All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 491 - Chapter 500

การพลิกเกมล้างมลทินครั้งนี้กลายเป็นหมัดหนักที่เข้าเป้าอย่างจัง ชื่อเสียงของราชวงศ์การเมืองของมาเฟียคนนั้นพังยับเยินราบเป็นหน้ากลองเครือข่ายนักการเมืองที่สนับสนุนแคมเปญหาเสียงของไพโรจน์ในกระทรวงต่างพากันตีตัวออกห่างทีละคน พวกเขาต่างกลัวจะถูกลากเข้าไปในวังวนคดีอื้อฉาวคอร์รัปชันระดับล้านล้านรูเปียห์ด้วยกระแสในตลาดหุ้นตอบรับข่าวนี้อย่างรุนแรงมาก อำนาจต่อรองของหุ้นบริษัทครอบครัวผมพุ่งกลับขึ้นไปอย่างรวดเร็วภัยวิกฤตล้มละลายร้ายแรงนั้น ในที่สุดก็ถูกผลักถอยออกไปได้สำเร็จ การต่อสู้อันนองเลือดครั้งนี้ค่อยๆ มองเห็นแสงสว่างที่ปลายทางแล้วเรานั่งกอดกันอยู่บนท้ายเรือประมง ลมหายใจของพวกเราเริ่มกลับมาเป็นปกติ สายลมทะเลยามเย็นที่พัดผ่านให้ความรู้สึกผ่อนคลายหัวใจที่เหนื่อยล้านี้เหลือเกินศีรษะของลลิตาพิงอยู่บนแผงอกของผมอย่างสบายใจ มือของเธอโอบรอบเอวผมไว้แน่น ราวกับไม่ยอมให้ปล่อยออกจากกัน"เราผ่านมันมาได้แล้วนะ บัญญัติ" เธอกระซิบเบาๆ"ก็เพราะความกล้าของคุณด้วย ลลิตา" ผมจูบลงบนกลางกระหม่อมของเธอหญิงสาวผู้สง่างามคนนั้นเพียงยิ้มบางๆ ตอบรับการกระทำของผม แววตาของเธอฉายความสงบสุขที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อ

ร่างอ่อนแรงของคุณฤทธิ์ถูกเคลื่อนย้ายด้วยเปลเข็นอะลูมิเนียมเข้าไปในรถรถพยาบาลอย่างระมัดระวังมากที่สุด ไซเรนของรถแพทย์คันนั้นคำรามอู้อี้เพื่อขอทางอยู่ตลอดเวลาแม่จับขอบเปลไว้แน่น พลางสะอื้นไห้อย่างหนักไม่หยุด แม่ขึ้นไปนั่งข้างวีรบุรุษของครอบครัว พร้อมหยาดน้ำตาแห่งความเศร้าที่ไหลเปื้อนเครื่องสำอางบนใบหน้า"คุณต้องอดทนนะ! ได้โปรด อย่าทิ้งพวกเราไปนะคะ!" แม่ร้องไห้จนเสียงแทรกความวุ่นวายของทีมแพทย์ฉุกเฉิน"ใจเย็นก่อนครับ คุณผู้หญิง! พวกเรากำลังพยายามทำให้ชีพจรของเขาคงที่อยู่!" พยาบาลคนหนึ่งในชุดขาวสะอาดเอ่ยเตือนก่อนที่ประตูรถพยาบาลจะปิดสนิท คนขับรถคนนั้นก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อยอย่างกะทันหัน ชายที่เปื้อนเลือดเต็มตัวเรียกชื่อผมด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่แทบหมดสิ้นผมรีบกระโดดขึ้นไปตรงขอบประตูรถพยาบาล แล้วยื่นหูเข้าไปใกล้ มือหยาบกร้านของผมกุมมือเย็นเฉียบที่สั่นเทาของเขาไว้แน่นของแข็งที่ทำจากโลหะชิ้นหนึ่งค่อยๆ ถูกดันออกมาจากกำมือของเขา กุญแจล็อกเกอร์ทองเหลืองถูกส่งมอบเข้ามาในฝ่ามือของผมอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้สายตาของเจ้าหน้าที่คนอื่นจับภาพได้"นี่กุญแจอะไรครับ?" ผมถามพลางซ่อนของชิ้นนั้นใส่กระเป

