《ลวงรักพี่ว๊ากสุดโหด》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

@ผับ Aloft ย่านมหาวิทยาลัยใช้เวลาไม่นานนัก เอเดนก็ขับรถบิ๊กไบค์มาถึงยังผับของโฬม เขาจอดรถไว้ริมฟุตบาทบริเวณหน้าประตูทางเข้า แล้วรีบถอดหมวกกันน็อคออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้าไปในผับโดยไม่สนสายตาของใคร ดวงตาคมกริบกวาดมองไปบริเวณรอบๆ เพื่อหาใครบางคนในจังหวะนั้น เสียงทุ้มก็ดังขึ้นข้างๆ แต่ไม่ได้ทำให้เขาสนใจเลยสักนิด“ไอ้เชี่ยเดน...มึงจะรีบอะไรขนาดนั้นวะ หssมห้อยโตงเตงหมดละสัส” โฬมเอ่ยทัก เมื่อมองไปยังจุดกลางกายของเพื่อนเอเดนก้มลงมองเป้ากางเกงของตัวเองเพียงแวบเดียว ในตอนนี้เขาใส่เป็นกางเกงวอร์มขายาวสีเทา ซึ่งไม่มีชั้นในช่วยปกปิดร่างกายเบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่แยแสต่อสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมาอย่างตกตะลึง จากนั้นจึงหันไปเอ่ยถามโฬมด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างจริงจัง“วีว่าอยู่ไหนวะ”โฬมถอนหายใจเบาๆ ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมกับเพื่อนตัวเองที่กระวนกระวายใจจนลืมแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะที่อยู่ตรงกลางด้านหน้าเวที“โต๊ะกลาง” พูดจบ มือหนาก็ตบลงบนบ่าเขาเบาๆ สองสามครั้ง แล้วเดินออกไปทันทีสายตาคมกริบมองตามสายตาของอีกฝ่ายเมื่อครู่ ก็พบว่าคนที่เขาตามหากำลังเดินโ

เช้าวันต่อมาเมื่อแสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนขนาดใหญ่ วีว่าจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าดวงตาคู่สวยยังคงพร่ามัวจากการหลับใหล เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันทีเพราะในตอนนี้เธอกำลังถูกแขนแกร่งของใครบางคนโอบกอดเอาไว้แนบแน่น“พี่เอเดน!” วีว่าพูดชื่ออีกฝ่ายเสียงดังลั่น พร้อมกับรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเอเดนสะดุ้งโหยง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเธอ เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นขยี้ผมตัวเองเบาๆ สีหน้ายังคงงุนงงจากการถูกรบกวนในยามเช้า“หืม? ตื่นแล้วเหรอ...” เขาเอ่ยถามเสียงพร่าเธอหันไปสบตาเขาด้วยความสับสน หัวใจเต้นแรงด้วยคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดหลายนาทีที่ผ่านมา“เมื่อคืน...เราได้มีอะไรกันไหมคะ?” น้ำเสียงของเธอเบาลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัดทว่าเขากลับไม่ตอบคำถามของเธอ แต่เลือกที่จะเลิกคิ้วย้อนถามกลับ“จำไม่ได้เหรอ? ว่าเมื่อคืนเราทำอะไรพี่บ้าง”คำพูดนั้น ทำเอาคนตัวเล็กนั่งนิ่ง พยายามนึกย้อนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จู่ๆ ภาพให้หัวของเธอก็ฉายแวบเข้ามาเป็นฉากๆ …ตอนเธอล้วงมือเข้าไปจับแก่นกายของเขาบนรถ ตอนเธออ้อนวอนเขาขอให้มีอะไ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปตลอดช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา เอเดนมักจะตามวีว่าไปทุกที่ หนำซ้ำยังบอกกับผู้ชายที่เข้ามาจีบคนตัวเล็กว่าเธอ...เป็นของเขา จนไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับเธออีกเลยและในตอนนี้เขาก็ขนเสื้อผ้าตัวเองมาที่ห้องของเธอ ทั้งที่ห้องของเขาก็อยู่ตรงข้ามกัน“พี่จะขนเสื้อผ้ามาห้องเค้าทำไมเนี่ย…”วีว่ายืนกอดอกจ้องมองร่างสูงที่กำลังจัดเก็บเสื้อผ้าของตัวเองใส่ในตู้อย่างอารมณ์ดีเมื่อเอเดนแขวนเสื้อตัวสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย เขาจึงเดินตรงมาหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเตียง พลางเอื้อมมือไปคว้าเอวบางเข้ามาแนบอกกว้างอย่างแผ่วเบาโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว“เป็นแฟนกัน ก็ต้องอยู่ห้องเดียวกันสิคะ” เขาว่า พลางมองเธอด้วยสายตาแพรวพราว ก่อนจะก้มหอมหน้าผากกลมมนเบาๆคำพูดนั้น ทำเอาวีว่าใบหน้าแดงระเรื่อจนลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้คนอะไร...คิดเองเออเองเก่งจริงๆ“ขี้ตู่ที่สุด เค้าบอกตอนไหนว่าจะเป็นแฟนพี่? แล้วพี่ก็ยังไม่เคยขอเค้าคบเลยด้วยซ้ำนะ” เธอเถียงกลับเสียงแข็ง แต่แววตาสั่นไหวเล็กน้อยใช่…เขาไม่เคยเอ่ยปากขอเธอเป็นแฟนเลยสักครั้ง แล้วอยู่ดีๆ จะมาอ้างแบบนี้ได้ยังไง ไหนจะแอบหอมกันอีกทว่าเอเดนกลับย

“รู้ใช่ไหมคะ ว่าเด็กดื้อที่ชอบพูดโกหก จะต้องถูกลงโทษแบบไหน?” เขาพูดกระซิบชิดใบหูเล็กประโยคนั้นไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวของเธอ คนตัวเล็กตัวสั่นระริก หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มจนแทบไม่เหลือแรงยืน“พี่คะ คือเค้า…อื้อ~”ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงบนกลีบปากบางอย่างรวดเร็วเขาขบเม้มเรียวปากของเธอตามแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน จนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากเมื่อจูบคนตัวเล็กจนพึงพอใจ เอเดนจึงถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“พี่ขอมือถือเราหน่อย”วีว่าล้วงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูออกมาให้เขาอย่างว่าง่ายเอเดนรับมาทันที พลางกดจิ้มหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง เพื่อส่งข้อความไปบอกเพื่อนของเธอว่ากลับคอนโดแล้ว ก่อนจะเก็บมันยัดใส่ในกระเป๋ากางเกงยีนของตัวเอง“ขอกุญแจรถด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งวีว่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นกระเป๋าทั้งใบให้กับเขา แต่กลับต้องชะงัก เมื่อเห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้น พร้อมสายตาคมกริบที่จ้องมองเธออย่างไม่พอใจกัน“นี่ประชดพี่เหรอคะ? อยากโดนเย็บบนรถใช่ไหม หืม?”ไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไรกลับไป มือ

หลายวันต่อมาเมื่อหมดเวลาเรียนวิชาสุดท้ายของวัน อาจารย์จึงสั่งงาน แล้วอนุญาตให้นักศึกษาทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านแต่วีว่ายังคงนั่งนิ่ง พลางก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังแฟร์รี่ที่เก็บของเสร็จเรียบร้อยก่อน จึงหันหน้าไปมองเธอ พลางเอ่ยขึ้น“มึงยังไม่กลับเหรอ?”คนตัวเล็กละสายตาจากหน้าจอ เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ“กูรอพี่เอเดนตอบแชตอ่ะ เมื่อเช้าเขาลืมเอาคีย์การ์ดมาด้วย” เพราะเมื่อเช้าเขาตื่นสาย แล้วแต่งตัวออกจากห้องอย่างเร่งรีบ จนลืมหยิบคีย์การ์ดติดตัวไปด้วยแฟร์รี่พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามกลับ“ให้กูรอเป็นเพื่อนไหม?”“ไม่เป็นไร มึงกลับก่อนเลย” เธอรีบตอบกลับทันควัน เพราะไม่อยากรบกวนอีกฝ่ายแฟร์รี่มองวีว่าอย่างชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ แล้วพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง“งั้นถ้ามีอะไรมึงก็โทรมานะ”“อือ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับ โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติมหลังจากที่แฟร์รี่กลับไป วีว่าจึงรีบเก็บของ พลางเดินลงมานั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกเรียนเธอนั่งก้มหน้าจ้องมองโทรศัพท์มือถือ เพื่อรอข้อความจากเอเดนไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น เธอจึงรีบกดเปิ