ภารกิจพลิกชะตารักทรราช のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ตอนที่ 10ภายในถ้ำกลางดึกภายในถ้ำเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา เปลวไฟเล็ก ๆ ที่เซียวอวี้เหิงก่อไว้ ก่อนหน้านั้นเหลือเพียงถ่านแดงริบหรี่ ฉายเงาสั่นไหวบนผนังหินเซียวอวี้เหิงลืมตาตื่นเพราะสัมผัสได้ถึงผิดปกติบางอย่าง เขาหันไปมองร่างบางที่เอนหลับอยู่ข้างกาย เสิ่นเหยียนหลัวกำลังขดตัวเล็กน้อย ไหล่นางสั่นเทาเป็นจังหวะ ริมฝีปากซีดเม้มแน่น ลมหายใจของนางไม่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังหนาวสะท้านเขาขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นมือไปแตะหน้าผากนางเบา ๆ ผิวเย็นเฉียบผิดปกติ แม้ภายในถ้ำจะกันลมได้บ้าง แต่ความหนาวยามค่ำคืนบนหน้าผายังคงแทรกซึมเข้ามาเสิ่นเหยียนหลัวขยับตัวเล็กน้อย เสียงครางแผ่วหลุดออกจากลำคอ ร่างบางสั่นแรงขึ้นราวกับพยายามฝืนกับความหนาวเซียวอวี้เหิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ เขายกแขนโอบร่างนางเข้ามาแนบอกอย่างระมัดระวัง เลี่ยงไม่ให้กระทบแผลของนาง มือใหญ่ประคองแผ่นหลังนางไว้มั่นคงทันทีทีได้รับไออุ่น เสิ่นเหยียนหลัวคลายตัวลงเล็กน้อย ร่างสั่นสะท้านค่อย ๆ เบาลงโดยไม่รู้ตัว นางซุกใบหน้าเข้ากับอกเขาตามสัญชาตญาณ ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ ริมฝีปากของนางขยับเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาราวกำลังพูดอยู

ตอนที่ 12ภาพชาติก่อนตำหนักพระชายาองค์ชายใหญ่ยามราตรี สายลมเย็นโชยมากระทบม่านผ้าเบาบางจนพลิ้วตามแรงลมแผ่วเบา ภายในตำหนักที่เงียบสงบ เสิ่นเหยียนหลัวที่นอนอยู่บนเตียงสีหน้านางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดภาพในชาติก่อนตามมาหลอกหลอนนางอีกครา“ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า!”เสิ่นเหยียนหลัวสะบัดข้อมือเล็กที่ถูกมือใหญ่ของ เซียวอวี้เหิงจับไว้แน่น แววตาคมกริบของเขาจ้องมองนางเต็มไปด้วยความตึงเครียดเขาเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม“เจ้าต้องไปกับข้า เราไปจากที่นี่ ข้าสัญญาจะไม่ทำให้เจ้ากับลูกลำบาก”เสิ่นเหยียนหลัวสะบัดมือออกอย่างแรงพลันสบตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ปล่อยข้านะ ข้าบอกแล้วไงว่าไม่เคยรักท่าน เด็กนท้องนี่ก็ไม่ใช่ลูกของท่าน! เขาเป็นลูกของข้ากับเฉิงอวี่!”คำพูดของนางทำให้เขาชะงัก คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันที แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มือใหญ่ที่กำมือนางอยู่กำแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว“อย่าโทษข้าเลย ท่านมันโง่เอง”นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ พร้อมกับพยายามสะบัดมือจากมือเขา เขาสบตานางที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและหวาดกลัวความไร้เยื่อใยในสายตานางทำให้หัวใจของเขานั้นแตกสลาย ทันใดนั้นองครักษ์ตงมู่ก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับทหารองคร

“องค์ชาย…”เซียวอวี้เหิงสบตานางความร้อนแรงในแววตานางนั้นฉายชัด เขายกยิ้มบางก่อนจะประคองร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมร่างตนเอง เสิ่นเหยียนหลัวสบตาเขาพลันเผยรอยยิ้มยั่วยวน ฝ่ามือเล็กทั้งสองลูบไล้อกกว้างค่อย ๆ ออกแรงดันให้เขาเอนลงเล็กน้อย ก่อนจะถอดเสื้อเขาออกอย่างง่ายดาย เผยอกกว้างอันเปลือยเปล่าสะท้อนแสงตะเกียงเสิ่นเหยียนหลัวก้มลงจูบแผ่วเบาตามซอกคอของเขาอย่างยั่วยวน นางใช้ปลายลิ้นอ่อนนุ่มอุ่นลากเลียลงมายังหน้าอกแกร่ง ความเสียวซ่านนั้นทำเอาเขาถึงกับหลุดเสียงครางต่ำ มือใหญ่ยกขึ้นโอบสะโพกมนของนางก่อนจะนวลคลึงอย่างหลงใหลเสิ่นเหยียนหลัวเงยหน้าขึ้นจูบริมฝีปากเขาอย่างแผ่วเบา ฝ่ามือเล็กลูบต่ำลงมายังหน้าท้องแข็งแรงของเขาก่อนจะล้วงลงไปหาความอุ่นร้อนที่แข็งขืนอยู่ นิ้วเรียวลูบไล้แผ่วเบาอย่างหลงใหลเสิ่นเหยียนหลัวเคลื่อนกายลง นางแทรกร่างเข้าอยู่ระหว่างขาของเขา มือเรียวดันขาแกร่งของเขาให้กางออกก่อนจะซุกใบหน้าลงบนหน้าลงแกร่ง ลมหายใจอุ่นของนางทำให้เซียวอวี้เหิงหลุดครางออกมาอย่างมิอาจห้าม มือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะนางอย่างต้องการเสิ่นเหยียนหลัวรูดกางเกงของเขาออกจากกายเผยแก่นกายที่ขยายใหญ่เต็มที่นั้นตั้งตระหง่านอ