เมื่อเปิดตู้เซฟใบเล็กนั้น มือของผมก็คลำเข้าไปด้านในและเจอกระเป๋าหนังเก่าๆ ใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่น ตัวล็อกโลหะบนกระเป๋าคลาสสิกใบนั้นขึ้นสนิมไปตามกาลเวลาแล้วทันทีที่ผมฝืนเปิดฝามันออก กลิ่นกระดาษเก่าก็พุ่งออกมากระแทกโพรงจมูกทันที สมุดบัญชีธนาคารต่างประเทศกองหนึ่งถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบมากอยู่ด้านในหัวใจของผมเต้นรัวเร็วตอนพลิกดูทีละหน้าๆ ที่เต็มไปด้วยตัวเลขมหาศาล สมุดบัญชีเหล่านั้นบันทึกเส้นทางเงินฟอกมาตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน ซึ่งทั้งหมดไหลไปรวมอยู่กับทรัพย์สินอสังหาริมทรัพย์ปลอมๆ หลายร้อยรายการที่แท้นี่ก็คือหลักฐานของจริงที่คุณฤทธิ์ซ่อนไว้อย่างแน่นหนามาตลอด ตามคำสั่งของพ่อผู้ล่วงลับของผมที่ก้นกระเป๋า มีกระดาษสีเหลืองซีดแผ่นเล็กๆ สอดอยู่ พับครึ่งไว้ บนนั้นมีเพียงประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว เขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินที่เริ่มจางแล้วใช้สิ่งนี้ก็ต่อเมื่อครอบครัวของฉันถูกบีบจนจนตรอกจริงๆลายมือนั้นทำให้หน้าอกของผมอึดอัดขึ้นมาทันที แม้จากไปแล้ว พ่อผู้ล่วงลับก็ยังพยายามปกป้องพวกเราทุกคน โดยไม่เสียเวลา ผมปิดกระเป๋าใบนั้นกลับแล้วกอดแน่นไว้ใต้แจ็กเก็ต ตั้งใจเดินขึ้นบันไดไปยังล็อบบี้ให้ดูสบาย

ผมด่าสาปความโง่ของอัญชัญเสียงดัง ที่ขยับตัวคนเดียวท่ามกลางสถานการณ์สงครามอันตรายถึงชีวิต เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมการลักพาตัวเป็นครั้งที่สอง ผมรีบดึงพี่กฤษณ์ไปด้วยทันทีรถตู้เช่าคันหนึ่งถูกเร่งความเร็วสุดกำลัง ฝ่าการจราจรติดขัดช่วงเวลาเลิกงาน ล้อรถของพวกเราพุ่งอย่างดุดันตรงไปยังศูนย์การค้าที่เป็นสถานที่นัดพบอันตรายนั้นใกล้เวลาพลบค่ำ บรรยากาศบริเวณล็อบบี้ห้างดูแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์ อัญชัญนั่งไขว่ห้างอยู่บริเวณด้านนอกของคาเฟ่ เธอสั่งเครื่องดื่มเย็นไปหนึ่งแก้วแว่นกันแดดกรอบใหญ่ถูกใช้โดยตั้งใจเพื่ออำพรางสีหน้าเคร่งเครียดของเธอ ดวงตาคมกริบของพี่กฤษณ์กำลังจับตาดูตำแหน่งของผู้หญิงสะเพร่าคนนั้นอย่างละเอียดจากชั้นสองของอาคาร "ตำแหน่งคุณหนูอัญชัญยังปลอดภัย อยู่ในสายตาครับ บัญญัติ" พี่กฤษณ์รายงานผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายของผม"อย่าละสายตาแม้แต่วินาทีเดียวนะ พี่" ผมเตรียมพร้อมเฝ้าดูจากหลังเสาคอนกรีตยักษ์เป้าหมายสาวไฮโซที่รอคอย ในที่สุดก็ปรากฏตัวจากทางประตูหมุนของล็อบบี้หลัก เธอถือกระเป๋าหนังสัตว์เลื้อยคลานราคาเป็นร้อยล้าน ฝ้ายกอดทักทายแบบหอมแก้มซ้ายขวากับอัญช

ด้วยวิธีทรมานร่างกายโดยการถอนเล็บมือ ห้องนี้จึงกลายเป็นสถานที่ทรมานราวกับนรก แรงดึงอันรุนแรงจากอดีตนักเลงข้างถนนคนนั้นกระชากชั้นป้องกันปลายนิ้วออกมาอย่างบังคับจนเลือดไหลเสียงกรีดร้องยาวด้วยความเจ็บปวดดังก้องสนั่นในห้องปิดแห่งนี้ เสียงร้องโหยหวนชวนเวทนานั้นสะท้อนกับผนังคอนกรีตหนา บาดหูทุกคนที่ได้ยินอัญชัญปิดหูแน่น พลางซ่อนใบหน้าไว้หลังไหล่ของผม เธอขดตัวด้วยความหวาดกลัว ไม่อาจทนเห็นความโหดเหี้ยมตรงหน้าได้ผมเพียงยืนกอดอก มองดูกระบวนการอำมหิตนี้ด้วยสายตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ไม่มีพื้นที่สำหรับความเมตตาให้เบี้ยของไพโรจน์ที่หมายเอาชีวิตครอบครัวของผม"นั่นเพิ่งเล็บเดียว แกยังเหลืออีกเก้าเล็บให้ถอน" พี่กฤษณ์หันคีมกลับไปอีกครั้ง"พอแล้ว! พอแล้ว พี่! เจ็บชิบหายเลย ไอ้เหี้ย!" ชายคนนั้นกลิ้งไปมาบนพื้น พลางกุมปลายนิ้วที่แดงก่ำของตัวเอง"ที่ซ่อนของกรรมการบริษัทตัวปลอมนั่นอยู่ที่ไหน?!" ผมตวาดพลางก้าวเข้าไปข้างหน้า"ผมไม่รู้ที่อยู่แน่ชัด! พวกมันย้ายที่กันบ่อย!"พี่กฤษณ์ไม่ผ่อนปรนให้เลย และหนีบเล็บนิ้วกลางของเชลยคนนั้นทันที การกระชากอย่างหยาบคายครั้งที่สองเกิดขึ้นอีกครั้งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย