บททั้งหมดของ เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

การปกป้องเงียบ ๆหลังคืนงานชมโคม ข่าวที่หยางเซียวหานพูดว่า “คนของข้า” ต่อหน้าองค์หญิงสาม ก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน ครั้งนี้ไม่มีใครกล้าหัวเราะเวินซูฉีอีกแล้วเพราะทุกคนเริ่มมองออกว่าราชครูหยางกำลังปกป้องนางจริง ๆและนั่นต่างหากที่น่ากลัวที่สุด เช้าวันต่อมา จวนเวินเต็มไปด้วยคนส่งของ ทั้งผ้าไหม ชา เครื่องประดับ และบัตรเชิญจากจวนขุนนางต่าง ๆ ถูกส่งเข้ามาไม่หยุด สาวใช้ทั้งจวนแทบวิ่งกันวุ่น ชิงเอ๋อร์ตื่นเต้นจนหน้าแดง“คุณหนู! ฮูหยินจากจวนเสนาบดีส่งชาแพงมาให้ท่านด้วยเจ้าค่ะ!”เวินซูฉีกลับนั่งกินขนมอย่างสบายใจ “อืม”“แล้วนี่ก็จวนแม่ทัพหลี่! แล้วนี่ก็...”“ชิงเอ๋อร์”“เจ้าคะ?”“ข้าหิว”ชิงเอ๋อร์พูดไม่ออกทันที คุณหนูของนางไม่สนใจอะไรจริง ๆ! แต่ในขณะที่คนทั้งจวนกำลังเปลี่ยนท่าทีต่อเวินซูฉี กลับมีคนหนึ่งที่ยิ่งเกลียดนางมากขึ้นเรื่อย ๆ เวินเยว่หลันนั่นเอง ภายในเรือนอวี้หลาน นางกำลังกำถ้วยชาแน่นจนปลายนิ้วซีด หลิวซื่อเองก็

“คุณหนู… เราไม่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ”เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “เจ้าถามคำนี้รอบที่สิบแล้ว”“บ่าวกลัวนี่เจ้าคะ!” ชิงเอ๋อร์แทบร้องไห้ “พวกนั้นคิดฆ่าท่านจริง ๆ นะ!”เวินซูฉีผูกปลายแขนเสื้อพลางตอบสบาย ๆ “ข้ารู้”“แล้วเหตุใดท่านยังดูไม่กลัวเลย”เวินซูฉีชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง “เพราะมีคนคอยปกป้องข้าอยู่ไม่ใช่หรือ”ชิงเอ๋อร์อึ้ง ทันใดนั้น เวินซูฉีก็ก้มมองหยกสีดำในมือ หยกของหยางเซียวหาน ตั้งแต่ได้รับมา นางก็พกติดตัวตลอดโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่คิดถึงเขาหัวใจของนางก็เริ่มอุ่นขึ้นแปลก ๆ อีกแล้วบ้าชะมัด…ดูเหมือนนางจะหวั่นไหวหนักกว่าที่คิดจริง ๆ เวลาผ่านไปจนถึงยามสาม เวินซูฉีออกจากจวนเงียบ ๆ ตามนัดหมาย ถนนกลางคืนว่างเปล่า มีเพียงเสียงลมพัดผ่านตรอกแคบ ไม่นาน นางก็มาถึงศาลาร้างนอกเมือง สถานที่แห่งนี้เงียบเกินไป เงียบจนน่าขนลุก เวินซูฉีเดินเข้าไปช้า ๆ“มีใครอยู่หรือไม่”ไม่มีเสียงตอบ แต่ทันใดนั้นฟึ่บ! ลูกธนูพุ่งออกมาจากความมืดท

