All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 71 - Chapter 80

หลิวซื่อรีบพูด “ท่านพี่ บันทึกพวกนี้อาจถูกเขียนขึ้นภายหลังก็ได้ ซูฉีฉลาดขึ้นมาก นางอาจ—”“พอ” เสียงเย็นของบุรุษดังขึ้นจากประตู ทุกคนหันไปพร้อมกัน หยางเซียวหานเดินเข้ามาช้า ๆ สีหน้าเย็นเยียบ“บันทึกนี้มีคราบหมึกเก่าอย่างน้อยหลายปี ไม่ใช่ของปลอม”หลิวซื่อหน้าซีดทันที หยางเซียวหานเดินมายืนข้างเวินซูฉี ตำแหน่งนั้นชัดเจนเกินคำพูดใด เขายืนอยู่ข้างนาง ปกป้องนางและเชื่อในนาง เวินซูฉีมองเขาเล็กน้อย ก่อนหัวใจจะอุ่นขึ้นอย่างเงียบงัน หยางเซียวหานกวาดตามองทุกคน“คุณหนูสามไม่ได้เป็นหญิงร้าย” น้ำเสียงของเขานิ่ง แต่หนักแน่นจนไม่มีใครกล้าโต้แย้ง “นางเป็นเหยื่อของคนที่สร้างเรื่องใส่ร้ายนางมาตลอด”เวินเยว่หลันหน้าขาวซีด หลิวซื่อกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ เวินเฉิงอันนั่งนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า เวินซูฉีค่อย ๆ ยกไดอารี่ขึ้นแนบอกอีกครั้ง ดวงตาของนางเย็นลง แต่ภายในกลับมีประกายเจ็บปวดซ่อนอยู่“ข้าไม่สนว่าพวกท่านจะเคยรักข้าหรือไม่” นางมองคนในห้องทีละคน “แต่จากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ยอมให้ใ

นางพลิกอีกหน้าพี่ใหญ่บอกว่าหากข้าอยากให้ท่านพ่อรัก ต้องเชื่อฟังนาง นางบอกให้ข้าไปที่เรือนตะวันตก ข้ากลัว แต่ข้าก็ไป เพราะข้าอยากให้ใครสักคนมองข้าดีบ้างมือของเวินซูฉีกำแน่นขึ้น “เห็นหรือไม่ ชิงเอ๋อ นางไม่ได้โง่เพราะเกิดมาโง่”เสียงของนางเย็นลง “แต่นางถูกทำให้อ่อนแอ ถูกหลอกให้เชื่อว่าตัวเองไม่มีค่า ถูกบังคับให้พึ่งพาคนที่กำลังทำร้ายนาง”ชิงเอ๋อร์น้ำตาไหล “พวกเขาใจร้ายเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”เวินซูฉีปิดไดอารี่ลงช้า ๆ “ไม่ใช่แค่ใจร้าย” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นจัด “พวกเขาเลือดเย็น”ทันใดนั้น เสียงเคาะหน้าต่างเบา ๆ ก็ดังขึ้น กึก กึก...ชิงเอ๋อร์สะดุ้งทันที“ใครเจ้าคะ!”เวินซูฉีไม่ตกใจ นางเพียงถอนหายใจเบา ๆ “เข้ามาเถอะ”หน้าต่างถูกเปิดออกอย่างเงียบงัน หยางเซียวหานก้าวเข้ามาในห้องในชุดคลุมสีดำ ดวงตาคมมองนางทันที“เจ้ายังไม่นอนอีกรึ”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “ราชครูหยางเองก็ยังปีนหน้าต่างเรือนสตรีกลางดึกเหมือนเดิม&rdqu

