《ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

คำพูดของเขาทำให้เธอนิ่งงันราวกับเวลาหยุดเดิน หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ไม่นานนัก แก้มเนียนก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายใบบัวเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อข่มความประหม่าเอาไว้ ก่อนจะเงยหน้ามองสบตากับเขา พลางส่งยิ้มท้าทาย“พี่ติดใจบัวเหรอคะ? ติดใจตรงไหนล่ะ นมหรือตรงนี้…” เอ่ยถามขณะที่มือลูบไล้ร่างกายตัวเองอย่างเชื่องช้าและจงใจคลาสนั่งนิ่งมองการกระทำของเธอโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมา สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย ทำให้เธอไม่สามารถเดาได้เลยว่าในตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่เมื่อเห็นเขาเอาแต่นั่งเงียบ ใบบัวจึงหัวเราะเบาๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขันปนแปลกใจ“แปลกจัง…ไม่คิดว่าพี่จะอยากซ้ำกับบัวนะเนี่ย”คำพูดของเธอทำให้คลาสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด...ว่าทำไมถึงอยากได้เธอ ซึ่งปกติแล้วเขาไม่เคยคิดที่จะซ้ำกับใครเลยแม้แต่คนเดียว“แค่เงี่eน แล้วตรงนี้มันก็มีแค่เธอ” คลาสว่าซึ่งคำตอบนั้นของเขา ทำให้ใบบัวค่อยๆ หุบยิ้มลงแทบจะทันที“อ๋ออ งั้นพี่ก็ไม่ได้อยากได้บัวจริงๆ ขอแค่มีผู้หญิงอ้าขาให้เอาใช่ปะ” เธอเอ่ยถามเขาออกไปตรงๆ เพราะถ้าเขาแค่ต้องการระบายกับใครสักคน นั่นก็หมายค

คลาสหยิบกล่องถุงยางอนามัยจากลิ้นชักข้างหัวเตียง แล้วโยนลงข้างตัวเธอทีละกล่องจนครบสี่กล่องใบบัวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเอ่ยถามเสียงสั่น“พะ พี่หยิบออกมาทำไมเยอะขนาดนี้คะ” แววตาของเธอสั่นระริก พลางจ้องมองกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่วางอยู่ข้างกายด้วยความหวั่นใจ“ก็เตรียมไว้ใช้ไง” เขาตอบเรียบๆ พลางใช้ปากฉีกซองออกอย่างคล่องแคล่ว“บะ บัวว่ากล่องเดียวก็น่าจะพอแล้วนะ…” เสียงเธออ่อนลงอย่างลังเล กล่องหนึ่งก็มีตั้งสามชิ้น แล้วนี่เขาหยิบมาถึงสี่กล่อง เท่ากับสิบสองชิ้น เขาคงไม่คิดจะใช้หมดนี่กับเธอคนเดียวหรอกใช่ไหม?“แค่สี่กล่องเอง เธอไหวอยู่แล้ว”“มะ ไม่ไหว บัวตายได้เลยนะ ของพี่ก็ไม่ใช่เล็กๆ” เธอเอ่ยขึ้น พลางปรายตามองไปยังจุดกลางกายของเขาที่ผงาดอยู่ตรงหว่างขาของเธออึก!ซึ่งประโยคที่เธอพูดออกมานั้น ทำเอาคลาสหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ“หึ! ถ้าไม่ไหวก็นอนครางเฉยๆ ก็พอ”คำพูดของเขายังไม่ทันจางหาย มือหนาก็ประคองท่อนเอ็นที่แข็งขืน ก่อนจะค่อยๆ ลากไล้ปลายหัวหยักผ่านแนวกลีบกุหลาบอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทั้งอ่อนโยนและจงใจ ปลุกกระแสความร้อนผ่าวให้แล่นวาบขึ้นในกายสาว“อื้อ~”ใบบัวหลุดเสียงครางแผ่วเบา

@ห้องพยาบาลคลาสถือถุงโจ๊กเดินตรงดิ่งมาที่ห้องพยาบาลด้วยท่าทีเร่งรีบ สีหน้าเคร่งขรึมบ่งบอกถึงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิดทันทีที่ประตูถูกเปิดออก นัยน์ตาคมกวาดมองทั่วห้อง ก่อนจะตรงไปหยุดอยู่ข้างเตียงที่มีใครบางคนนอนอยู่แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากทัก เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อนใบบัวยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน เมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้า เธอรีบกดรับด้วยน้ำเสียงอ่อนลงทันตา“ค่ะแม่”(เสาร์นี้วันเกิดยาย บัวมาได้อยู่ใช่ไหมลูก)“แค่กๆ ค่ะ หนูไปได้ค่ะ” เธอตอบพลางกลั้นไอไว้(ไม่สบายเหรอลูก)“เป็นไข้นิดหน่อยค่ะ นอนพักสักแป๊บ เดี๋ยวก็หาย”(ลูกกินยาหรือยัง)“หนูไม่อยากกิน เดี๋ยวนอนพักก็น่าจะดีขึ้นค่ะ”(ดื้อตลอด งั้นลูกพักผ่อนนะ แม่ไม่กวนแล้ว)“ค่ะแม่”(เออ…ถ้าไม่หายป่วย วันเสาร์ก็ไม่ต้องมาก็ได้นะลูก)“สบายมากค่ะ น่านก็แค่ปากซอย ไว้เจอกันนะคะ”“จ้ะลูก”พูดจบ ใบบัวก็กดวางโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง พลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย“พี่มีอะไรคะ”“ไม่สบายเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความห่วงใย“อือ” เธอพยักหน้ารับช้าๆ“แล้วกินยาหรือยัง”“ค่ะ” เอ

