอื่นจะต้องกลัวกันหัวหดหมดแล้ว และบางคนคงอ้อนวอนให้อภัยและขอให้ถูกปล่อยตัวตั้งแต่วันแรกๆ แต่หญิงสาวคนนี้กลับแตกต่างออกไป เธอเคยขอให้ปล่อยก็จริงแต่เป็นการขอที่เป็นคำสั่งมากกว่าคำวิงวอนเสียด้วยซ้ำ น้ำตาสักหยดก็ไ

วันชี้ชะตาของเธอก็มาถึงหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จวิกานดาก็เข้ามาบอกเธอว่าวันนี้เธอจะต้องรับแขกสองคิว เธออยากจะบ้าตายพวกคนใจดำอำมหิตคิดอะไรกันอยู่พวกเขาก็รู้ว่าเธอยังไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อนแล้วจะให้รับลูกค้าถึงสองคนได้ยังไงกัน“เฮงซวย มาเลยจะเข้ามากี่คนก็มาเลยอีแววขอสู้ตาย” เธอพูดอย่างแค้นเคืองและใจจดจ่ออยู่ที่ประตูว่าจะมีคนไหนเข้ามาเธอจะได้เตรียมตัวถูก“เสี่ยปล่อยไว้แบบนั้นจะดีเหรอครับ ถ้านังแววมันตีแขกหัวแตกเลือดออกอีกจะทำยังไงล่ะครับเสี่ย” หรั่งพูดอย่างละล่ำละลัก เพราะกลัวจะต้องเสียเงินเสียทองให้กับแขกที่จะเจ็บตัวเพราะผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น ที่นายของเขากำลังจ้องดูอย่างไม่กะพริบตาที่แอบเอากล้องเข้าไปติดตั้งแต่เมื่อวานไม่ให้เจ้าของห้องรู้ตัว“จะเสียกี่บาทกันเชียวว่ะ ถ้านังเด็กนั้นมีแรงฟาดทุกคนก็ให้มันฟาดไป”“เสี่ย!”“อะไรของมึงนักหนาว่ะไอหรั่ง กูรำคาญออกไปข้างนอกไป หรือจะไปเฝ้านังเด็กนั่นก็ไป”“ครับเสี่ยภูมิ”ทันทีที่หรั่งมาถึงก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังเข้ามาจากห้องของแววตาก็รีบวิ่งเข้าไปดูก็เห็นร่างเล็กของแววตาขึ้นคร่อมแขกพร้อมกับกัดใบหูของอีกฝ่ายเลือดอาบ เลือดออกแค่หูไม่พอแต่หัวแตก