Todos los capítulos de ปี 1975 นางร้ายทะลุมิติไปพร้อมระบบแม่เลี้ยงสุดโหด: Capítulo 71 - Capítulo 80

เป็นไปตามที่จ้าวอี้เฟยคาดการณ์เอาไว้ เด็ก ๆ เลือกมหาวิทยาลัยไปสี่อันดับตามเกณฑ์ที่ต้องยื่น ภาควิชาเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยปักกิ่ง พวกเขายื่นไปพร้อมกันทั้งสามคน และถูกตอบรับทั้งสามคน“เป็นสิ่งที่ดีจริง ๆ” ก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่ห่างกันมาก ซุนอานไม่ค่อยกังวล แต่การไปเรียนของเขาอีกสี่ปีหรือมากกว่านั้น ภรรยาของเขาล่ะ“ถ้าผมไปเรียนแล้ว...”จ้าวอี้เฟยหันไปมองตามสายตาของหลานชายสามีก่อนอมยิ้ม “เรื่องนี้ยังตอบไม่ได้ ปีแรกของการเรียนให้พวกเธออยู่หอพักของมหาวิทยาลัย และทำยังไงก็ได้ให้ขอที่อยู่ย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ตอนนั้นฉันจะยอมให้พาจูจูไปด้วย”ในอิ๋นชวนยังพอหาห้องเช่าได้ แต่ปักกิ่งกล่าวได้ว่ายิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ด้วยความคนมากมายต้องการทะเบียนบ้านในเมืองใหญ่ พื้นที่ไม่พอใช้ การมีบ้านเช่าถ้าไม่ใช่เป็นพนักงานของรัฐก็หาแทบไม่ได้เลยยิ่งไปกว่านั้นจูจูเป็นผู้หญิง หอพักนักศึกษาชายจะเข้าไปอยู่ได้อย่างไร ของสาว ๆ ต้องพักกับคนอื่นด้วย พาคนนอกไปอยู่ด้วยยิ่งไปกันใหญ่จูจูบอก “เอาตามที่อาสะใภ้บอกเถอะ ตอนนี้อาถงยังเล็กอยู่ อาสะใภ้ต้องทำงานหลายทางไหนจะน้องอีกสองคน ฉันไปด้วยตอนนี้ก็ไม่สบายใจเหมื

“บ้านสามซุนนี่ดีจริง ๆ ผ่านงานเลี้ยงฉลองมาแค่คืนเดียวก็นอนตื่นสายแล้ว ไม่คิดทำมาหากินบ้างหรือยังไง ฉันอุตส่าห์พาคนมาหา”ตะวันยังไม่ทันขึ้นด้วยซ้ำ บ้านสามซุนถูกปลุกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของแม่ซุนที่พาคนมาบ้านตระกูลจ้าว สีหน้าของจ้าวอี้เฟยฉายแววความรังเกียจอย่างปิดไม่มิดจ้าวอี้เฟยจ้องประตูด้วยความโกรธเคือง “ไม่จบไม่สิ้นจริง ๆ!”ในเมื่อมาแล้วและไม่ได้มาคนเดียว จ้าวอี้เฟยยังพอมีมารยาทอยู่บ้าง เธอกับสามีเปลี่ยนชุดก่อนออกไปรับแขก “แม่” ซุนเจิ้งมองแม่ของเขาด้วยความสับสน พวกเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันพักใหญ่แล้ว “แม่พาใครมาด้วย พวกเราไม่ได้รู้จักกัน”แม่ซุนแนะนำ “นี่คือภรรยานายอำเภอ คุณนายมาที่นี่เพื่อสู่ขอลูกสาวคนโตของบ้านให้กับลูกชายของเขา ซุนเย่ถานอยู่ในบ้านไหม ออกมารับว่าที่แม่สามีหน่อยสิ”คราวนี้จ้าวอี้เฟยตื่นอย่างเต็มตา “ว่าที่แม่สามี? ว่าที่แม่สามีของหลานสาวคุณหรือเปล่า ลูกสาวของฉันไม่มีว่าที่แม่สามี ระวังปากด้วย เป็นแค่คนนอกเที่ยวยัดเยียดคนอื่นมาให้ลูกสาวของฉัน”คำพูดนี้ไม่ไว้หน้าภรรยานายอำเภอเลยสักนิด เมื่อวานนายอำเภอยังฝากตัวกับลูกของเธออยู่ด้วยซ้ำ จ้าวอี้เฟยจ้องพวกเขา

ส่งซุนอานและลูกสาวขึ้นรถไฟทั้งบ้านสามซุนและจูจูพากันกลับมาที่บ้านพร้อมซื้อข้าวของมากมาย จูจูย้ายกลับมานอนที่บ้านนี้ด้วยเหมือนเดิมจ้าวอี้เฟยขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างที่แปลกไป ตั้งแต่จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยมาถึงบ้าน เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายเป็นอย่างมาก มีแขกมาร่วมแสดงความยินดีทุกวันแม้แต่วันนี้เองยังต้องตื่นไปส่งเด็กทั้งสามคนที่สถานีรถไฟในเมือง ซื้อข้าวของเครื่องใช้ กลับมาถึงบ้านก็เกือบมืดแล้ว“ระบบ”[ระบบเปิดการใช้งาน]“ภารกิจประจำวันของฉันหายไปไหน”คะแนนสะสมเกือบหมื่นแต้มยังคงปรากฏให้เห็น แต่ว่าภารกิจดูเหมือนจะไม่มีมาหลายวันแล้ว ใบหน้าของจ้าวอี้เฟยเต็มไปด้วยความสับสน[ภารกิจสำเร็จ]“ไม่มีภารกิจแล้ว? หมายความว่าฉันจะไม่หายไปใช่ไหม” เสียงที่เอ่ยออกมาเบาหวิวราวกับว่ามันไม่ใช่ความจริง[ตัวตนของอี้เฟยยังคงอยู่ วิญญาณของจ้าวอี้เฟยก็เหมือนกัน]จ้าวอี้เฟยได้ยินแบบนั้นก็อุ่นใจขึ้นมา เธอเปิดประตูออกไปดูข้างนอก สามีไม่อยู่และคนที่เหลือล้วนเล่นอยู่หน้าบ้าน ก่อนกลับเข้าห้องนอนพร้อมกับถามระบบไปด้วย“ภารกิจสำเร็จทังทีไม่มีของรางวัลให้เลยเหรอ ฉันทำภารกิจสำเร็จเชียวนะ”

วันที่ 23 เดือนพฤษภาคม ปี 1978 จ้าวอี้เฟยจ่ายเงินมัดจำก้อนแรกให้กับกลุ่มช่างสร้างโรงงานที่จ้างมาโดยเฉพาะ พวกเขาแม้แปลกใจที่คนในชนบทมีเงินจ้าง พอเห็นเงินในธนาคารก็รีบทำสัญญาทันที “บ้านสามมีเงินจริง ๆ” ผ่านมาเป็นปีแม่ซุนชราลงกว่าเดิมมาก ต่อให้นางป่วยแค่ไหนหรือไม่มีเงินไปหาหมอ ซุนเจิ้งไม่คิดส่งเงินให้ไปหาหมอหรือพาไป ราวกับว่าบ้านตระกูลซุนไร้ตัวตน ชิงจวินนั่งอยู่ในห้อง เขาปาชามลงพื้นด้วยความโมโห “พวกมันทำการค้าขายจริง ๆ ! ผ่านมาไม่กี่ปีตอนนี้ถึงขั้นสร้างโรงงาน ต้องรีบไปสถานีตำรวจ” เขารู้ข่าวนี้จากซุนจินลี่ที่แอบมาหา ฉินซื่ออยากจับลูกชายเขย่าวันละหลาย ๆ รอบ “เสี่ยวถาน เสี่ยวถิง ซุนอานเป็นนักศึกษา พวกเขามีเส้นสาย” “มีเส้นสายแล้วคิดว่าจะทำอะไรก็ได้เหรอ? แม่ไม่เห็นหรือยังไงว่าก่อนหน้านี้ผมมีอนาคตแค่ไหน! แต่พวกมันทำให้ผมไม่ได้เรียนต่อ” พอถูกจ้าวอี้เฟยเตือนสติ ฉินซื่อก็รู้ดีว่าคนที่ผิดคือลูกชายของตัวเอง “ถ้าลูกไม่ไปหาเรื่องพวกเขามันจะเป็นแบบนี้ไหม! ยัยเด็กนั่นมาหาแกให้แกสร้างปัญหาอีกใช่ไหม ต่อให้ฉันต้องตายก็ไม่แต่งซุนจินลี่เข้าบ้านตระก

ในชนบทที่ความรู้เผยแพร่มาไม่ถึง การมีเงินเดือนมากกว่า 30 หยวนต่อเดือน เป็นสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงมาก่อน พวกเขาเคยคิดว่าการเป็นทหารเงินเดือนเท่านี้มันก็มากแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายตัวเองจะได้รับเงินเดือนหลายสิบหยวน“นี่คือเต้าหู้ที่โรงงานผลิตขายเหรอ? หรือว่าเป็นสิ่งที่บ้านสามซุนขายเมื่อตอนนั้น”ทุกอย่างผ่านมาจนถึงจุดนี้ ถ้าไม่ใช่คนโง่พวกเขาก็คงมองออก บ้านสามซุนทำการค้าขายจริง ๆ แต่พวกเขาไหวตัวทัน และช่วยไม่ได้ที่ชิงจวินดันแจ้งความจับคนแต่กลับแพ้ภัยตัวเอง“เต้าหู้ทำมาจากถั่วเหลือง ถึงทำขายไม่ได้แต่ทำกินในบ้านได้ มันแตกต่างจากที่พวกเราเคยทำมาก่อน ปกติมีกลิ่นขม ๆ สูตรนี้คือดีมาก”“ลองทำอาหารดูแล้วดีจริง”คำพูดของพวกเขาดังมาเข้าหูสองสามีภรรยาที่มาตรวจงาน โรงงานเปิดได้หลายวันแล้ว และเริ่มรับคำสั่งซื้อจากลูกค้าเก่า พวกเขาสั่งเต้าหู้ล่วงหน้าหลายร้อยก้อน“อาสะใภ้คะ พี่สาวซือซือกับสามีมาหาค่ะ”โรงงานเต้าหู้กับบ้านตระกูลจ้าวอยู่ห่างกันคนละฟาก จูจูที่เลี้ยงน้องชายอยู่บ้านฝากน้องชายให้แขก จากนั้นปั่นจักรยานมาที่นี่ทันที“ซือซือมาเหรอ”ซุนเจิ้งเอ่ยตามสิ่งที่คิด “สงสัยมาทำสัญญาซื้