《ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

วันต่อมาหลังเลิกเรียน ใบบัวยืนรอรถที่เธอเรียกไว้ผ่านแอปฯ อยู่ตรงป้ายรถเมล์ ลมพัดโชยแผ่วๆ พอให้ชายกระโปรงปลิวเล็กน้อย เธอถอนหายใจเบาๆ ขณะก้มลงมองหน้าจอมือถือทันใดนั้น เสียงแตรรถดังขึ้นจากด้านข้างปี้นนนเธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตามองต้นเสียง สายตาคู่สวยสบเข้ากับร่างสูงบนรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่กำลังถอดหมวกกันน็อคออก“ขึ้นมา เดี๋ยวไปส่ง” คลาสว่าเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบสบตาเธออย่างคาดหวัง“แต่บัวเรียกรถแล้วนะคะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พลางก้มลงมองแอปในมือถือที่เพิ่งกดเรียกรถไปเมื่อครู่“กดยกเลิกซะ” เขาว่าใบบัวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดยกเลิกการเรียกรถอย่างว่าง่าย จากนั้นจึงก้าวไปนั่งซ้อนท้ายรถของเขา มือเล็กวางลงบนเบาะเพื่อประคองตัวไว้เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คำรามต่ำๆ ก่อนจะเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆไม่นานนัก รถก็ชะลอลงเมื่อถึงสัญญาณไฟแดงในจังหวะนั้นเอง เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้นครึดดด ครึดดดมือหนาล้วงหยิบขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ก็พบว่าเป็น ภู ลูกน้องที่ร้านสักของเขาเนื่องจากคลาสสวมใส่หมวกกันน็อค จึงไม่สะดวกในการรับสาย เขาจึงยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเ

@ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใบบัวยืนอยู่หน้าตู้จำหน่ายตั๋วหนังอัตโนมัติ ดวงตาจับจ้องรายชื่อภาพยนตร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พลางครุ่นคิดว่าจะเลือกชมเรื่องไหนดี ก่อนจะหันไปถามคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงลังเล“พี่ชอบดูหนังผีไหมคะ”“อยากดูเหรอ?” เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ“อืม…เรื่องนี้เขาว่าสนุกมากเลยนะ” เธอพูดพลางชี้นิ้วไปที่ชื่อหนังบนหน้าจอคลาสเงียบไปชั่วครู่ สีหน้าของเขาอ่านยาก ใบบัวจึงเอ่ยถามอีกครั้งหนึ่ง“หรือว่าพี่กลัวผี…งั้นดูเรื่องอื่นก็ได้นะคะ”“ใครกลัว ดูเรื่องนี้แหละ” เขาตอบกลับสั้นๆ แล้วเอื้อมมือไปกดเลือกชื่อเรื่อง พร้อมจิ้มหน้าจอเลือกที่นั่งอย่างไม่ลังเลใบบัวมองการกระทำของเขาแล้วยิ้มกว้างโดยไม่พูดอะไร“ป๊อบคอร์นไหมคะ?” เธอถามพลางหันไปมองหน้าเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักพเยิดไปทางเคาน์เตอร์จำหน่ายขนมและเครื่องดื่ม“อืม เอาดิ” เขาตอบ ก่อนจะก้าวนำเธอไปยังเคาน์เตอร์ แล้วสั่งป๊อบคอร์นกับน้ำอย่างคล่องแคล่วไม่นานหลังจากนั้น ภาพยนตร์ที่ทั้งคู่เลือกไว้ก็ใกล้เวลาเริ่มฉาย ทั้งสองคนจึงพากันเดินเข้าไปในโรงหนังทันทีใบบัวนั่งดูหนังอย่างตั้งใจ ดวงตาจับจ้องไปยังจอภาพยนตร์เบื้องหน้า มือก็หยิบป๊อบคอร์

ในขณะที่พวกเธอกำลังเต้นกันอย่างปล่อยตัว ปล่อยใจไปกับจังหวะของเสียงเพลงอยู่นั้น จู่ๆ ใบบัวกับควีนก็ถูกใครบางคนกระชากแขนอย่างแรงจนเซเล็กน้อย“พี่คลาส! ดึงแขนน้องทำไมเนี่ย” ควีนหันไปมองพี่ชายด้วยสายตาไม่พอใจ“ไม่เห็นเหรอว่าผู้ชายมองอยู่?” คลาสเอ่ยเสียงเข้ม“ก็เห็น…แต่ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย เขาก็แค่มองเอง”“พี่ไม่ชอบ น้องมีแฟนแล้ว ควรจะนึกถึงความรู้สึกของไอ้เทรย์บ้าง”“...ค่ะ” ควีนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจจากนั้นใบบัวที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้น พลางพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือเขา“พี่คลาส ปล่อยแขนบัวได้แล้วค่ะ”เขาหันขวับมามองเธอ สีหน้าขึงขัง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม“เธอก็เหมือนกัน เลิกเต้นยั่วผู้ชายได้แล้ว”“บัวไม่มีแฟน ไม่มีใครให้ต้องเกรงใจ เพราะฉะนั้น…บัวจะเต้นก็เรื่องของบัวค่ะ”คำพูดของเธอทำเอาคลาสจ้องเขม็ง ความไม่พอใจปรากฏชัดในดวงตา บรรยากาศรอบตัวพลันตกอยู่ในความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างสุภาพ“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ?” เขาถาม ขณะมองหน้าคลาสสลับกับใบบัว“เปล่าค่ะ เราไปเต้นกันต่อดีกว่า” ใบบัวตอบพร้อมหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปแต่ไม่ทันที่เธอจะได้ขยับไปไห

วันต่อมาเมื่อเวลาเรียนใกล้เข้ามา ใบบัวและกลุ่มเพื่อนสาวกำลังเดินผ่านโถงกลางของคณะ มุ่งหน้าตรงไปยังลิฟต์แต่ยังไม่ทันเดินพ้นโต๊ะตัวหนึ่ง สายตาของคลาสก็เหลือบไปเห็นเธอเข้าอย่างจัง เขารีบลุกพรวดจากที่นั่ง ก่อนจะเข้ามาดักหน้าเธอทันทีร่างบางชะงักฝีเท้าลง พลางขมวดคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่ควีนจะก้าวเข้ามายืนข้างกับเธอ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ชัดเจน“พี่คลาส...หลบค่ะ น้องบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้ามาใกล้”“พี่มีเรื่องจะคุยกับใบ” เขาตอบกลับ ดวงตาจับจ้องใบหน้าของใบบัวเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้เอ่ยออกมา“แต่บัวไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ค่ะ” เธอตอบเรียบๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินผ่านเขาไป ทว่ามือหนาของเขากลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น“เดี๋ยวสิ!” เขาเอ่ยขึ้น“ปล่อย” ใบบัวจ้องหน้าเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว พยายามดึงแขนกลับ“พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” เขาว่า“ไม่ว่างค่ะ” เธอสวนกลับทันควัน และทันทีที่สามารถสะบัดมือออกได้ เธอก็รีบเดินไปยังลิฟต์อย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เพลงขวัญหันมากระซิบถามเสียงแผ่วเบา“มึงจะไม่คุยกับพี่คลาสหน่อยเหรอ?”“ไม่อ่ะ กูไม่อยากคุย” ใบบัวตอบเพียงสั้นๆ แ

วันต่อมาใบบัวสะดุ้งตื่นในเวลาราวแปดโมงกว่า เพราะเธอเผลอกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วหลับต่ออย่างไม่รู้ตัว เวลาใกล้จะถึงชั่วโมงเรียนวิชาสำคัญเข้าไปทุกทีไม่รอช้า เธอรีบลุกลงจากเตียงไปอาบน้ำแต่งหน้าแต่งตัว พลางรวบผมขึ้นมัดแบบลวกๆเมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อย ใบบัวจึงยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยเบิกตากว้างอย่างตกใจ“อือ ตายแล้ว” เธอพึมพำอย่างร้อนรนไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เธอรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากคอนโด ร่างเล็กเคลื่อนไหวด้วยความเร่งรีบทันใดนั้น เสียงเรียกชื่อของเธอก็ดังขึ้นจากด้านข้างสองเท้าเล็กหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหันไปมองยังต้นเสียงเธอยืนนิ่ง จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่พูดอะไรออกไปสักคำ ก่อนจะหันหลังกลับและเดินต่ออย่างไร้เยื่อใย“เดี๋ยวดิ!” คลาสรีบวิ่งมาดักหน้าเธอ ยืนขวางไม่ให้เธอเดินหนีไปได้“หลบค่ะ บัวรีบ” ใบบัวพูดเสียงเรียบ แต่หนักแน่น“เดี๋ยวพี่ไปส่ง…” เขาพูดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือมาจับแขนเธอ ทว่า ใบบัวกลับสะบัดออกอย่างรวดเร็ว“บัวไม่มีเวลามาเล่นกับพี่นะคะ แล้วบัวก็ไม่ใช่ของตาย ที่พี่นึกจะมาหาเมื่อไหร่ก็ได้”“พี่ก็ไม่ได้คิดว่าใบเป็นของตาย…แต่พี่อาจจะตายได้ถ้าเราไม่ย