ตอนที่ 16งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศตำหนัก หลงไฉ่ศาลากลางตำหนักถูกจัดด้วยเบญจมาศนับร้อยกระถางเรียงเป็นชั้น ๆ ไล่เฉดจากขาว เหลือง ทอง จนถึงม่วงอ่อน กลีบดอกซ้อนแน่นราวคลื่นไหม ลมเย็นยามสารทพัดกลิ่นหอมบางให้ลอยคลอไปทั่ว โคมไหมแขวนต่ำ สาดแสงนุ่มลงบนกลีบดอกจนเหมือนสวนทั้งสวนกำลังเรืองรองฮองเฮาในชุดสีทองสง่างามประทับบนแท่นนั่งที่ยกสูงเล็กน้อย และองค์รัชทายาทนั่งอยู่เคียงข้างพระมารดาด้วยใบหน้าเบิกบาน เบื้องหลังเป็นฉากกั้นปักลายเบญจมาศทอง เหล่าพระชายาและสตรีสูงศักดิ์นั่งเรียงตามลำดับศักดิ์ โต๊ะเตียตรงหน้าวางถ้วยชาหอม ขนมรูปดอกไม้ และผลไม้เชื่อมสีอ่อน และสุราผลไม้หมักเสียงพิณกู่เจิงบรรเลงทำนองนุ่มยาวคลอเบา ๆ ทำให้บทสนทนาฟังดูนุ่มนวลขึ้น แขกบางคนลุกชมดอกไม้ใกล้ ๆ ด้วยความสนใจเสิ่นเหยียนหลัวในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมก่อนจะหยุดอยู่เบื้องหน้าฮองเฮาแล้วคุกเข่าลงประสานมือแน่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ฮองเฮา องค์รัชทายาท”ฮองเฮายิ้มรับ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“ลุกขึ้นเถิด”“ขอบพระทัยเพคะ”ฮองเฮาพยักหน้าเล็กน้อยพลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“ช่วงน

ตอนที่18กับดักตำหนักองค์ชายใหญ่เซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามาในตำหนักพระชายาของตน ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง องครักษ์ประจำกายก้าวตามมาอยู่ด้านหลังขันทีที่ยืนอยู่หน้าตำหนักรีบประสานมือแน่นโค้งกายต่ำอย่างนอบน้อมเอ่ยขึ้นทันที“องค์ชายใหญ่ พระชายาไม่อยู่ พ่ะย่ะค่ะ”เซียวอวี้เหิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของเสิ่นฮูหยิน พระชายาน่าจะเสด็จไปที่ตระกูลเสิ่นแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”เซียวอวี้เหิงพยักหน้ารับก่อนจะหมุนกายแล้วก้าวออกไปจากตำหนัก ทว่าทันใดนั้นองครักษ์ผู้หนึ่งก็วิ่งนำหน้า อารั่วสาวใช้ของเสิ่นเหยียนหลัวเข้ามาอารั่วรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซียวอวี้เหิงด้วยแววตาร้อนรนนางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน“องค์ชายใหญ่ ช่วยคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูถูกวางยาพิษตอนนี้ยังไม่ฟื้น”เซียวอวี้เหิงขมวดคิ้วด้วยความกังวลใจเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ“ตอนนี้นางอยู่ที่ใด!”“ตำหนักซูเฟย เพคะ หม่อมฉันกับคุณหนูกำลังจะไปเข้าเฝ้าฮองเฮาแต่—”“เร็วเข้ารีบนำทาง!”“เพคะ”อารั่วพยักหน้าอย่างเร่งร้อนก่อนจะรีบลุกขึ้นหมุนกายก้าวนำทางอย่างเร่งรีบเซียวอวี้เหิงหันไปหาตงมู่พลันเอ่ยขึ้น“ไป