เสียงตุ๊ดดังก้องของปืนที่ผมดึงออกเมื่อกี้ ทำให้คนที่นั่งเบาะหลังสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ อัญชัญยังคงขดตัวอยู่ตรงนั้น กอดเข่าทั้งสองข้าง สายตาที่บวมเป่งมองว่างๆ ไปทางหน้าต่างตั้งแต่ที่ออกจากโรงงานน้ำแข็งก้อน เด็กสาวคนนี้ก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ เสียงครางเบาๆ เป็นระยะๆ ของพวกอันธพาลที่ถูกจับมัดไว้ในท้ายรถตู้ ทำให้ไหล่เธอสั่นเกร็งด้วยความกลัว“เฮ้ พี่กฤษณ์ เราไม่น่าจะพาอัญชัญกับไอ้ตัวที่เป็นเชลยนั้นไปถึงท่าเรือได้นะ” ผมพูดแล้วหันไปทางพี่กฤษณ์“ผมจัดการไว้แล้วครับ บอส ลูกน้องของผมไปรออยู่ที่พักรถกิโลสามสิบห้า ส่วนคุณอัญชัญให้พาไปส่งกลับที่เช่าที่พักก่อน ส่วนไอ้เชลยนั่น เราจะส่งให้ชุดเฉพาะกิจที่จุดนัดหมาย” พี่กฤษณ์ตอบ โดยยังไม่ละสายตาจากถนน“ดีเลย ชุดเฉพาะกิจก็น่าจะต้องใช้คำให้การเขาไปทำเอกสารรายงานด้วย” ผมพยักหน้าอย่างพอใจในที่สุดอัญชัญก็เงยหน้าขึ้นพอได้ยินชื่อของตัวเองถูกเรียก เสียงเธอแหบแห้ง แทบจะไม่เหลือแรง เพราะร้องไห้มานานเกินไป“บัญญัติ… ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันรู้ว่าตอนนี้นายยังโกรธฉันมาก”ความโกรธในรถเมื่อกี้ของผม จริงๆ ยังไม่หายหมด แต่พอเห็นหน้าที่ซีดเผือดเต็มไปด้วยรอยน้ำตา ความขุ่
Read more