ภารกิจพลิกชะตารักทรราช のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ตอนที่ 21จุดปิดชีพจรเงาป่าทอดยาวเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงล้อไม้บดพื้นดิน รถม้าขนศพแล่นฝ่าทางรกเข้ามาหยุดกลางดงไม้ ทหารองครักษ์สองนายกระโดดลงอย่างไร้ถ้อยคำ พวกเขาช่วยกันลากร่างของ ตงมู่ ออกมา ก่อนจะโยนลงบนพื้นหญ้าอย่างไม่ใยดี ราวเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า จากนั้นก็รีบควบรถม้าจากไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นบางที่ลอยช้า ๆ ในอากาศใต้แสงอาทิตย์ที่สาดผ่านเรือนยอดไม้ ร่างไร้ลมหายใจนอนนิ่งไม่ไหวติง เลือดแดงจับตามอาภรณ์ขาดวิ่น ป่าทั้งผืนกลับสู่ความเงียบงันไม่นานนัก นิ้วมือที่แน่นนิ่งพลันกระตุกเฮือก ลมหายใจหนักอึ้งทะลักเข้าสู่ทรวงอก ตงมู่สะดุ้งขึ้นราวผู้ที่เพิ่งถูกฉุดกลับจากขุมนรก ความเจ็บปวดพลันแล่นพล่านจากบาดแผลจนเขากัดฟันแน่น มือสั่นคว้าชายอาภรณ์ฉีกออกมากดแผลห้ามเลือด เลือดอุ่นซึมผ่านผ้า แต่แรงกดมั่นคงไม่ยอมคลายเขาหอบหายใจถี่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ปรับจังหวะให้มั่นคง ดวงตาคมกวาดมองรอบกายด้วยความไม่อยากเชื่อ เขายังมีชีวิตอยู่จริงหรือ ชั่วขณะความสับสนฉายวาบ แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นความคิดถึง เซียวอวี้เหิงผู้เป็นนายผุดขึ้นมาทันที เขาฝืนผยุงกายลุกขึ้น แม้ทุกการเคลื่อนไหวจะดึงรั้งบาดแผลจนปวดร้

ตอนที่ 23เชื่อใจแสงอัสดงย้อมฟ้าเป็นสีทองหม่น สาดต้องร่างของเสิ่นเหยียนหลัว ที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษชุดดำสนิท ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวว่องไวประหนึ่งเงาลม ใบหน้าคมถูกผ้าดำปิดบัง เหลือเพียงดวงตาเย็นเฉียบที่กวาดมองทางเบื้องหน้า มือใหญ่โอบร่างบางไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะทยานลงจากกำแพงสูงดุจนกเหยี่ยว ร่างทั้งสองพริบไหวผ่านทางคดเคี้ยวในวังอย่างไร้สุ้มเสียงเสิ่นเหยียนหลัวซบลงกับอกกว้าง แม้ใบหน้าเขาจะถูกปิดปิดไว้ครึ่งหนึ่งแต่กลิ่นอายเขาก็ชัดเจนในความทรงจำของนาง มือเล็กกอดลำคอเขาแน่น ราวยึดเกาะเป็นที่พึ่งสุดท้าย ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใสยังจับจ้องใบหน้าที่ถูกปิดบังนั้นไม่วาง ริมฝีปากบางสั่นระริก ก่อนจะคลี่ยิ้มจางอย่างเหนื่อยล้า“ท่านมาช้าไปหน่อย…”เสียงนางเบาราวสายลม แล้วสะอื้นขาดห้วง“อารั่ว… นาง… นางตายแล้ว…”คำพูดสิ้นสุดลงพร้อมกำแพงใจที่พังทลาย หยาดน้ำตาใสไหลรินไม่ขาดสาย นางซบหน้าลงกับอกเขา สะอื้นอย่างไม่อาจยับยั้ง ร่างบางสั่นไหวในอ้อมแขนที่ยังมั่นคง บุรุษชุดดำสนิทมิได้เอ่ยวาจาใด มีเพียงแรงโอบที่แน่นขึ้นเล็กน้อยขณะฝีเท้ายังคงเร่งรุดผ่านแสงสุดท้ายของวันเพียงไม่นานทั้งสองก็มาถึงจวนเล็ก

