《ลวงรักพี่ว๊ากสุดโหด》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

วีว่ายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางของเอเดนที่ขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์ พร้อมกับกดออกจากเกมอย่างรวดเร็วนั้น ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเสียงเรียบ“ไม่เล่นเกมต่อแล้วเหรอคะ?”“เล่นเรามันกว่าเกมเยอะ”พูดจบ เขาก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอ พลางซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนทว่าคนตัวเล็กกลับเอื้อมมือไปดันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ ก่อนจะเบี่ยงตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว“เค้าง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะคะ”ไม่รอให้เขาได้ตอบอะไร วีว่ารีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องนอนทันทีเอเดนมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาเว้าวอนปนขุ่นเคือง เขาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา“มาทำให้ยาก แล้วก็จากไปงั้นเหรอ?”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินตามร่างบางเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบเมื่อเดินเข้ามาถึงในห้อง คิ้วหนาขมวดมุ่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม เพราะในตอนนี้เธอนอนพันผ้าห่มรอบตัวแน่นหนา เหลือเพียงศีรษะเล็กๆ ที่โผล่พ้นออกมาให้เห็นเท่านั้นนี่เมียหรือมัมมี่วะ!เอเดนหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างขบขัน เขาก้าวเข้าไปนั่งข้างเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าด้านข้างของคนตัวเล็กที่นอนคว่ำ แล้วกระซิบเสียงแหบพร่าใกล้ใบหู

ร่างสูงวางคนตัวเล็กลงบนเตียงด้วยแรงที่ไม่เบานัก จนแก่นกายหลุดออกจากช่องทางรักของเธอทันทีจากนั้นจึงอ้าขาเรียวออกกว้างอีกครั้ง เผยให้เห็นกลีบกุหลาบงามสีแดงระเรื่อที่มีน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาจากรูเล็ก นัยน์ตาคมจ้องมองด้วยสายตาแพรวพราว ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มเนียนของเธอเบาๆ ด้วยความคลั่งไคล้“มันจะน่าเอาอะไรขนาดนี้คะ หืม?”พูดจบ เขาก็โน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล พลางจับแก่นกายถูไถไปมาตามรอยแยกในจังหวะเชื่องช้า ส่งผลให้อารมณ์ของทั้งคู่พลุ่งพล่านจนเกินต้านวีว่าเม้มริมฝีปากแน่น ความร้อนระอุแล่นวาบไปทั่วทั้งร่างราวกับเปลวไฟที่ปะทุขึ้นในอก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาเมื่อความกระสันในร่างกายเอ่อล้นเกินยากจะควบคุม มือเล็กโอบรัดลำคอแกร่งเอาไว้แน่น พลางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาลุ่มหลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“อื้อ~ พี่เอามันเข้ามาเลยได้ไหมคะ เค้าอยากโดนพี่เอาแล้ว”คำพูดนั้น ทำเอาเอเดนกระตุกยิ้มขึ้นมาทันที เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบผมของเธออย่างเอ็นดู“เมียใครวะ แม่ง! โคตรขี้เงี่ยนเลยเหอะ”“เมียพี่ไงคะ เย็บเมียที ขอแรงๆ” เธอเอ่ยอย่างออดอ้อนกัน พลางกะพริบตาปริบ

“พี่คะ...ปล่อยมือเค้าก่อน” เธอมองเขาด้วยแววตาฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด เพราะตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ครอบครัวของเธอ แต่กลับมีครอบครัวของเขาด้วยเอเดนกุมมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะขยับมายืนเคียงข้างเธอ พร้อมมองไปยังผู้ใหญ่ทั้งสี่ด้วยสายตามั่นคง“พ่อ แม่ มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ” เขาถามเสียงเรียบ“พ่อมาหาฐิติ แล้วแกมาทำอะไรที่นี่...” คินทร์ตอบกลับ ดวงตาคมกวาดมองลูกชายสลับกับวีว่าไปมาอย่างสงสัย ก่อนจะเหลือบเห็นว่าทั้งคู่กำลังจับมือกันอยู่เอเดนหันไปสบตากับคนตัวเล็กแวบหนึ่ง พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วหันกลับมาหาผู้ใหญ่อีกครั้ง “ผมมาส่งน้อง…พ่อกับแม่อยู่ที่นี่ด้วยก็ดีเลย จะได้รับรู้พร้อมกัน คือผมมีเรื่องจะขออนุญาตและบอกกับคุณลุงคุณป้าน่ะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังจากนั้นทั้งสองคนจึงหันมามองสบตากันอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสี่“คุณลุงคุณป้าครับ...ผมขออนุญาตคบกับน้องนะครับ”สิ้นเสียงทุ้ม ห้องก็เงียบลงทันที วีว่ากำมือแน่นด้วยความประหม่า แต่ก็หันไปยิ้มบางๆ เพื่อให้กำลังใจเขาฐิติมองหน้าทั้งคู่สลับกันไปมา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ถ้ารักกันชอบกันลุงก็ไม่ติด แต่อย่า

