All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 81 - Chapter 90

“ถ้าวันหนึ่งท่านผิดสัญญา ข้าจะไม่ให้อภัยท่าน”“ดี”“ดีหรือ...ดีตรงไหนกัน?”“เพราะข้าไม่คิดผิดสัญญา”เวินซูฉีเงียบไปก่อนค่อย ๆ ยกมืออีกข้างจับแขนเสื้อของเขาไว้เบา ๆ “เช่นนั้นข้าจะเชื่อท่านสักครั้ง”ดวงตาของหยางเซียวหานอ่อนลงทันที “แค่สักครั้งเท่านั้นรึ?”นางยิ้มบาง “ถ้าท่านทำได้ดี อาจมีครั้งต่อไป”หยางเซียวหานหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนดึงนางเข้ามาใกล้ช้า ๆ ครั้งนี้เวินซูฉีไม่ได้ถอย นางยอมให้เขาโอบนางไว้ใต้แสงจันทร์ อ้อมกอดของเขาอบอุ่นและมั่นคงกว่าที่นางคิดราวกับกำแพงที่นางไม่เคยมีเวินซูฉีหลับตาลงช้า ๆ ในใจนึกถึงไดอารี่ของเจ้าของร่างเดิม นึกถึงเด็กสาวผู้เคยถูกทิ้งให้อยู่ลำพังท่ามกลางคำโกหกและความเกลียดชัง นางพึมพำเบา ๆ“ข้าจะล้างมลทินให้เจ้า”หยางเซียวหานก้มมองนาง “ข้าจะช่วยเจ้า”เวินซูฉีเงยหน้าขึ้น แสงจันทร์อาบใบหน้าของทั้งสองอย่างอ่อนโยน นางยิ้มบาง“ท่านสัญญาแล้วนะ”หยางเซียวหานมอ

แสงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้าภายในห้องเหลือเพียงแสงตะเกียงสีส้มสลัวหยางเซียวหานทอดมองใบหน้าของเวินซูฉีอยู่นาน ความทรงจำตั้งแต่พบกันครั้งแรกค่อย ๆ ผุดขึ้นทีละภาพ ภาพของหญิงสาวที่ปีนเตียงเขาแล้วกลับพูดหน้าตาเฉยว่า “ใครอยากแต่งกับท่านกัน” ภาพของนางที่หัวเราะเยาะเขา ภาพที่ยืนโต้เถียงกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ภาพที่แอบช่วยเด็กยากจนกลางสายฝน ภาพที่ยืนเคียงข้างเขาท่ามกลางเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนักจนมาถึงภาพสุดท้าย…ร่างของนางที่พุ่งเข้ามารับหอกแทนเขา หัวใจของหยางเซียวหานเจ็บแปลบราวถูกมีดกรีด เขาหลับตาลงช้า ๆ“เหตุใด…” เสียงนั้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนั้น”ไม่มีใครตอบ เขายกมือขึ้นลูบผมของนางอย่างอ่อนโยน“ข้าเคยสาบานว่าจะไม่ผูกพันกับผู้ใดอีก ข้าเคยคิดว่าหากไม่มีใครอยู่ในใจ ข้าจะไม่มีวันอ่อนแอ”เขาหัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“แต่เจ้า…กลับทำให้ข้ากลัวได้” ดวงตาของเขาแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว “ข้ากลัวเหลือเกิน…กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่มีเจ้าให้ข้าเห็นอีก”หยดน้ำใสหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังมือของเวินซูฉี ราชครูผู้เย็นชาที่ทั้งแผ่นดินหวาดเกรง…ร้องไห้ ในเวลาเดียวกัน ด้านนอกพลับพลา องค์ชา

