ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน のすべてのチャプター: チャプター 441 - チャプター 450

"คุณสุริยะสามารถระดมคนให้ออกมาลงถนนพร้อมกันได้ไหมครับ?" ผมถามเพื่อความแน่ใจ"ได้ ด้วยการอนุญาตจากพระเจ้า ตอนนี้ลูกศิษย์ของฉันหลายคนเป็นผู้นำศาสนาและองค์กรชุมชนในหลายพื้นที่แล้ว" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชายชราคนนั้นล้วงสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมทันที คุณสุริยะเริ่มติดต่อผู้นำชุมชนระดับประเทศหลายสิบคนจากหลายจังหวัดตั้งแต่เช้าวันนั้นเลย เป้าหมายชัดเจนมาก เขาต้องการรวบรวมการสนับสนุนจากประชาชนอย่างเป็นระบบและเป็นวงกว้าง"จักร ช่วยเตรียมนักเรียนศาสนากับชาวบ้านไว้บ่ายนี้เลยนะ เราต้องออกไปส่งเสียงเพื่อความจริง" คุณสุริยะพูดอย่างสงบในการโทรสายแรกผมมองลลิตาแล้วส่งยิ้มอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นก้าวสังหารนี้เริ่มเดินหน้าแล้ว"ฉันก็แชตหาประธานสภานักศึกษาหลายมหา'ลัยกับพวกนักกิจกรรมที่ผมรู้จักแล้วเหมือนกัน บัญญัติ" อัญชัญรายงานจากหน้าจอแล็ปท็อปของเธอ "ฉันบอกให้พวกเขาดันประเด็นนี้ด้วยแฮชแท็กนิรนามในโซเชียลมีเดียตั้งแต่เที่ยงนี้เป็นต้นไป""ทำได้ดีมาก อัญชัญ ยิ่งประเด็นนี้กระจายเร็วเท่าไหร่ ไพโรจน์ก็ยิ่งปิดบังความเน่าเฟะของตัวเองได้ยากขึ้นเท่านั้น"การประสานกันระหว่างหลักฐานจริง การเคล

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามทำให้หัวใจที่เต้นรัวสงบลง ปืนอัตโนมัติขนาดเก้ามิลลิเมตรถูกผมกำแน่นไว้ในมือขวาแล้ว"ทีมหนึ่ง พวกคุณเข้าประจำตำแหน่งด้านหลังพร้อมหรือยัง?" ผมกระซิบถามผ่านเครื่องสื่อสารที่หู"ทีมหนึ่งพร้อมครับ บอส ทางเข้าด้านหลังพวกเราปิดตายเรียบร้อยแล้ว" ลุงเฉลิมตอบกลับมาด้วยเสียงเบาแต่หนักแน่น"ทีมสองพร้อมคุ้มกันจากปีกขวาแล้ว เหลือแค่รอสัญญาณจากนายเท่านั้น บัญญัติ" เฮียยอดทองรายงานอย่างว่องไวไม่แพ้กัน"ดี จำไว้ เป้าหมายหลักของเราคือช่วยพี่กฤษณ์ออกมาแบบเป็นๆ อย่าให้กระสุนหลงไปโดนตัวประกันเด็ดขาด"ผมมองสมาชิกทั้งห้าคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ นิ้วสุดท้ายของผมงอลงจนหมด เป็นการสิ้นสุดการนับถอยหลัง ผมส่งสัญญาณมือให้บุกพังเข้าไปในอาคารโกดังรังของศัตรูพร้อมกัน"ลงมือเดี๋ยวนี้!" ผมออกคำสั่งกึ่งตะโกนกองกำลังรักษาความปลอดภัยของผมรีบติดตัวจุดชนวนไว้ที่ประตูสามจุดต่างกันทันที พวกเขาพังประตูเหล็กของโกดังด้วยวัตถุระเบิดเบาพร้อมกัน เสียงระเบิดดังสนั่น ทำลายบานพับเหล็กหนาในพริบตากลุ่มควันดำหนาทึบกับฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มบริเวณทางเข้า เศษเหล็กกระเด็นลอยขึ้นไปกระแทกผนังรอ

