All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 511 - Chapter 520

"สวัสดีครับ ท่านผู้ว่าฯ" ผมกับลลิตารีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพผู้นำสูงสุดของเมืองหลวงอย่างสุภาพทันที"นั่งลงเถอะ บัญญัติ ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรกันขนาดนั้นหรอกถ้าเราอยู่นอกศาลาว่าการแบบนี้" บุคคลหมายเลขหนึ่งของจาการ์ตากล่าวพลางตบไหล่ผมเบาๆ"ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นัดประชุมธุรกิจส่วนตัวของพวกเรากะทันหันแบบนี้ครับเนี่ย?" ผมถามพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของสถานการณ์นี้การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของว่าที่ผู้ว่าฯ ท่ามกลางการเจรจาของภาคเอกชน ถือเป็นการขัดต่อระเบียบการรักษาความปลอดภัยอย่างชัดเจน แววตาของคุณจรัลดูเคร่งขรึมจริงจังมากขณะมองสลับไปมาระหว่างผมกับลูกสาวคนโตของไพโรจน์"คุณลลิตา พอจะช่วยออกไปรอข้างนอกห้องวีวีไอพีนี้สักครู่ได้ไหมครับ?" คุณจรัลใช้คางพยักพเยิดไปทางประตูทางออก"มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ คุณจรัล?" ลลิตาถามอย่างลังเลพลางเก็บเอกสารพอร์ตโฟลิโอบนโต๊ะไปด้วย"มีความลับเรื่องใหญ่มากเรื่องหนึ่งที่มีแค่บัญญัติกับอาทิตย์เท่านั้นที่ฟังได้ในห้องเก็บเสียงนี้ บทสนทนาของพวกเราช่วงบ่ายวันนี้เกี่ยวกับชีวิตของพวกเธอทุกคนและอนาคตที่แท้จริงของตระกูลนบินดร์" คุณจรัลตรึงพวกเราไว้

"หลังจากเสร็จสิ้นพิธีอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว ทีมประชาสัมพันธ์ของเราจะปล่อยภาพถ่ายการขอแต่งงานสุดเอ็กซ์คลูซีฟอย่างเป็นทางการให้สื่อระดับประเทศ" คุณจรัลยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย "ประชาชนจะได้เห็นว่าวิถีชีวิตส่วนตัวของท่านประธานเจ้าหน้าที่บริหารนั้นหรูหรามีระดับแค่ไหน""ความเอ็กซ์คลูซีฟและความหรูหราที่คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางเอื้อมถึง" คุณอาทิตย์เคาะนิ้วลงบนขมับที่เริ่มมีผมขาวแซม "ภาพลักษณ์อันสง่างามแบบนั้นจะยิ่งทำให้ตลาดหุ้นเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งทางการเงินของบริษัทเธอมากขึ้นไปอีก"แนวคิดการพบกันครึ่งทางนี้พิสูจน์แล้วว่าเฉียบแหลมมาก และให้ผลประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่ายอย่างยุติธรรม ลลิตาจะได้บรรยากาศการขอแต่งงานสุดโรแมนติกที่เงียบสงบตามที่ผมวาดฝันไว้มาตลอด ในขณะเดียวกัน พวกนักลงทุนหน้าเลือดพวกนี้ก็ยังได้โชว์ภาพลักษณ์บารมีต่อสายตาสาธารณชนอยู่ดี"ระบบรักษาความปลอดภัยของเกาะนั้นเทียบเท่ากับบังเกอร์ป้องกันภัยของประธานาธิบดีเลยนะ" คุณอาทิตย์เสริมขึ้นมาเมื่อเห็นความลังเลของผมที่เริ่มมลายหายไป "ไม่มีเรือประมงเถื่อนหน้าไหนกล้าเฉียดเข้าไปในรัศมีสามไมล์ทะเลแน่นอน""ฉันสามารถเชิญเชฟระดับมิชลินสตาร์จากต่า

มีรอยแผลไหม้เกรียมสีดำคล้ำปรากฏอยู่บริเวณลำคอของไพโรจน์ ก่อตัวเป็นริ้วรอยน่าสยดสยองพร้อมผิวหนังที่เริ่มลอกหลุดลุ่ยอย่างรุนแรง ผ้าพันแผลทางการแพทย์ที่สกปรกมอมแมมผืนหนึ่งพันอยู่รอบศีรษะของเขา โดยมีคราบเลือดสดๆ ซึมทะลุเนื้อผ้าบางๆ นั้นออกมาไม่ขาดสาย ชายชราหายใจหอบถี่ ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังจนตรอกอยู่ตรงก้นเหวแห่งความตาย"มึงคิดว่าเกมนี่มันจบลงแล้วงั้นเหรอ ไอ้ลูกนอกสมรส?" เสียงแหบพร่าของไพโรจน์ฟังดูแหบแห้งและบาดแก้วหูอย่างยิ่ง"เลือดต้องล้างด้วยเลือด บัญญัติ! มึงกล้าแย่งชิงทรัพย์สมบัติ ตำแหน่ง และเกียรติยศของกูไปต่อหน้าสาธารณชน!" เขาคำรามลั่นพลางทุบกำปั้นลงบนอกซ้ายของตัวเอง"กูจะทำลายความสุขทั้งหมดที่มึงเพิ่งสร้างขึ้นมาร่วมกับลูกๆ ของกูให้พินาศย่อยยับ!" ชายชราถ่มน้ำลายอย่างหยาบคายใส่หน้าเลนส์กล้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังมือของผมกำแน่นเข้าหากันจนสั่น ข่มอารมณ์โกรธที่เดือดพล่านขึ้นมาเมื่อได้เห็นหน้าไอ้สารเลวนั่น ชายวัยกลางคนคนนี้มีความอึดทางร่างกายและความเจ้าเล่ห์เพทุบายที่กำจัดได้ยากเย็นจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ ตามหลักแล้ว เขาควรจะไปนอนเน่าอยู่ในห้องขังเดี่ยวห

