Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

"ต้องมีใจแบบนี้แหละที่ผมต้องการ เราอย่าให้เขาเห็นว่าเราอ่อนแอ" ผมพูดสนับสนุนพร้อมจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าที่ "ตอนนี้คุณไปล้างหน้าก่อน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย อย่าให้เขาเห็นว่าคุณเพิ่งร้องไห้หนักมา เราจะต้อนรับเขาแบบเชิดหน้า"ลลิตาเพิ่งจะลุกจากเตียงเพื่อไปห้องน้ำ ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์รถที่นุ่มมากก็ดังเข้ามาใกล้จากระยะไกล เสียงนั้นต่างจากเสียงรถในหมู่บ้านหรือมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนบ้าน มันคือเสียงครางของเครื่องยนต์เทอร์โบที่แรงและแพงมากเราสองคนเงียบไปทันที กลั้นหายใจพลางเงี่ยหูฟังเสียงยางรถหรูบดถนนหินในลานหน้าบ้านดังชัดขึ้นเรื่อยๆ รถคันนั้นหยุดลงตรงหน้าระเบียงบ้านพอดี เสียงเครื่องยนต์ดับลง ตามด้วยเสียงประตูรถที่ถูกเปิดและปิดอย่างหนักแน่น"พวกเขามาถึงแล้ว" ผมกระซิบอย่างตึงเครียด มือเผลอกำสายกระเป๋าเป้แน่นขึ้นโดยอัตโนมัติลลิตามองไปทางหน้าต่างห้องด้วยใบหน้าซีดเผือด แต่ดวงตากลับลุกวาว"ออกไปกันเถอะ บัญญัติ เราจบละครครอบครัวเรื่องนี้กันตอนนี้เลย" ลลิตาชวนพร้อมยืนตัวตรง ใช้มือปาดน้ำตาหยดสุดท้ายบนแก้มอย่างแรงเราสองคนเดินเคียงกันออกจากห้อง ก้าวไปยังห้องรับแขกด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“ตอนนั้นรถของแม่เสียอยู่บนถนนเปลี่ยว แล้วแม่ก็ถูกโจรกลุ่มหนึ่งที่ถืออาวุธมีคมดักไว้ พวกมันจะเอาของมีค่าทั้งหมดของแม่ แม่กลัวมากเลยวิ่งหนีเข้าไปในป่า แล้วพวกมันก็ไล่ตามแม่จนเท้าแม่บาดเจ็บหนักเพราะสะดุดรากไม้ แล้วตอนนั้นเอง แม่ก็ได้เจอกับคุณสุนัน”ผมฟังคำโกหกนั้นพลางกัดฟันกรอดแน่นจนกรามแข็งไปหมด คำโกหกที่ออกมาจากปากผู้หญิงคนนี้ช่างแนบเนียนและละเอียดเหลือเกิน ราวกับว่าเธอวางแผนเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว เผื่อวันหนึ่งอดีตของเธอถูกขุดขึ้นมาทั้งที่ความจริงก็คือ เธอมาที่นี่เพื่อเอาเด็กทารกที่เกิดจากการนอกใจมาทิ้ง เพื่อให้ชื่อเสียงของตัวเองยังคงสะอาดในสายตาของคุณนเรศและตระกูลใหญ่“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแม่ของบัญญัติล่ะคะแม่? แม่ของบัญญัติไปทำอะไรในป่า?” ลลิตาถามอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงของเธอแหลมขึ้นเล็กน้อย เพราะเริ่มหมดความอดทนที่จะฟังตอนจบของเรื่องโกหกนี้“ตอนนั้นคุณสุนันกำลังไปหาเก็บฟืนอยู่ ลลิตา” คุณนายอารยาตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่กะพริบตา “เขาเห็นแม่กำลังหวาดกลัว ก็เลยซ่อนแม่ไว้ในกระท่อมเก็บข้าวของเขาจนพวกโจรไปกันหมด เขาทำแผลให้แม่ เอามันต้มให้แม่กิน แล้วก็ดูแลแม่ทั้งคืนจนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากช่วงสงบนิ่งอันน่าอึดอัดนั้นจบลง คุณนายอารยาค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาที่แห้งสนิท ไม่มีร่องรอยน้ำตาแม้แต่นิดเดียว ต่างจากดวงตาบวมช้ำของผมกับลลิตาอย่างสิ้นเชิง จากนั้นเธอก็หันตัวไปหาน้าวิสุทธิ์ที่ยังยืนถือหมวกไม้ไผ่อยู่ด้วยท่าทางนอบน้อมสายตาของคุณนายอารยาเปลี่ยนเป็นคมกริบและจับผิดทันทีเมื่อมองใบหน้าแก่ชราของน้าวิสุทธิ์ ราวกับว่าเธอกำลังสแกนความคิดในหัวของชายชราคนนั้นเพื่อหาข้อมูลที่ซ่อนอยู่"คุณวิสุทธิ์" คุณนายอารยาเรียกด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้อ่อนโยนที่สุด แต่สำหรับผมแล้วมันฟังดูน่ากดดันอย่างมาก"ครับ คุณนาย? มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ?" น้าวิสุทธิ์ถามอย่างซื่อๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเผชิญหน้ากับงูพิษอยู่"ฉันได้ยินจากลลิตามาว่าคุณสุนันเสียค่อนข้างกะทันหันเพราะโรคแทรกซ้อน" คุณนายอารยาเริ่มการซักถามด้วยคำพูดอ้อมๆ อย่างแนบเนียน "ตลอดสองเดือนสุดท้ายที่เธอป่วย เธอยังพูดคุยได้ปกติไหม? หรือว่าเริ่มหมดสติบ่อยแล้ว?"ผมเงี่ยหูฟัง หัวใจเต้นแรงขึ้น คำถามนั้นไม่ใช่คำถามที่ถามด้วยความเห็นใจ แต่มันเป็นคำถามเชิงเทคนิค เพื่อประเมินว่าแม่มีโอกาสหลุดปากเปิดเผยความลับมากแค่ไหน

ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างรุนแรงในอกผู้หญิงคนนี้โล่งใจ เพราะคิดว่าหลักฐานความผิดของตัวเอง ทั้งรูปแต่งงานลับๆ พินัยกรรม และเครื่องประดับของชบาถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับเสื้อผ้าเก่าๆ ของแม่หมดแล้ว เธอไม่รู้เลย ไม่รู้สักนิดว่า ‘เถ้าถ่าน’ ที่เธอพูดถึง ตอนนี้กำลังนอนอยู่อย่างปลอดภัยในกระเป๋าเป้ที่ผมกอดเอาไว้ พร้อมจะเผาชีวิตเธอได้ทุกเมื่อที่ผมต้องการลลิตาที่ยืนอยู่ข้างแม่ของเธอก้มหน้าลงลึก มือกุมท้องไว้เหมือนกำลังกลั้นความคลื่นไส้อย่างหนักจากการเห็นพฤติกรรมของแม่ตัวเอง เธอรู้ดีว่าแม่ของเธอโล่งใจเพราะอะไร และการรู้นั้นก็ยิ่งทำให้เธอรังเกียจผู้หญิงที่ให้กำเนิดเธอมากขึ้น"แม่... พอเถอะ กลับกันได้ไหม" ลลิตาชวนขึ้นมาทันทีด้วยเสียงแหบพร่า เธอทนดูละครของแม่ต่อหน้าหลุมศพของคนที่แม่หลอกมาทั้งชีวิตไม่ไหวอีกแล้ว "หนูปวดหัวมากเลย แม่ แดดเริ่มแรงแล้ว ร้อนด้วย""ใช่ค่ะ แม่ กลับกันเถอะ หนูโดนยุงกัดตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเนี่ย ขาหนูเป็นตุ่มไปหมดแล้ว" อัญชัญรีบฉวยโอกาสบ่นต่อทันที เธอกระทืบเท้าที่เปื้อนดินลงกับพื้นคุณนายอารยาหันไปมองลูกๆ ด้วยใบหน้าที่ตอนนี้ดูใจเย็นและอ่อนโยนข

ผมถอนหายใจหนักๆ แกล้งทำเป็นไม่สนใจคำบ่นของคุณนายอารยาที่พูดกับลลิตา แต่หูของผมยังคงคอยฟังบทสนทนาของพวกเขาตลอด"พักใจน่ะทำได้ ลลิตา แม่ไม่ได้ห้ามลูกไปเที่ยวพักผ่อน แต่ก็ควรทำให้มันดูดีหน่อยสิ" คุณนายอารยาเริ่มเทศนา น้ำเสียงของเธอฟังเหมือนครูที่กำลังดุนักเรียนโง่ๆ"ถ้าอยากฮีลใจ ลูกก็บินไปสิงคโปร์ ไปบาหลี หรือจะไปปารีสเลยก็ได้ พักโรงแรมห้าดาว ทำสปา ชอปปิง ไม่ใช่หนีไปบ้านนอกซอมซ่อเฉอะแฉะ นอนในกระท่อมคนขับรถ แล้วปิดมือถือเหมือนคนหนีคดีแบบนั้น""ถ้าคู่ค้าทางธุรกิจของเรารู้ว่าลูกสาวคุณนายอารยาหนีไปหมู่บ้านห่างไกล แค่เพื่อไปจัดงานศพคนจน เขาจะพูดยังไง? ภาพลักษณ์ครอบครัวเราพังได้นะ ลลิตา คนจะคิดว่าลูกมีอะไรกับคนขับรถ หรือไม่ก็คิดว่าลูกมีปัญหาเรื่องยาเสพติดจนต้องไปหลบซ่อนตัว" คุณนายอารยาพูดต่อแบบไม่เบรก คำพูดของเธอพุ่งออกมาอย่างคมกริบ เหยียดหยามศักดิ์ศรีของผมและลลิตาไปพร้อมกันผมกำพวงมาลัยแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนข้อนิ้วขาวซีด ในใจอยากเหยียบเบรกกะทันหันให้หัวคุณนายอารยากระแทกเบาะหน้าสักทีไอ้เวรเอ๊ย เธอมันสารเลวจริงๆ!กล้าดียังไงมาพูดเรื่องภาพลักษณ์ครอบครัวกับศีลธรรม ทั้งที่ตัวเองเป็นคนมีชู้ แล้วจ