ตอนที่25ภาพอดีต“เสิ่นเหยียนหลัว”เสียงเรียกนั้นปลุกให้ร่างที่กำลังหลับใหลอยู่สะดุ้งเฮือก นางเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวดที่อกข้างซ้ายอย่างรุนแรง นางหันมองรอบกายที่มีแต่ความมืดมิดแต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติภาพมากมายก็พลันปรากฏกายขึ้นอยู่ในห้องหนึ่งภาพเบื้องหน้าคือเซียวอวี้เหิงที่ยืนนิ่งสายตาเยียบเย็นจ้องมองร่างของ เซียวเฉิงอวี่ และเสิ่นเหยียนหลัวที่กำลังเกาะชายอาภรณ์ของเขาอยู่เสิ่นเหยียนหลัวขมวดคิ้วด้วยความงุนงงหรือว่านางได้ย้อนกลับมาเมื่อชาติก่อนหรือ นางก้าวตรงไปหาเซียวอวี้เหิงที่ยืนนิ่งอยู่“องค์ชาย… องค์ชายเพคะ”เสียงของนางราวเป็นเพียงสายลมที่เขาไม่อาจได้ยินมือเล็กของนางเอื้อมไปจับมือเขาแต่กลับได้แต่ความว่างเปล่าไม่สามารถต้องร่างของเขาได้“อวี้เหิงได้โปรด ไว้ชีวิตเขาด้วย”น้ำเสียงอ้อนวอนของเสิ่นเหยียนหลัวที่นั่งอยู่บนพื้นเอ่ยขึ้นแผ่วสั่นทำให้เสิ่นเหยียนหลัวที่เพ่งปรากฏกายหันไปมองภาพเหตุการณ์นี้อย่างงุนงง นางมองตัวเองที่พยายามอ้อนวอนเขาและมองเขาที่พยายาม กลั้นน้ำตาใบหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่าเจ็บปวดเพียงใดแต่นางในตอนนั้นกลับไม่สังเกตเลยมีดสั้นถูกโยนลงไปเบื้องหน้าของเสิ่นเหยียนหลัวและ

ตอนพิเศษ 1ตำหนักองค์ชายใหญ่ภายในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาต้องร่างสองร่างที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียงอย่างแนบแน่น สายลมยามเช้าพัดเข้ามาแผ่วเบากระทบร่างบางของเสิ่นเหยียนหลัวที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง นางขยับกายเล็กน้อย พลันรับรู้ถึงไออุ่นที่กำลังโอบล้อมร่างนางอยู่ นางลืมตาขึ้นก่อนจะเงยหน้าเล็กน้อยมองใบหน้าคมที่ยังคงหลับใหล เสิ่นเหยียนหลัวทอดมองใบหน้าคมที่กำลังหลับก่อนจะเผยรอยยิ้มบางออกมา มือเล็กยกขึ้น ปลายนิ้วเรียวไล้หว่างคิ้วเข้มลงมาหยุดอยู่ปลายจมูกโด่งอย่างแผ่วเบา ทว่าทันใดนั้นริมฝีปากหยักได้รูปนั้นก็ยกขึ้นมากัดลงบนปลายนิ้วของนิ้วอย่างเบา ๆ เสิ่นเหยียนหลัวหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ตื่นแล้วหรือเพคะ”เซียวอวี้เหิงลืมตาขึ้นก้มลงมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ดวงตากลมใสของนางช่างสะกดเขาจนไม่อาจละสายตาได้ ริมฝีปากเล็กนั้นดึงดูดเขาอย่างไม่อาจห้าม เขาโน้มลงจูบริมฝีปากนางอย่างแผ่วเบาก่อนจะกวาดชิมรสหวานจากปากนางอย่างหลงใหลเสิ่นเหยียนหลัวที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับรสจูบของเขาก็ผละออกเล็กน้อยอย่างห้ามใจ นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“สายมากแล้วเพคะ”เซียวอวี้เหิงจูบลง

ตอนพิเศษ 2รอท่านภายในห้องที่เงียบสงบเสิ่นเหยียนหลัวนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอาหาร สายตาคอยทอดมองไปยังประตูอย่างรอคอย เคียงข้างนางมี เสี่ยวเถากับเสี่ยวฮวายืนอยู่อย่างสำรวม นางทอดมองจานอาหารที่ถูกจัดอย่างประณีตนั้นพลันถอนหายใจแผ่วก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ“เสี่ยวเถานี่ยามใดแล้ว”สาวใช้เงยหน้าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจและรอเจิ้นเป่ยอ๋องมานานแล้ว“ยามไฮ่แล้วเพคะ”สิ้นถ้อยคำ เสิ่นเหยียนหลัวถอยหายใจแผ่ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เขากลับมีราชกิจมากมายไม่ค่อยว่างมาหานางเลย วันนี้นางตั้งใจทำอาหารที่เขาชอบเป็นพิเศษเพื่อรอเขา แต่เขากลับไม่มาเพียงไม่นานเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นหน้าห้อง นางกำนัลทั้งสองหันไปตามเสียงก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดี“พระชายาเพคะ ท่านอ๋องเสด็จมาแล้วเพคะ”เสิ่นเหยียนหลัวที่นั่งทำหน้าน้อยใจอยู่รีบยืดกายตรงก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ นางรีบจัดอาภรณ์ของตนเองและทรงผมที่ตั้งใจทำมาอย่างเร่งรีบก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาทอดสายตาไปยังอาหารที่ยังคงว