หยางเซียวหานเดินเข้ามาใกล้ “ข้าเคยบอกแล้วว่า เจ้าจะเป็นใคร ข้าจะค่อย ๆ ดูเอง”หัวใจของเวินซูฉีไหววูบ นางหันกลับไปมองเขา “แล้วถ้าข้าบอกว่า ข้าไม่ใช่คนที่ท่านเคยรู้จักจริง ๆ ล่ะ”หยางเซียวหานมองนางนิ่ง “คนที่ข้ารู้จัก คือเจ้าที่อยู่ตรงหน้าข้า”คำตอบนั้นทำให้นางเงียบไปนานก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก“ท่านนี่… บางครั้งก็พูดดีจนน่ากลัว”“ข้าพูดความจริง”เวินซูฉีก้มมองไดอารี่ในมืออีกครั้งก่อนราชครูหนุ่มเอ่ยว่า“แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว”“ท่านเข้าใจอะไร”“ต่อให้ข้าไม่ใช่นาง แต่ข้าใช้ร่างของนาง ใช้ชื่อของนาง ใช้ชีวิตที่นางควรมีต่อไป” น้ำเสียงของนางค่อย ๆ หนักแน่นขึ้น“เช่นนั้นความเจ็บปวดของนาง ความอัปยศของนาง และความจริงที่นางพูดไม่ได้…”นางกำไดอารี่แน่น “ข้าก็ต้องรับไว้”ชิงเอ๋อร์ตาแดงทันที “คุณหนู…”เวินซูฉีเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยยิ้มเย้ย

เวินซูฉีนิ่งไปอีกครั้ง คำพูดธรรมดาของเขากลับทำให้นางรู้สึกเหมือนหัวใจค่อย ๆ ถูกเติมเต็ม นางเคยชินกับการยืนคนเดียว ต่อสู้คนเดียว คิดทุกอย่างคนเดียวแต่ตอนนี้มีคนบอกว่าจะช่วยนางแบกและคนคนนั้นคือหยางเซียวหาน นางจึงหยิบป้ายสีดำขึ้นมา แล้วเก็บไว้ในแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง“ได้”หยางเซียวหานมองนาง “เจ้ายอมรับแล้วรึ?”“อืม”“ไม่คืนข้านะ?”เวินซูฉียิ้มมุมปาก “ท่านให้แล้วคิดจะเอาคืนหรือ”หยางเซียวหานหัวเราะเบา ๆ “ไม่”“ดี เพราะข้าไม่คืนท่านหรอก”บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อยแต่เพียงไม่นาน โม่เฉินก็เคาะประตูเข้ามา“นายท่าน มีข่าวจากคนที่ตามสาวใช้เมื่อคืนขอรับ”หยางเซียวหานดึงสีหน้ากลับเป็นจริงจังทันที  “พูดมา”โม่เฉินเหลือบมองเวินซูฉีเล็กน้อย ตามปกติ เรื่องแบบนี้ไม่ควรพูดต่อหน้าคนนอกแต่หยางเซียวหานกลับเอ่ยทันที“เจ้าพูดต่อหน้านางได้”โม่เฉินชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง ก่อนก้มหน

โม่เฉินรีบตอบทันที “คนของเราพบว่าหลิวซื่อส่งคนไปพบใต้เท้าซุนคืนนี้ขอรับ”สีหน้าของหยางเซียวหานเปลี่ยนกลับเป็นจริงจังทันที เวินซูฉีเองก็ขมวดคิ้ว“ดูเหมือนนางจะเริ่มร้อนตัวแล้ว”“ใช่” หยางเซียวหานพยักหน้า“แผนเราเริ่มได้ผล”บรรยากาศโรแมนติกเมื่อครู่หายไปในพริบตา แต่ถึงอย่างนั้น เวินซูฉีกลับยังรู้สึกถึงสายตาของหยางเซียวหานที่มองมาทางนาง ก่อนจะเดินตามโม่เฉินออกไป เขาหยุดอยู่ข้างนางชั่วครู่ แล้วพูดเสียงเบามีเพียงนางคนเดียวที่ได้ยิน“เรื่องเมื่อครู่...”หัวใจของเวินซูฉีเต้นแรงอีกครั้ง หยางเซียวหานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ไว้ข้าจะบอกเจ้าใหม่”แล้วเขาก็เดินจากไปทิ้งให้เวินซูฉียืนอยู่ใต้ต้นเหมยเพียงลำพัง ลมหนาวยังคงพัดผ่านแต่ใบหน้าของนางกลับร้อนจนผิดปกติ นางยกมือแตะหน้าอกตัวเองเบา ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุดเพราะแม้เขาจะไม่ได้พูดออกมาจนจบแต่เวินซูฉีก็รู้แล้ว รู้ว่าหยางเซียวหานกำลังจะพูดอะไร และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือหัวใจของนางเองที่กำลังรอฟังคำนั้นไม่ต่าง