@จังหวัดน่านทันทีที่เครื่องบินลงจอดเรียบร้อย ใบบัวก็รีบออกจากสนามบิน มุ่งตรงไปยังจุดนัดพบที่อรหทัยแม่ของเธอรออยู่ทันทีเมื่อเดินไปถึง คนตัวเล็กก็รีบโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่นราวกับเด็กน้อยที่ไม่ได้เจอกันมานาน“คิดถึงแม่จังเลยค่ะ” เสียงของเธออู้อี้ขณะซุกหน้าลงกับไหล่อรหทัย“แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน…” อรหทัยตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะค่อยๆ ผละตัวออกเพื่อมองหน้าลูกสาวให้ชัดอีกครั้ง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง“นั่นใครเหรอลูก?” เธอถาม ขณะจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลใบบัวหันกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็น ‘คลาส’ ใบหน้าหวานฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย พลางขมวดคิ้วขึ้น“แฟนลูก?” อรหทัยถามออกไปตรงๆ“เอ่อ…ไม่ใช่แฟนค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย พอดีเขาอยากมาเที่ยวน่าน ก็เลยขอมาด้วย” ใบบัวตอบกลับคลาสยกมือขึ้นไหว้พลางเอ่ยเบาๆ“สวัสดีครับ”"จ้ะ แล้วนี่จองที่พักไว้หรือยัง?" อรหทัยหันมาถามด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าช่วงนี้นักท่องเที่ยวเยอะมาก ที่พักแทบจะหายาก“ยังเลยครับ เดี๋ยวค่อยหาโรงแรมนอนทีหลัง” คลาสตอบเสียงเรียบ“แม่ว่าหายาก ช่วงนี้นักท่องเที่ยวแน่น โรงแรมที่พักแถวนี้เต็มไปถึงป

หลังจากกลับจากบ้านจันทร์เพ็ญ ใบบัวก็พาคลาสออกไปเที่ยวชมเมืองน่าน ทั้งสองคนเดินเล่นเรื่อยเปื่อยท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่แสนเงียบสงบ จนกระทั่งพลบค่ำรถของทั้งคู่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านในเวลาราวสองทุ่มครึ่ง คลาสเลือกจะอยู่ข้างนอก เขายืนสูบบุหรี่ใต้แสงไฟหน้าสวน ขณะที่ใบบัวเดินเข้าไปในบ้านก่อนเขาสูดควันบุหรี่เข้าปอดอย่างลึก คล้ายจะใช้มันกลบความคิดฟุ้งซ่านบางอย่าง เมื่อรู้สึกพึงพอใจ เขาก็ขยี้ก้นบุหรี่ลงกับกระถางต้นไม้แล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างไม่รีรอมือใหญ่คว้าบานประตูเลื่อนเพื่อจะเปิดเข้าไป ทว่าทันทีที่ประตูเลื่อนแง้มออก ภาพที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้เลือดในกายพลุ่งพล่านด้วยความเดือดดาลขุนพลกำลังยื่นมือไปลูบไล้เรียวขาของใบบัวอย่างไม่เกรงกลัวใคร ส่วนเธอก็ชะงักราวกับยังไม่ทันได้ตั้งตัวคลาสไม่รอให้เหตุการณ์บานปลาย เขาก้าวเข้าไปอย่างฉับไว มือกระชากไหล่ของขุนพลจนตัวเซ แล้วปล่อยหมัดใส่เต็มแรง“ไอ้สัสเอ๊ย!”ผลัวะ! ผลัวะ! เสียงกำปั้นหนักกระแทกกับใบหน้าอีกฝ่ายอย่างจัง วินาทีต่อมา เลือดก็ซึมออกจากมุมปากขุนพล แต่คลาสยังคงไม่หยุดรัวหมัดใส่อีกฝ่ายทันทีผลัวะ! ตุบ!“แม่ง…เลวฉิบหาย!”ใบบัวที่เริ่มตั