บททั้งหมดของ ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: บทที่ 151 - บทที่ 160

ผมมองลลิตาด้วยความกังวลอย่างมาก กลัวว่าการตัดสินใจของพวกเราที่เมินคุณนายอารยามาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา จะย้อนกลับมาทำลายทุกอย่างจนพังหมดลลิตาแนบเครื่องบางๆ นั้นกับหูอย่างช้าๆ สีหน้าของเธอดูสงบนิ่ง แต่แววตากลับฉายความจริงจังที่ปิดไม่มิดผมนั่งตัวตรงอยู่ข้างๆ เธอ กลั้นหายใจพร้อมเอียงหัวเข้าไปเล็กน้อย เพื่อจะได้ยินเสียงอะไรก็ตามที่ดังออกมาจากลำโพงมือถือ แม้เธอจะไม่ได้เปิดลำโพงก็ตาม"ฮัลโหลค่ะ แม่" ลลิตาทักด้วยน้ำเสียงเรียบและควบคุมอารมณ์ พยายามลดโอกาสที่ปลายสายจะระเบิดอารมณ์ออกมา"ลลิตา! ให้ตายเถอะ ตอนนี้อยู่ที่ไหน?! ทำไมทั้งวันถึงหายเงียบ ไม่ติดต่อมาเลย หา?!"เสียงตะโกนของคุณนายอารยาพุ่งออกมาทันทีด้วยระดับเสียงที่ดังมาก ดังจนผมที่นั่งห่างออกไปราวครึ่งเมตรยังได้ยินชัดเจน โดยไม่ต้องแนบหูเข้าไป น้ำเสียงของเธอแหลมสูงเต็มไปด้วยอารมณ์ เป็นทั้งความตื่นตระหนกของแม่ที่หาไม่เจอ และความโกรธของเจ้านายที่ถูกลูกน้องทิ้งงานไปโดยไม่ได้รับอนุญาต"แม่โทรหาเป็นร้อยสายเลยนะ ลลิตา! เป็นร้อยสาย! คิดว่าแม่เป็นรูปปั้นที่จะเมินทั้งวันก็ได้หรือไง?!" คุณนายอารยาระเบิดใส่อีกครั้ง โดยไม่เว้นจังหวะให้ลลิ

ลลิตาลดโทรศัพท์ลงจากหูอย่างเชื่องช้า ไหล่ของเธอตกลงราวกับเพิ่งมีภาระหนักถูกวางกลับลงบนบ่าของเธออีกครั้ง เธอถอนหายใจยาว ยาวมากจนฟังดูเหมือนเสียงบ่นอย่างเหนื่อยล้า แล้วหันมามองผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง"ขอโทษนะ บัญญัติ ฉันพยายามห้ามแม่แล้ว แต่นายก็ได้ยินเองใช่ไหมว่าเวลาแม่อยากทำอะไรขึ้นมาแล้วดื้อขนาดไหน" ลลิตาพูดเสียงเบา พลางวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะไม้อย่างแรง "แม่จะมาตอนเช้าพรุ่งนี้กับอัญชัญและดาราให้ได้ ฉันนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าบ้านนี้จะวุ่นวายแค่ไหนถ้าสามคนนั้นมารวมตัวกันที่นี่"ผมทำได้แค่พยักหน้าอ่อนแรงรับข่าวร้ายนั้น ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือจะห้ามหรือคิดอีกแล้วว่าคุณนายอารยาและลูกสาวเอาแต่ใจทั้งสองคนของเธอจะพาความวุ่นวายแบบไหนมาด้วยในวันพรุ่งนี้"ไม่เป็นไรหรอก ลลิตา ปล่อยให้พวกเขามาเถอะ ถ้าตั้งใจจะมาไว้อาลัยจริงๆ ยังไงบ้านนี้ก็กำลังเงียบอยู่เหมือนกัน" ผมตอบอย่างยอมรับสภาพ พยายามคิดในแง่ดีแม้ในใจจะกังวล "บางทีคุณนายอารยาอาจเป็นห่วงพนักงานของเธอจริงๆ หรือไม่ก็อาจจะอยากแน่ใจว่าผมไม่ได้ขับรถบริษัทหนีไปไหน""ไม่ใช่เรื่องรถหรอก บัญญัติ คืนนี้แม่แปลกมาก ป