เวลา 16:00 น. @มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งหลังจากคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญเสร็จเรียบร้อย เอเดนจึงรีบขับรถสปอร์ตมางานรับปริญญาของวีว่าด้วยความเร็วสูง ทันทีที่รถจอดสนิท มือหนาก็ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกไปหาช่างภาพประจำตัวของเธอ ซึ่งเขาได้กำชับอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้าให้พาคนตัวเล็กไปถ่ายรูปเล่นระหว่างรอเขาเดินทางมาถึงตึดดด ตึดดด“ตอนนี้อยู่ไหน” เอเดนเอ่ยขึ้นทันทีที่ปลายสายกดรับ(ข้างตึกวิศวะครับ)“พาไปตรงลานเกียร์หน่อย ผมมาถึงแล้ว”(ครับ)หลังจากวางสาย เขาก็เอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบสีเทาที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับอย่างแผ่วเบา พลางจ้องมองด้วยความภาคภูมิใจ เพราะนี่คือของขวัญที่เขาตั้งใจทำด้วยตัวเอง เพื่อมอบให้กับคนสำคัญที่สุดในวันนี้…ซึ่งมันไม่ใช่ช่อดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นดอกกุหลาบที่ถูกพับขึ้นจากธนบัตรทีละใบด้วยมือของเขา ช่อใหญ่เรียงกันอย่างประณีต สะท้อนถึงความตั้งใจและความพิถีพิถันในทุกขั้นตอน แม้จะมีบางดอกที่ดูไม่สมบูรณ์แบบมากนัก ขอบพับอาจเบี้ยวบ้าง หรือกลีบดอกอาจไม่เรียงสวยเท่ามืออาชีพ แต่ทุกดอก ล้วนสะท้อนถึงความพยายามที่สุดของผู้ชายห่ามๆ อย่างเขา@ลานเกียร์วิศวกรรมศาสตร์วีว่าเดินตามช่า

สองปีผ่านไปเวลาสองปีที่ผ่านไปดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เอเดนกับวีว่าได้แต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว และชีวิตคู่ของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสุข และเสียงหัวเราะของสมาชิกใหม่ตัวจิ๋ว เด็กชายตัวน้อยที่มีชื่อว่า “เวย์”น้องเวย์เป็นเด็กชายหน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ดวงตากลมโต เรียกได้ว่าถอดแบบคุณพ่อมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว ถึงขั้นที่ใครเห็นก็ต้องเอ่ยปากว่า “เหมือนพ่อเป๊ะ!” แต่ถึงจะหน้าเหมือนพ่อขนาดไหน หัวใจของเจ้าตัวน้อยคนนี้กลับยกให้คุณแม่หมดทั้งใจไม่ว่าเอเดนจะพยายามเข้าใกล้ภรรยาแค่ไหน น้องเวย์ก็มักจะรีบวิ่งมากั้นกลาง ทำหน้าจริงจังแล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นมากอดคุณแม่แน่น ในระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังนั่งเล่นกันอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ รถสปอร์ตคันหรูก็เข้ามาจอดหน้าบ้านอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างสูงของผู้เป็นพ่อจะเดินเข้ามา“กลับมาแล้วครับ” เอเดนเอ่ยขึ้น พลางมองภรรยากับลูกชาย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความคิดถึงที่อัดแน่นตลอดวันสิ้นเสียงทุ้ม วีว่าก็หันขวับไปมองเขาทันที ก่อนจะลูบผมน้องเวย์ด้วยความอ่อนโยนเบาๆ“ป๊ะป๊ากลับมาแล้วนะครับ น้องเวย์อยากไปเล่นกับป๊ะป๊าไหมครับ…” ร่างบางเอ่ยถามเจ้าตัวเล็ก ทว่าลูกชาย