All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 431 - Chapter 440

ผมรีบหันไปมองด้านหน้าทันที บอดี้การ์ดคนที่สามกำลังยกปืนพกเล็งปากกระบอกมาตรงหน้าผากผมพอดีระยะห่างระหว่างเราบนดาดฟ้าแคบๆ แห่งนี้เหลือเพียงสองก้าวเท่านั้น"มึงตายแน่ ไอ้เด็กเวร!" บอดี้การ์ดคนนั้นขู่ นิ้วเตรียมเหนี่ยวไกปืน"มึงกดไกช้าไปแล้ว" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกผมก้มตัวลงอย่างรวดเร็วสุดๆ ไปใต้กระบอกปืนของมัน มือขวาของผมพุ่งเข้าไปฟาดข้อมือของบอดี้การ์ดคนนั้นอย่างแม่นยำ แรงกระแทกหนักๆ ตรงเส้นเอ็นทำให้มือของมันคลายออกทันทีปืนกระบอกนั้นลอยหลุดขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตกลงไปจมหายใต้ทะเล ชายคนนั้นร้องครางด้วยความเจ็บปวดพลางกุมข้อมือตัวเองเอาไว้ ผมซัดหมัดหนักๆ เข้าใส่กรามของมันหนึ่งที จนมันหมดสติล้มฟุบลงบนพื้นไม้ของดาดฟ้าตอนนี้บริเวณดาดฟ้าท้ายเรือปลอดภัยจากพวกยามของศัตรูแล้ว"อัญชัญ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?! มีตรงไหนบาดเจ็บหรือเปล่า?" ผมถามพลางคุกเข่าลงจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ"ฉันกลัวมากเลย บัญญัติ ฉันนึกว่าพวกมันจะยิงหัวนายจริงๆ เมื่อกี้" อัญชัญสะอื้น แล้วโผเข้ากอดคอผมแน่น"พอแล้ว ใจเย็นก่อนนะ สำคัญที่สุดคือคุณปลอดภัย ไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณหรอก ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้" ผมตอบพลาง

ผมแค่ยิ้มตอบเธอ แล้วกระแอมเบาๆ เพื่อกลบอาการเขินเก้อ“ไม่เป็นไร แต่เราจะอยู่นิ่งๆ ที่นี่จนถึงเช้าไม่ได้ น้ำเริ่มลดแล้ว เดี๋ยวเรือยางของเราจะไปติดรากโกงกาง”“แล้วเราจะกลับจาการ์ตาทางไหนล่ะ? ทางทะเลต้องมีคนของพ่อเฝ้าแน่นหนาแล้วแน่ๆ”“เราไปตามลำคลองเล็กๆ สายนี้นี่แหละ เดี๋ยวมันจะไปโผล่ตรงชายแดนฝั่งแผ่นดินที่ไกลจากมือปืนพวกนั้น”ผมดึงคันเร่งและสตาร์ตเครื่องเรือยางอีกครั้งด้วยความเร็วต่ำมาก ตั้งใจให้เสียงเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ดึงความสนใจจากชาวบ้านริมฝั่งหรือยามท่าเรือ เรือของเราค่อยๆ แล่นไปตามลำน้ำด้านใน มุ่งหน้าไปยังเขตชายแดนของแผ่นดินอากาศยามค่ำคืนที่หนาวจัดบังคับให้เราสองคนต้องนั่งเบียดกันเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้น อย่างน้อยคืนนี้พวกเราก็ยังรอดชีวิต และพอจะหายใจโล่งได้บ้างตอนที่ผมเพิ่งเริ่มรู้สึกสงบลงนิดหน่อยและกำลังจะผ่อนคลายกับการเดินทางที่เหลือ เสียงอิเล็กทรอนิกส์เสียงหนึ่งก็ดังทำลายความเงียบ เสียงเรียกเข้าแปลกๆ นั้นดังมาจากในกระเป๋ากางเกงคาร์โก้ของผมที่ปิดด้วยซิปกันน้ำ“มือถือนายดังน่ะ บัญญัติ ไม่ใช่ว่ามือถือนายจมไปพร้อมรถที่ท่าเรือแล้วเหรอ?” อัญชัญถามอย่างแปลกใจ พลางมองไปที่กระเ

ผมรีบลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง รถเอ็มพีวีธรรมดาที่เตรียมไว้ในโรงรถลับนี้จะเป็นพาหนะของผม ถ้าขับเอสยูวีหรูคันประจำของผมออกไป แน่นอนว่ามีแต่จะล่อให้ศัตรูตรวจจับได้บนถนนในเมือง"ฉันกับพี่ลลิตาไปเป็นเพื่อนนายด้วยได้ไหม?" อัญชัญเสนอขึ้นมา"ไม่ต้อง คุณสองคนอยู่ที่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนแม่กับดารา ห้องใต้ดินนี้เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกคุณซ่อนตัวไปก่อนชั่วคราว" ผมปฏิเสธอย่างหนักแน่น"ขับรถระวังๆ บนถนนนะ บัญญัติ อย่าให้มีรถน่าสงสัยตามนายจากข้างหลังล่ะ" ลลิตากำชับ พร้อมกับลูบไหล่ผมเบาๆ"แน่นอน ลลิตา ผมไปก่อนนะ"ผมไม่เสียเวลา รีบเหยียบรถเอ็มพีวีสีดำหน้าตาธรรมดาคันนั้น ฝ่าถนนที่เงียบเหงาไปยังชานเมือง อากาศยามค่ำคืนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นและชื้นขึ้นมาก เมื่อรถของผมเริ่มเข้าสู่เขตที่ราบสูงผมลดกระจกรถลงเล็กน้อย เพื่อให้ลมจากภูเขาพัดมาสดชื่นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของผม หลังจากขับฝ่าถนนคดเคี้ยวมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดผมก็มาถึงหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ยักษ์บานหนึ่งบรรยากาศรอบประตูโรงเรียนสอนศาสนาแห่งนี้เงียบสงบและร่มเย็นมาก ความรู้สึกตรงกันข้ามแบบ 180 องศากับความว

ผมรีบใส่กล่องไม้ล้ำค่านั้นลงในกระเป๋าเป้ของตัวเองอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง"รีบตามฉันมานะ ลูก ตอนนี้พวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว" ชายชราพูดชวน พลางก้าวไปยังมุมห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นคุณสุริยะพาผมก้มตัวเดินไปยังทางหนีลับด้านหลังห้องทำงาน ท่านค่อยๆ เลื่อนชั้นไม้สักออก เผยให้เห็นช่องมืดรูปสี่เหลี่ยมที่ดิ่งลงไปด้านล่าง"ระวังทางด้วยนะ บัญญัติ! อย่าเพิ่งมาตายโง่ๆ ก่อนที่ภารกิจหลักของเธอจะเสร็จ!" ลุงเฉลิมเตือนพอดีก่อนที่พวกเราจะเข้าไปในช่องนั้น"พวกลุงก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษอยู่ข้างบนนี่นะครับ ลุง เฮีย! ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้กระสุนศัตรูเจาะเข้าตัวได้!"พวกเราสองคนรีบไต่ลงบันไดหินที่ชื้นมากและเต็มไปด้วยตะไคร่เก่าๆ เหนือหัวพวกเรา เสียงถีบประตูหน้าดังสนั่นกับเสียงปืนดังหนวกหูขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าศัตรูได้ล้อมอาคารหลักไว้แล้วผมกับคุณสุริยะเดินไปตามอุโมงค์ใต้ดินที่แคบมากและอากาศอับ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของผมเป็นแสงเดียวที่ส่องทางในทางเดินมืดๆ แห่งนี้ ซึ่งกว้างพอให้ผู้ใหญ่เดินผ่านได้แค่คนเดียว"ทางยังอีกไกลไหมครับ คุณสุริยะ? ผมเริ่มหายใจไม่ออกเพราะฝุ่นดินข้างล่างนี่แล้ว" ผมถามพลางใช้ปกเสื้อปิด

แสงไฟฉายของศัตรูกวาดส่องไปทั่วกองฟางที่ผมซ่อนตัวอยู่ ผมกลั้นหายใจไว้ แสงสีขาวจ้าแสบตานั้นวาบผ่านเหนือหัวผมไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร หัวใจผมเต้นแรงมากจนเหมือนจะระเบิดออกมา"พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วนะลูก เราต้องหาทางหลอกให้พวกมันหลงไปทางอื่น" คุณสุริยะกระซิบด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน"คุณสุริยะอยู่เงียบๆ ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันออกไปเอง" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่เบามากมือผมคลำไปตามพื้นดินโคลนรอบตัวเพื่อหาของแข็งๆ ผมหยิบก้อนอิฐแข็งก้อนหนึ่งจากพื้นใกล้มือขึ้นมา"ฉันนับถึงสาม พวกนายล้อมกองฟางนั่นจากสองฝั่ง!" หัวหน้านักเลงสั่งจากระยะที่ใกล้มากนี่คือช่วงเวลาเป็นตายของพวกเรา ผมขว้างก้อนอิฐนั้นสุดแรงไปทางแอ่งน้ำไกลๆ ในทุ่งนาฝั่งขวาตูม!เสียงน้ำกระเซ็นดังพอสมควรทำลายความเงียบของทุ่งนาในคืนนั้นทันที"ทางโน้น! มีเสียงน้ำ! พวกมันวิ่งไปทางคูน้ำสุดปลายทุ่ง!" นักเลงที่ถือไฟฉายยุทธวิธีตะโกนขึ้น"ตามไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันหนีออกไปถึงถนนใหญ่ได้!"พวกมือสังหารรับจ้างถูกเสียงน้ำกระเซ็นล่อไปทันที พวกมันรีบอ้อมออกห่างจากจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ แล้ววิ่งลุยโคลนไปผมถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ เงยหน้า