All Chapters of ลวงรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 1 - Chapter 10

ร่างเล็กของ “วีว่า” หรือ “สมิตา” นั่งกอดอกด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์บนเก้าอี้ภายในสถานีตำรวจ ซึ่งสถานที่แห่งนี้ถือว่าเป็นสถานที่คุ้นเคยสำหรับเธอ เพราะเจ้าตัวมักมีเรื่องราวให้ต้องพัวพันกับคดีความอยู่บ่อยครั้ง และในตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน เธอถูกเชิญตัวมาเนื่องจากกรณีทะเลาะวิวาททว่าคนตัวเล็กไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่จ้องมองเธออย่างเปิดเผย และบังเอิญว่าเธอก็หันไปเห็นเข้าพอดี ร่างบางจึงส่งยิ้มตอบ แต่กลับกลายเป็นจุดชนวนความเข้าใจผิดหญิงสาวอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ เข้าใจว่าเธอกำลังยั่วยวนผู้ชายคนนั้น จึงทำให้ทั้งคู่เกิดมีปากเสียงกัน ก่อนจะลงไม้ลงมือจนต้องลากกันมาถึงโรงพักในตอนนี้ วีว่านั่งกอดอกแน่น ดวงตาจ้องมองเจ้าหน้าที่ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ ด้วยแววตาแข็งกร้าวฉายความไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่ออีกฝ่ายยืนกรานว่าเธอยังกลับไม่ได้ ถ้าหากไม่มีผู้ปกครองมาประกันตัวสุดท้าย คนตัวเล็กก็ต้องจำยอมล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู ก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์ของ ลภัส คุณแม่ของเธอไม่นานนัก ปลายสายก็กดรับ เธอจึงรีบพูดออกไปทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนรน“คุณแม่คะ มาประกันตัวหนูห

สามเดือนผ่านไปช่วงเวลาที่ผ่านมา วีว่าได้เตรียมความพร้อมและเตรียมใจไว้พอสมควรสำหรับการเริ่มต้นใหม่ในชั้นปีหนึ่ง เนื่องจากหลักสูตรและโครงสร้างของรายวิชาแต่ละมหาวิทยาลัยแตกต่างกัน เธอจึงจำเป็นต้องเริ่มเรียนใหม่ทั้งหมดคนตัวเล็กนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงขนาดใหญ่ภายในคอนโดหรูย่านมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยความเบื่อหน่าย เพราะเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เคยเจอคนที่อยู่ห้องตรงข้ามเลยแม้แต่ครั้งเดียวเมื่อทั้งเบื่อและหิว วีว่าจึงตัดสินใจลงไปซื้อของกินที่มินิมาร์ทใต้ตึกหลังจากเลือกของจนเต็มตะกร้า เธอก็เดินไปชำระเงินหน้าเคาน์เตอร์ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายวิดีโอคอลจากลภัสแม่ของเธอ ไม่รอช้า นิ้วเรียวกดรับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตวัดมือรวบถือถุงของกิน ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากร้าน“ค่ะคุณแม่” วีว่าเอ่ยขึ้น พร้อมยกมือถือขึ้นมาส่องหน้าตัวเอง ขณะที่อีกมือก็ถือถุงของกินเดินไปทางลิฟต์(อยู่ไหนลูก ไม่ได้อยู่ห้องหรอกเหรอ?” ปลายสายเอ่ยถาม“หนูลงมาซื้อของมินิมาร์ทข้างล่างคอนโดค่ะ”เมื่อเดินไปถึงหน้าลิฟต์ เธอพยายามจะยกแขนข้างที่ถือถุงของเพื่อกดปุ่มลิฟต์ แต่ข