เจ้าหน้าที่ตำรวจฝ่ายยุติธรรมมาถึงที่เกิดเหตุด้วยรถยุทธวิธีสีดำสนิทสามคัน ไฟสโตรบสีน้ำเงินและแดงสว่างวาบจ้า ส่องทะลุช่องตามผนังสังกะสีของโกดังเข้ามา"ตำรวจ! ทุกคนวางอาวุธลงกับพื้น แล้วยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้!"เสียงประกาศเตือนจากลำโพงของรถยุทธวิธีดังก้องกังวาน หน่วยตำรวจในเครื่องแบบเต็มยศบุกทะลวงเข้ามาทางประตูหลักของโกดังพร้อมโล่ป้องกัน พวกเขาถือปืนไรเฟิลจู่โจมและเคลื่อนที่เป็นรูปขบวนจู่โจมที่แน่นหนามากนายตำรวจยศพันเอกคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในพื้นที่ชั้นล่างของโกดังอย่างใจเย็น ชายร่างกำยำคนนั้นคือพันเอกมานพ อดีตลูกน้องของลุงเฉลิม ซึ่งตอนนี้เป็นหัวหน้าหน่วยพิเศษปราบปรามการทุจริต"ควบคุมตัวนักเลงรับจ้างพวกนี้ทั้งหมดขึ้นรถขัง อย่าให้หลักฐานอาวุธชิ้นไหนหายไปจากที่เกิดเหตุคืนนี้เด็ดขาด"พันเอกมานพสั่งลูกน้องทุกคนของเขา"รับทราบครับ ผู้การ!" ตำรวจกว่าสิบคนตอบพร้อมกันตำรวจจับกุมทนายคนนั้นพร้อมลูกน้องทั้งหมดของเขาได้โดยแทบไม่เจอการต่อต้านเลย นพดลถูกเจ้าหน้าที่บริม็อบร่างกำยำสองคนดึงให้ยืนขึ้นอย่างบังคับ กุญแจมือเหล็กถูกสวมเข้าที่ข้อมือของพวกอาชญากรเหล่านั้นพร้อมเสียงคลิกคมชัด"แกพาตำรวจมาจับฉันเ

"สรุปว่าเขาจะปลอดภัย แล้วกลับมาเดินได้อีกใช่ไหมครับ หมอ?"แพทย์ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นให้คำยืนยันทางการแพทย์ด้วยวาจาเกี่ยวกับการหายดีอย่างสมบูรณ์ของบาดแผลทางร่างกายทั้งหมดของพี่กฤษณ์"ผมรับประกันได้ว่าเขาจะหายเป็นปกติทั้งหมด โดยไม่มีความพิการทางร่างกายใดๆ ภายในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ไม่มีเลือดออกในสมอง หรือความเสียหายของอวัยวะภายในที่ร้ายแรงเลยครับ""งั้นก็แค่แผลภายนอกใช่ไหมครับ หมอ?""มีแค่กระดูกซี่โครงซ้ายร้าวเล็กน้อยสองซี่ และแผลฉีกขาดภายนอกบางส่วนที่พวกเราเย็บเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าเขาก็ย้ายไปห้องพักผู้ป่วยวีไอพีระดับสูงที่คุณจองไว้ได้แล้วครับ"ผมถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้รับคำยืนยันเรื่องอาการของหัวหน้ารักษาความปลอดภัยของผม ภาระหนักราวกับก้อนคอนกรีตที่กดทับอกผมมาตลอดก่อนหน้านี้ เหมือนสลายหายไปในอากาศจนไม่เหลือ"ค่อยยังชั่วหน่อย ฝากดูแลเขาให้ดีที่สุดด้วยนะครับ หมอปิยะ แล้วก็ช่วยให้แน่ใจด้วยว่าไม่มีคนนอกหรือพวกนักข่าวเข้าไปในห้องเขาได้""นั่นเป็นขั้นตอนมาตรฐานของเราสำหรับผู้ป่วยห้องวีไอพีระดับสูงอยู่แล้วครับ คุณบัญญัติ จะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดยี่สิบส

ผมเดินตรงไปยังห้องควบคุมความปลอดภัยที่อยู่ใกล้โรงจอดรถทันทีห้องเล็กๆ นี้เต็มไปด้วยแถวจอมอนิเตอร์และแผงปุ่มที่ส่องสว่าง ผมนั่งลงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์หลัก เพื่อตรวจสอบสถานะความปลอดภัยรอบอาคารทั้งหมดอย่างละเอียดผมตรวจดูให้แน่ใจว่าระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติทั้งหมดของบ้านหลบภัยถูกเปิดใช้งานในระดับสูงสุดแล้ว เซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหว กล้องอินฟราเรด และสัญญาณเตือนแบบเงียบ ทุกอย่างขึ้นสถานะไฟเขียวเรียบร้อย ถ้ามีผู้บุกรุกพยายามเข้ามา บ้านหลังนี้จะล็อกตัวเองจากด้านในโดยอัตโนมัติด้วยชั้นเหล็กกล้าประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ผมก็กลับไปที่ห้องรับแขกพร้อมกระเป๋าเป้ของตัวเอง ลลิตา อัญชัญ ดารา และแม่ก็มารวมตัวกันแล้ว โดยแต่ละคนมีกระเป๋าถือของตัวเองวางอยู่บนพื้น"เอาของสำคัญมาครบแล้วใช่ไหม? ไม่มีอะไรตกหล่นเลยนะ?" ผมถามพลางมองทุกคนทีละคน"ครบหมดแล้ว บัญญัติ เสื้อผ้าสบายๆ กับยาก็ใส่กระเป๋าแล้ว" ลลิตาตอบยืนยันความพร้อมของเธอ"ฉันก็พร้อมแล้ว รีบไปกันเถอะ ฉันอึดอัดกับห้องใต้ดินนี่จะแย่อยู่แล้ว" อัญชัญบ่นอย่างใจร้อน"ไปกันตอนนี้เลย เดินตามผมมาข้างหลัง แล้วตอนลงไปให้เกาะกลุ่มกันไว้"พวกเราเดินอ