ผมมองรูปถ่ายนั้น แล้วมองผ้าห่มเด็กในกล่อง จากนั้นก็มองใบหน้าของลลิตาที่ซีดเผือดงั้นก็จริงสินะผู้หญิงที่ฝากผมไว้เมื่อยี่สิบห้าปีก่อนผู้หญิงที่ติดหนี้บุญเธอแม่ ผู้หญิงที่พรุ่งนี้เช้าจะมาที่นี่ ก็คือคุณนายอารยาแม่ของเอ็งแฟนผมเองผมรู้ตัวว่าผมไม่มีเวลามากพอจะนั่งสบายๆ หรือเลื่อนการตามหาความจริงนี้ไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าเหมือนแผนแรกของพวกเราแล้วถ้าคุณนายอารยามาที่นี่จริงๆ พรุ่งนี้เช้าพร้อมครอบครัวของเธอ ผมต้องรู้ก่อนว่าความลับที่แม่เก็บไว้คืออะไร เพื่อที่ผมจะได้ไม่ดูโง่หรือช็อกต่อหน้าพวกเขาในวันพรุ่งนี้ผมลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้รับแขกอย่างกะทันหัน จนเก้าอี้ไม้เก่าตัวนั้นส่งเสียงเอี๊ยดดังลั่นบนพื้นปูน"มีบางอย่างที่ผมต้องไปเช็กในห้องแม่ตอนนี้เลย ลลิตา ผมรอจนพระอาทิตย์ขึ้นไม่ไหวแล้ว" ผมพูดกับลลิตาอย่างหนักแน่น เธอยังคงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยใบหน้ากังวลเมื่อเห็นสีหน้าของผมเปลี่ยนเป็นจริงจังและเร่งด่วนมากลลิตาก็เข้าใจทันทีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้ เธอใส่โทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วลุกขึ้นมายืนข้างผม"ฉันไปเป็นเพื่อนนาย บัญญัติเราหาของนั่นด้วยกัน จะได้เจอเร็วๆ" เ

คำคำนั้นกระแทกแก้วหูผมแรงยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่าต้นมะพร้าวข้างนอกนั่นเสียอีก นเรศ พ่อแท้ๆ ของลลิตา สามีของคุณนายอารยาสมองทึบๆ ของผมหยุดทำงานไปทันทีผมมองรูปนั้นอีกครั้ง แล้วมองลลิตาจากนั้นก็กลับไปมองรูปอีก ผมพยายามหาเหตุผลที่ฟังขึ้นมาหักล้างคำพูดบ้าๆ นั่น"หา? อย่าพูดมั่วสิ ลลิตา ตาคุณเบลอเพราะนอนไม่พอหรือเปล่า" ผมแย้งด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ ที่ฝืนออกมา พยายามปฏิเสธความจริง "นี่มันรูปสมัยก่อนมากๆ ขาวดำ แถมยังเบลออีก พ่อคุณจะมาแต่งงานกับแม่ผมที่เป็นคนงานรับจ้างในไร่ได้ยังไง? มันไม่สมเหตุสมผลเลย""ฉันจำพ่อของตัวเองผิดไม่ได้หรอกนะ บัญญัติ!" ลลิตาแทบจะตะโกน น้ำตาเริ่มไหลลงมาเปียกแก้ม เธอกระชากรูปนั้นไปจากมือผมอย่างแรง "ดูนี่! ดูไฝที่คางซ้ายของเขา! ดูรูปกรามที่ชัดแบบนั้น! ดูวิธียิ้มเบี้ยวข้างเดียวของเขาสิ! ฉันจำหน้าพ่อได้ขึ้นใจ! นี่คือรูปพ่อสมัยหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเริ่มป่วยออดๆ แอดๆ!"ผมนิ่งค้างไป คำอธิบายของลลิตาเกี่ยวกับรายละเอียดบนใบหน้าของผู้ชายคนนั้นฟังดูหนักแน่นและน่ากลัวมาก เธอเป็นลูกแท้ๆ ของเขา ย่อมรู้จักใบหน้าพ่อตัวเองตอนหนุ่มๆ จากอัลบั้มรูปครอบครัวเป็นอย่างดีถ้าผู้หญิงคนนั้นคือแม

ร่างของลลิตาที่อ่อนแรงทรุดลงบนพื้นดินในห้องของแม่ ผมรีบคว้าไว้ได้ทันก่อนที่ศีรษะของเธอจะกระแทกกับขาตู้ไม้สักแข็งๆผมสอดมือทั้งสองข้างเข้าใต้แผ่นหลังและใต้เข่าของเธอ แล้วอุ้มร่างของผู้หญิงจากเมืองคนนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังอุ้มของแตกง่ายที่มีราคาแพงมาก ลมหายใจของเธอยังสม่ำเสมอแต่เบามาก ใบหน้ายังคงซีดเผือดจากแรงกระแทกทางจิตใจอย่างรุนแรงที่เพิ่งถาโถมเข้าใส่สติของเธอเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนผมวางร่างของลลิตาลงบนฟูกนุ่นเก่าๆ ของแม่ที่ผ้าปูบางจนแทบขาดและมีกลิ่นน้ำมันนวด ผมมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง จัดปอยผมที่ปิดหน้าผากซึ่งชื้นด้วยเหงื่อเย็นๆ ออก แล้วแตะชีพจรที่ลำคอของเธอ ซึ่งยังเต้นคงที่ แม้เธอจะหมดสติไปชั่วคราวหลังจากแน่ใจว่าท่านอนของลลิตาสบายพอแล้ว โดยมีหมอนหนุนให้สูงขึ้นเล็กลูกน้อย ผมก็รีบหันความสนใจกลับไปที่พื้นดิน ซึ่งของลับเหล่านั้นกระจัดกระจายอยู่ ผมปล่อยให้หลักฐานสำคัญพวกนี้วางเรี่ยราดอยู่ในที่โล่งไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าคุณนายอารยากับคณะของเธอจะมาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้ามืดพรุ่งนี้ถ้าผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นเห็นสิ่งที่เราเพิ่งเจอ ผมมั่นใจว่าชีวิตของผมกับลลิตาอาจตกอยู่ในอันต