ผมกระชากแขนลลิตาอย่างแรง แล้วรีบนำทางก้าวหนีออกจากวังวนแห่งความตายทันที พวกเราสองคนวิ่งสุดฝีเท้าตรงไปยังทางเดินฉุกเฉินด้านหลังเวทีวีไอพี"วิ่งให้เร็วขึ้นอีก!" ผมกุมมือเธอไว้แน่น"ขาฉันอ่อนแรงไปหมดเลยตอนเห็นตัวเลขบนจอนั่น ได้โปรดเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว!" คนรักของผมกรีดร้องเสียงหลงท่ามกลางลมหายใจที่หอบเหนื่อยตรงด้านข้างของเวทีหลักอันสง่างาม ความโกลาหลแบบเดียวกันก็เข้าถาโถมกลุ่มข้าราชการระดับสูง หน่วยอารักขาบุคคลสำคัญรีบอพยพพาตัวคุณจรัลไปยังประตูทางออกที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็วกองกำลังระดับหัวกะทิในชุดซาฟารีจัดขบวนกำแพงมนุษย์เพื่อปกป้องความปลอดภัยของผู้ว่าฯ เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติและเสียงร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัวของประชาชนดังประสานกัน ก้องสะท้อนไปถึงเพดานสนามกีฬาเสียงความวุ่นวายของฝูงชนกลบเสียงประกาศอพยพเตือนภัยอัตโนมัติจากลำโพงของอาคารจนมิด ตัวเลขนับถอยหลังบนจอภาพยักษ์ลดลงเรื่อยๆ โดยไม่มีใครหน้าไหนหยุดมันได้"ทุกคนก้มหัวลงแล้วเอามืออุดหูไว้แน่นๆ!" พี่กฤษณ์ตะโกนเตือนเป็นครั้งสุดท้ายตรงจังหวะที่ตัวเลขดิจิทัลแตะลงที่เลขศูนย์ วันสิ้นโลกขนาดย่อมก็ระเบิดขึ้นมาทำลายสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น เสี

"วิ่งให้เร็วขึ้นอีกลลิตา" ผมดึงมือเธอตรงไปยังจุดปลอดภัยพวกเราสองคนรีบย่อตัวลงแนบแผ่นหลังเข้ากับถังเหล็กที่มีกลิ่นฉุนกวนใจใบนั้น ยังไม่ทันถึงหนึ่งนาทีที่เราได้ปรับจังหวะลมหายใจ แสงไฟสูงหน้ารถก็สาดส่องทะลุสายตาเข้ามารถเอสยูวีสีดำของศัตรูคันหนึ่งตามรอยการหลบหนีนี้มาจนทันจนได้ ยานพาหนะคันหนักแล่นทะลวงซากประตูที่พังยับเยินเข้ามาจอดสนิทอยู่ตรงลานยางมะตอยหน้าโรงงานมือสังหารระดับหัวกะทิสี่คนกระโดดลงมาจากห้องโดยสารพร้อมๆ กัน ในมือถืออาวุธปืนยาวครบมือพร้อมสวมแว่นอินฟราเรดแนบติดใบหน้าพี่กฤษณ์ใช้ภาษามือส่งสัญญาณคำสั่งทางยุทธวิธีเพื่อกระจายกำลังป้องกันทันที"เดี๋ยวผมล่อสองคนไปปีกซ้ายของตึกเองครับ บอส พวกคุณสองคนค่อยๆ คลานเข้าไปในแผนกผลิตหลักนะครับ" เขารายงานแทบไร้เสียง"เอาแป๊บเหล็กแหลมนั่นไปด้วยนะพี่ ไว้ป้องกันตัว อย่ามาตายโง่ๆ ในที่ซอมซ่อแบบนี้" ผมตบไหล่กว้างของเขา"อายุขัยผมยังยืนยาวพอจะอยู่ผลาญเงินเดือนคุณอีกนานน่า บอส" เขายกยิ้มมุมปากจนเห็นฟันเรียงอดีตหัวหน้านักเลงรีบเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วลอบมุ่งหน้าไปยังปีกซ้ายของตึกเก่า ขณะเดียวกัน ผมก็ประคองลลิตาคลานเข้าไปในส่วนผลิตหลักที่ทั