เมื่อสถานการณ์เริ่มสงบลง หนึ่งในชุดช็อปวิศวะก็หันมาทางวีว่า พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“น้องมาสายก็ต้องยอมรับนะ ไม่ใช่ไปเถียงรุ่นพี่แบบนั้น”วีว่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็งกร้าว แต่ยังคงความหนักแน่นในเหตุผลของตัวเอง“ค่ะ...แต่วีก็ยอมรับแล้วนะคะ ว่าตื่นสายจริงๆ”ดาวรุ่นพี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเอ่ยเสริมขึ้นทันที“จริง น้องเขายอมรับแต่แรกแล้ว”เทรย์พยักหน้ารับเบาๆ เหมือนเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น ก่อนพูดเสียงเรียบ“อืม...งั้นก็ไปนั่งเถอะ”วีว่ายกมือไหว้เป็นการขอบคุณ แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ“ขอบคุณค่ะ พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?”“เทรย์” เขาตอบสั้นๆไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ดาวก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมตบมือเบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณเตรียมเริ่มกิจกรรม“ไปนั่งที่ได้แล้วเรา เดี๋ยวพี่จะได้เริ่มกิจกรรมรับน้องสักที”“ค่ะ” วีว่าขานรับ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งต่อแถวกับเพื่อนๆ อย่างเงียบๆทันใดนั้น ใครบางคนก็ยื่นมือมาสะกิดแขนของเธอเบาๆ คนตัวเล็กหันไปมองด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งส่งยิ้มมาให้ด้วยแววตาเป็นมิตร“เมื่อกี้โคตรเจ๋งเลยอ่ะ เรามาเป็นเพื่อนกันปะ” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากวันนั้น วีว่าแทบจะไม่ได้เจอกับเอเดนเลย แต่เธอก็ส่องสตอรี่ไอจีของเขาทุกวัน หนำซ้ำยังส่งข้อความไปบอกฝันดีอีกฝ่ายเสมอ แต่…เขากลับไม่เคยเปิดอ่านข้อความของเธอเลยสักครั้ง ถึงอย่างนั้น วีว่าก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เธอยึดมั่นในคติที่ว่า…ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกบ่ายสามโมง ร่างบางนั่งเรียนวิชาสุดท้ายของวันอย่างตั้งใจในห้องเรียนขนาดใหญ่ จนกระทั่งอาจารย์สอนจบ เธอก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าและเดินออกจากห้องทันทีเมื่อมาถึงยังใต้ตึก สายตาคู่สวยก็เหลือบเห็นกลุ่มนักศึกษาจำนวนหนึ่งกำลังยืนจับกลุ่มพูดคุยกันเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เธอจึงเบี่ยงตัวเพื่อเดินหลีกเลี่ยงไปอีกทางแต่ยังไม่ทันจะเดินไปได้ไกล เสียงตะโกนเรียกชื่อของเธอก็ดังขึ้นตามหลังมา“น้องวีว่า!”เธอชะงักฝีเท้าลงและหันกลับไปมอง ก็เห็นดาวรุ่นพี่ปีสี่ กำลังวิ่งเข้ามาหา“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” วีว่าถามพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย“คือพี่กำลังหาคนลงประกวดดาวของคณะอยู่ เลยอยากชวนน้องวีว่า เราสนใจไหม?”“ไม่ค่ะ วีไม่สนใจ” เธอตอบกลับโดยไม่ต้องคิด“อย่าเพิ่งรีบตอบสิ ลองคิดดูก่อน…”“วีคงทำไม่ได้หรอกค่ะ พี่ไปหาคนอื่นเถอะนะคะ”“ทำได้สิ! น้องวีว่าสวยมากนะร

“อ๊ะ! โอ๊ยยยย”วีว่าร้องดังขึ้นด้วยความเจ็บปวดอย่างกะทันหัน พี่ดาวรีบพุ่งเข้ามาหาเธอทันทีด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มทยอยตามเข้ามาดู“น้องวีว่า เป็นอะไรไป...” พี่ดาวเอ่ยถามอย่างร้อนรนคนตัวเล็กกัดฟันแน่น พยายามกลั้นความเจ็บปวดที่พุ่งแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า เธอค่อยๆ ยกเท้าออกจากรองเท้าอย่างช้าๆ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทางดวงตาคู่สวยสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม เธอก้มลงช้าๆ หยิบรองเท้าที่ถอดออกขึ้นมาดู แล้วก็พบว่าด้านในเต็มไปด้วยเศษแก้วแหลมคม“อร้าย! ทำไมในรองเท้าน้องวีว่ามีเศษแก้วแบบนี้ ใครมันเล่นอะไรพิเรนทร์ขนาดนี้เนี่ย” พี่ดาวร้องอย่างตกใจ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยร่างบางยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาหวั่นไหวก่อนจะไล่มองผู้คนบริเวณรอบๆ ตัวทีละคน แล้วสายตาของเธอก็หยุดลงเมื่อไปสบเข้ากับ ซัน รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักเขายกยิ้มมุมปาก พร้อมกับท่าทางเย้ยหยันอย่างชัดเจน พลางขยับริมฝีปากโดยไม่เปล่งเสียงออกมา แต่เธอกลับอ่านออกทันทีว่าเขาพูดว่า...“สะใจเว้ย”“ไอ้พี่ซัน...” เธอพึมพำเสียงเบา แววตาสั่นระริกเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีไม่นาน ซันก็หมุนตัวหันหลัง