“อืม” หยางเซียวหานตอบเรียบ ๆ “เพราะเจ้ากลัวเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับคนอื่น ไม่ใช่ตัวเอง”คำพูดนั้นทำให้นางชะงักเพราะมันจริง นางไม่เคยกลัวว่าตัวเองจะตายแต่กลับกลัวว่าคนที่อยู่ข้างกายจะได้รับอันตราย โดยเฉพาะบุรุษตรงหน้า เวินซูฉีรีบเปลี่ยนเรื่องทันที“ข้าคิดว่าองค์ชายรองคงเริ่มลงมือแล้ว”หยางเซียวหานพยักหน้า “และครั้งนี้เขาจะไม่ใช้หลิวซื่ออีก”“เพราะนางกลายเป็นตัวถ่วง”“ใช่”ทันใดนั้นรถม้าก็หยุดลงอย่างกะทันหัน เอี๊ยด! เวินซูฉีเกือบเสียหลัก หยางเซียวหานรีบคว้ามือของนางไว้ทันที“ระวัง”“เกิดอะไรขึ้น”เสียงโม่เฉินดังมาจากด้านนอก“นายท่าน มีคนขวางทางขอรับ”ดวงตาของหยางเซียวหานเย็นลงทันที เขาเปิดม่านออกเล็กน้อย ด้านหน้ารถม้า มีชายชราคนหนึ่งคุกเข่าอยู่กลางถนน เสื้อผ้าขาดวิ่น ดูเหมือนชาวบ้านธรรมดาแต่สิ่งที่น่าสนใจคือเขาไม่ได้หลบสายตาของราชครูหยางเลย ชายชราค่อย ๆ ยกมือขึ้น แล้ววางม้วนกระดาษเล็ก ๆ ลงบนพื้น จากนั้นก

เต๋อเฟยยิ้มบาง “พระองค์จะล่อลวงนางหรือเพคะ”องค์ชายรองส่ายหน้า “ไม่”ดวงตาของเขาเย็นลง “ข้าจะทำให้นางเชื่อว่า ข้าเป็นคนเดียวที่ช่วยนางได้”บ่ายวันนั้น เวินซูฉีกับหยางเซียวหานกำลังตรวจหลักฐานอยู่ในห้องหนังสือ โม่เฉินรีบเข้ามารายงาน“นายท่าน คนของเราสืบได้แล้วขอรับ”“พูด”“องค์ชายรองกำลังรวบรวมข่าวเกี่ยวกับคุณหนูสามทั้งหมด”เวินซูฉีขมวดคิ้ว “ข่าวอะไร”“ทุกอย่างขอรับ”โม่เฉินหยิบรายชื่อออกมา“ตั้งแต่ท่านชอบกินอะไร ไปที่ใด พบใครบ้าง แม้แต่ร้านขนมที่ท่านแวะประจำ”ชิงเอ๋อร์ที่เพิ่งเข้ามาได้ยินถึงกับอุทาน“เขาจะสืบละเอียดไปทำไมเจ้าคะ”เวินซูฉีค่อย ๆ วางพู่กันลง นางเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเบา ๆ “เขาไม่ได้กำลังสืบ”ทุกคนหันมามอง เวินซูฉียิ้มเย็น “เขากำลังศึกษาข้า”หยางเซียวหานสีหน้ามืดลงทันที เขารู้ดีว่าหมายความว่าอย่างไร องค์ชายรองกำลังศึกษาจุด

เวินซูฉีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนวางถ้วยชาลงช้า ๆ “เพราะข้าเป็นจุดอ่อนที่พวกเขามองเห็น”“แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”เวินซูฉีไม่ได้ตอบทันที นางเดินไปหยิบไดอารี่ของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมา ลูบหน้าปกเบา ๆ แล้วดวงตาก็ค่อย ๆ เย็นลง “ถ้าพวกเขาคิดใช้ข้าเล่นงานหยางเซียวหาน เช่นนั้นข้าก็ต้องทำให้พวกเขารู้ว่า หมากตัวนี้ไม่ได้ถูกเดินง่าย ๆ”ช่วงบ่าย หยางเซียวหานกลับมาที่จวนราชครู และพบว่าเวินซูฉีนั่งรออยู่ในห้องหนังสือของเขาแล้ว นางสวมชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้างดงามดูสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับแฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจนเขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้ามาเอง?”เวินซูฉีกอดอกมองเขา “ท่านตกเป็นเป้าทางการเมืองแล้ว ยังมีอารมณ์ถามเช่นนี้อีกหรือ”หยางเซียวหานเดินไปนั่งตรงข้าม “ข่าวไปถึงเจ้าเร็วดี”“คนของท่านส่งข่าวเร็วต่างหาก”เขายิ้มบาง “เป็นห่วงข้าหรือ”เวินซูฉีถลึงตาใส่ “นี่ใช่เวลาล้อเล่นหรือ”“สำหรับข้า ใช่” เขามองนางนิ่ง ๆ “เพราะเจ้าเป