All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 61 - Chapter 70

เวินซูฉีชะงักไปเสี้ยววินาที เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาฆ่าคนต่อหน้าตัวเองและน่ากลัวอย่างยิ่ง ชายชุดดำกัดฟันจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่หยางเซียวหานกลับแทงดาบทะลุอกอีกฝ่ายโดยไม่ลังเลฉึก! เลือดสาดลงบนพื้นไม้ ชิงเอ๋อร์ตัวสั่นจนร้องไม่ออก ส่วนเวินซูฉีกลับจ้องบุรุษตรงหน้าเงียบ ๆ หยางเซียวหานสะบัดเลือดออกจากดาบ ก่อนหันมามองนางทันที“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”น้ำเสียงของเขาตึงเครียดกว่าทุกครั้ง เวินซูฉีเพิ่งรู้ตัวว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงมาก แต่ไม่ใช่เพราะกลัวนักฆ่าเป็นเพราะสายตาของเขาตอนนี้ต่างหาก สายตาของคนที่กลัวจะสูญเสียใครบางคนจริง ๆ เวินซูฉีเม้มปากเล็กน้อย“ข้าไม่เป็นไร”หยางเซียวหานเดินเข้ามาใกล้ทันที“ให้ข้าดู”“ข้า...”“เวินซูฉี” น้ำเสียงของเขาหนักขึ้น “อย่าดื้อ”เวินซูฉีชะงัก ก่อนยอมให้เขาจับแขนดูเงียบ ๆ ทันทีที่เห็นรอยถลอกเล็ก ๆ จากเศษไม้ สีหน้าของหยางเซียวหานก็เย็นลงอีกครั้ง“พวกมันแตะตัวเจ้า”เวินซูฉีแทบหลุดหัวเราะ “แ

หัวใจที่สั่นไหวกลิ่นยาสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วห้อง เปลวไฟจากตะเกียงส่องสว่างริบหรี่ท่ามกลางความเงียบอันตึงเครียด หลังคืนลอบสังหาร หยางเซียวหานถูกพากลับมาที่เรือนรับรองในจวนเวินทันที หมอหลวงสองคนกำลังวุ่นอยู่กับการถอนพิษจากลูกธนู ส่วนเวินซูฉีนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่มุมห้อง สีหน้ากังวล“คุณหนู… ท่านนั่งมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะเจ้าคะ”เวินซูฉีไม่ตอบ สายตาของนางจับอยู่ที่บุรุษบนเตียงเท่านั้น ใบหน้าของหยางเซียวหานซีดกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด แม้พิษจะยังไม่ถึงตาย แต่เพราะเสียเลือดมาก เขาจึงยังไม่ฟื้น และยิ่งเห็นเขาเงียบแบบนี้หัวใจของเวินซูฉียิ่งหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก หมอหลวงถอนหายใจเบา ๆ หลังเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จ“พิษถูกถอนออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ราชครูเสียเลือดมาก ต้องพักฟื้นอีกหลายวัน”เวินซูฉีรีบถามทันที “เขาจะฟื้นเมื่อใด”หมอหลวงชะงักเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเวินซูฉีถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขนาดนี้“หากไม่มีไข้ขึ้น… คงอีกไม่นาน

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งท้องพระโรงทันที ไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่อเพราะทุกคนรู้ดี คำพูดของราชครูหยาง ไม่ใช่คำขู่เล่น ๆ เขาพูดจริงเสมอ ฮ่องเต้มองหยางเซียวหานเงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ“ดูเหมือนครั้งนี้ เจ้าจะจริงจังมาก”หยางเซียวหานไม่ตอบ แต่สายตาของเขาชัดเจนเกินพอแล้ว ขณะเดียวกัน ภายในจวนเวิน เวินซูฉีกำลังนั่งกินขนมอย่างสงบ ชิงเอ๋อร์กลับตื่นเต้นจนแทบอยู่ไม่สุข“คุณหนู! ข่าวมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “อะไรอีก”“ราชครูหยางประกาศกลางท้องพระโรงว่าท่านอยู่ใต้การคุ้มครองของเขา!”มือที่กำลังถือขนมหยุดลงทันที “อะไรนะ”ชิงเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ “คนทั้งเมืองกำลังพูดเรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ!”เวินซูฉีชะงักไปชั่วครู่ก่อนหัวใจจะเริ่มเต้นแรงอย่างน่าหงุดหงิด บุรุษผู้นี้คิดจะทำให้นางไม่มีทางถอยจริง ๆ ใช่หรือไม่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก โม่เฉินเดินเข้ามาคำนับ“คุณหนูสาม นายท่านกลับมาแล้วขอรับ”เวินซูฉีพยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉย &ld

จุมพิตแรกหลังเหตุการณ์ “เกือบถูกจับได้” โดยโม่เฉิน เวินซูฉีแทบไม่กล้าไปที่เรือนรับรองอยู่สองวันเต็ม ทุกครั้งที่นึกถึงตอนตัวเองนั่งอยู่บนตักหยางเซียวหาน ใบหน้าของนางก็ร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งคิดถึงสายตาของเขาในตอนนั้น หัวใจของนางก็ยิ่งเต้นแรงจนหงุดหงิด“คุณหนู…” ชิงเอ๋อร์แอบมองนางอย่างสงสัย “ท่านเหม่ออีกแล้วนะเจ้าคะ”เวินซูฉีรีบวางพู่กันลง “ข้าไม่ได้เหม่อ”ชิงเอ๋อร์ยิ้มทันที “เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงเขียนชื่อราชครูหยางอีกแล้วเจ้าคะ”เวินซูฉีชะงัก ก่อนรีบก้มมองกระดาษตรงหน้าและพบว่า คำว่า “หยางเซียวหาน” ปรากฏอยู่เต็มหน้ากระดาษอีกครั้ง เวินซูฉีแทบอยากมุดดินหนี“ข้าแค่… มือพลาด!”ชิงเอ๋อร์หัวเราะจนไหล่สั่น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก โม่เฉินรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ“คุณหนูสาม”เวินซูฉีขมวดคิ้วทันที “เกิดอะไรขึ้น”“นายท่านให้ข้ามารับท่านขอร

เวินซูฉีนิ่งค้าง หัวใจเหมือนถูกบางอย่างบีบรัด ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง นางค่อย ๆ ลูบหน้ากระดาษเบา ๆ ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้ว เข้าใจว่าทำไมเจ้าของร่างถึงสิ้นหวัง เข้าใจว่าทำไมคนคนหนึ่งถึงค่อย ๆ ถูกบีบให้กลายเป็น "หญิงร้าย" ในสายตาผู้อื่น เพราะไม่มีใครยอมฟังความจริงของนางเลยทันใดนั้นกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงออกมาจากปกหลัง เวินซูฉีรีบก้มลงเก็บ เมื่อเปิดออกดูดวงตาของนางก็หรี่ลงทันที มันไม่ใช่บันทึกแต่เป็นรายชื่อ รายชื่อขุนนางหลายคน พร้อมจำนวนเงินจำนวนมหาศาล และที่มุมกระดาษมีตราประทับรูปเหยี่ยวสีทอง ตราของตำหนักอวี้อิง หัวใจของเวินซูฉีเต้นแรงทันที"นี่มัน..." เหตุใดเจ้าของร่างเดิมถึงมีของแบบนี้อยู่? และเหตุใดจึงซ่อนไว้ในไดอารี่?ขณะที่นางกำลังครุ่นคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ...เวินซูฉีรีบเก็บกระดาษทันที"เข้ามา"ประตูเปิดออก หยางเซียวหานเดินเข้ามาช้า ๆ เขาเพิ่งกลับจากวังหลวง ใบหน้ายังคงดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ทันทีที่เห็นสีหน้าของนาง ดวงตาคมก็หรี่ลง"เกิดอะไรขึ้น"เวินซูฉีเงยหน้ามองเขา ก่อนยื่นไดอารี่ให้