“เวินซูฉี” น้ำเสียงของเขาหนักขึ้นทันที “นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นอย่างชัดเจน เวินซูฉีชะงักเล็กน้อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่หยางเซียวหานดูโกรธจริง ๆ ไม่ใช่หงุดหงิด ไม่ใช่ประชด แต่เป็นความโกรธที่ซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ หยางเซียวหานจ้องนางนิ่งก่อนพูดเสียงต่ำ“เจ้ารู้หรือไม่…” เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว “ตอนที่ได้ยินว่ามีคนส่งของมาจากเรือนฮูหยินรอง ข้ารู้สึกอย่างไร”เวินซูฉีนิ่งไป ดวงตาของเขาเข้มลึกเกินไป ลึกจนทำให้นางเริ่มใจสั่นอีกครั้ง หยางเซียวหานสูดหายใจช้า ๆ ก่อนพูดต่อ “ข้ากลัวว่าจะมาช้า”หัวใจของเวินซูฉีกระตุกวูบทันที ทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่โม่เฉินยังไม่กล้าหายใจแรงเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ราชครูหยางพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาตรง ๆ ขนาดนี้ เวินซูฉีมองเขาเงียบ ๆ ก่อนหัวใจจะอ่อนยวบอย่างห้ามไม่อยู่ นางจึงหัวเราะเบา ๆ เพื่อกลบความวุ่นวายในใจ“ราชครูหยาง…ท่านเริ่มดูเหมือนสามีที่คอยจับผิดภรรยาขึ้นทุกวันแล้วนะ”โม่เฉินแทบสำลักอากาศ ชิงเอ๋อร์รีบก้มหน้าท

ปัง! เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดอย่างแรง สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“คุณหนูสาม! เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”ชิงเอ๋อร์สะดุ้ง “เกิดอะไรขึ้น?!”สาวใช้หอบจนแทบพูดไม่ออก “ชุ่ยหลิง… ชุ่ยหลิงตายแล้วเจ้าค่ะ!”บรรยากาศในห้องเย็นวาบทันที เวินซูฉีค่อย ๆ ลุกขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งเกินไปราวกับนางเดาไว้แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น ครึ่งชั่วยามต่อมา ลานหลังจวนเวินเต็มไปด้วยผู้คนตะเกียงหลายดวงส่องแสงสลัวกลางความมืด ชุ่ยหลิงนอนอยู่บนพื้นหิน ร่างกายเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกค้างอย่างหวาดกลัว ตรงลำคอมีรอยเชือกรัดสีแดงเข้มชัดเจน ชิงเอ๋อร์รีบเบือนหน้าหนีทันที“นะ… น่ากลัวเหลือเกิน…”เวินซูฉียืนมองศพเงียบ ๆ ปลายแขนเสื้อสีอ่อนปลิวไหวเบา ๆ ตามแรงลม หลิวซื่อเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าตกใจ“เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร!” เวินเยว่หลันเองก็ทำหน้าเหมือนหวาดกลัว“เมื่อคืนยังเห็นนางอยู่เลย…” เวินเฉิงอันขมวดคิ้วแน่น“ใครพบศพคนแรก”

“คนร้ายน่าจะกลับมาค้นหาของบางอย่างหลังฆ่านาง”เวินซูฉีพยักหน้าเบา ๆ นางเดินสำรวจรอบห้องเงียบ ๆ ก่อนหยุดตรงโต๊ะเครื่องแป้งไม้เก่า“แปลก…”หยางเซียวหานเดินเข้ามา “อะไร”เวินซูฉีใช้นิ้วแตะฝุ่นบาง ๆ บนโต๊ะ “ห้องนี้ถูกรื้อหมด”“อืม”“แต่ตรงนี้สะอาดเกินไป”หยางเซียวหานหรี่ตาทันที เวินซูฉีเคาะไม้เบา ๆกึก…เสียงด้านในกลวงผิดปกติ โม่เฉินรีบง้างแผ่นไม้ขึ้นทันที และใต้ช่องลับนั้นมีถุงผ้าเล็กซ่อนอยู่ ชิงเอ๋อร์อุทานเบา ๆ“นี่มัน…”เวินซูฉีหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ด้านในมีเงินจำนวนหนึ่ง และป้ายหยกชิ้นเล็กสีแดงเข้ม ทันทีที่เห็นป้ายนั้น สีหน้าของหยางเซียวหานก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาคมเย็นลงอย่างน่ากลัว เวินซูฉีสังเกตเห็น“ท่านรู้จักหรือ?”หยางเซียวหานรับป้ายไปดูช้า ๆ ลวดลายบนป้ายเป็นรูปเหยี่ยวสีทอง ตราประจำตัวของคนใน “ตำหนักอวี้อิง” หน่วยลับฝ่ายองค์ชายรอง บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที โม่เฉินหน้าเครี